Nothing will go wrong
Μου υπόσχεσαι ότι όλα θα πάνε καλά;
Αυτό δεν μπορώ να στο υποσχεθώ. Κυρίως γιατί είμαι εκ φύσεως πεσιμίστρια, όχι με την έννοια που δίνει ο Πεσόα, θεωρώντας ότι πεσιμιστής είναι εκείνος που αντιλαμβάνεται το κάθε τι ως τραγικό, αλλά με τη συνειδητοποίηση της ματαιότητας των πραγμάτων. Θα ήθελα πολύ να πιστέψω στην ανεξάντλητη ομορφιά και δημιουργία αλλά θα ήταν μια αφελής στάση που ουσιαστικά δεν θα δικαιολογούσε τίποτα. Γι' αυτό και, παρόλο που οι Slut ορκίζονται με χαμόγελα αισιοδοξίας, εγώ διατηρώ τις επιφυλάξεις μου.
Οι Slut είναι τα τελευταία χρόνια από τα καλύτερα indie pop συγκροτήματα με αυξημένη rock ευαισθησία, το «Interference» το θεωρώ ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του '90 (όποιος δεν το έχει να το αγοράσει αμέσως!!) και τα κομμάτια «Wishes», «Sensation», «Evergreen» από τα καλύτερα singles που βγήκαν εκείνη την περίοδο. Τα ίδια περίπου νιώθω και για την περσινή δουλειά τους «Lookbook», που περιείχε το «The day it rained forever» ή το εκπληκτικό «Welcome 2» (σημ. αξίζει να το βρείτε σε single καθώς περιέχει και το ανάλογο video-clip). Μέχρι στιγμής πάντως έχω καταφέρει να μυήσω στη μουσική των Slut τουλάχιστον πέντε άτομα, με το να συμπεριλάβω απλά το «Welcome 2» σε κασέτα με επιλογές τραγουδιών (μα είναι αλήθεια τόσο εύκολο!). Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα...
Τα πέντε ομορφόπαιδα από το Ingolstadt της Γερμανίας έκλεισαν πέρυσι συμβόλαιο με την Virgin, παίρνοντας διαζύγιο από την Sticksister. Η βασική διαφορά στο «Nothing Will Go Wrong» είναι ότι εδώ οι Slut «σκληραίνουν» τον ήχο τους, με περισσότερες κιθάρες, συγκεχυμένους ήχους από μηχανήματα και δυνατά, ενίοτε synthesized ντραμς. Η άλλη διαφορά (απόρροια της πρώτης) είναι ότι η μελωδία -κύριο χαρακτηριστικό του σχήματος- μοιάζει να έχει παραμεριστεί προς χάριν της κιθαριστικής βαβούρας, με αποτέλεσμα να χάνεται η γλυκύτητα και η αρμονία που τους ακολουθούσε ως τώρα. Και μπορεί τα ντελικάτα, δίχως την επιτηδευμένη αγγλική προφορά φωνητικά του Christian Neuburger να παραμένουν (έχετε παρατηρήσει πόσο μοιάζουν με του Markus Acher των Notwist;) ή ακόμη η παραγωγή να κυμαίνεται στα ίδια υψηλά επίπεδα, η έμπνευση ωστόσο είναι στη γωνία και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου.
Άμα ήταν να ξεχωρίσω κάποια κομμάτια, αυτά θα ήταν τα «Easy to Love» και «Reminder» που έχουν ρυθμό και δύναμη. Άμα ήταν να απορρίψω κάποια κομμάτια, αυτά θα ήταν τα «Universal» και «Something To Die For» που υπολείπονται ολοκληρωτικά μουσικού οίστρου. Δεν μπορώ επίσης να πιστέψω ότι ακόμα και οι Slut υπέκυψαν στη διαβολική γοητεία του Thom Yorke και έφτιαξαν το «I Can Wait» που ξεπατικώνει τις Radiohead-ικές παρτιτούρες.
Μέσα στο cd γράφει κάπου ότι ο δίσκος πρέπει να ακουστεί δυνατά... και δεν διαφωνώ καθόλου. Αν πάντως δεν ξέρετε τους Slut, προτιμήστε η γνωριμία να γίνει με μια παλιότερη δουλειά τους. Θα εκτιμήσετε ιδιαίτερα την ευαισθησία τους, που στην προκειμένη περίπτωση κρύβεται καλά κάτω από τα σεντόνια.
