We sink

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια, πρέπει να ήταν τότε που είχε πρωτοσκάσει και στις ακτές μας το κύμα της γαστρο-πορνογραφίας... Είχε πέσει λοιπόν στα χέρια μου το βιβλίο ενός εξέχοντος σύγχρονου γάλλου σεφ, του Michel Roux, το οποίο είχε έναν διόλου εντυπωσιοθηρικό για τα επικρατούντα δεδομένα τίτλο: "Τα αυγά". Βασικά, το πνεύμα που ήθελε να μεταδώσει ο Roux ήταν ότι πέρα από τη θεμελιώδη σημασία του ταπεινού ωού για πλήθος παρασκευών, η διαχείρισή του δεν είναι τόσο εύκολη όσο πιθανόν πιστεύεται. Και ότι η απλότητα δεν συνεπάγεται μαθηματικά ευκολία στο β' μέρος της εξίσωσης. Ίσως λοιπόν και η γνώριμη επωδός "δεν ξέρω να βράσω ούτε ένα αυγό" των ανεπίδεκτων καλομαθημένων (από μάνα και στη συνέχεια γυναίκα), από μία άποψη να μην είναι τόσο ντροπιαστική. Τώρα πάντως που οι ημέρες της αφθονίας αποδείχθηκαν μετρημένες, η επανεκτίμηση του απλού κατέληξε το νέο ζητούμενο (πιθανώς και νέα πόζα) της εποχής...

Περί απλότητας ο λόγος λοιπόν. Και για να ξεκαθαρίσω την (ίσως παράδοξη) μεταφορά, όπως οι αγχωμένοι νέοι μάγειρες, επαγγελματίες αλλά και ερασιτέχνες επίδοξοι ...στομαχο-κατακτητές προσπαθούν να εντυπωσιάσουν τον εκάστοτε "πελάτη" με εξεζητημένους συνδυασμούς μπαχαρικών ή με επίδειξη ακριβών και δυσεύρετων υλικών, έτσι και οι νέοι (και όχι μόνο, για να είμαστε δίκαιοι) μουσικοί, μέσα στην αγωνία τους να βρουν μια θέση στην όλο και πιο πυκνοκατοικημένη παγκόσμια σκηνή, έχουν την τάση να παραγεμίζουν τον ήχο τους με έναν πληθωρισμό οργάνων, με ακροβατικούς "αμελέτητους" συνδυασμούς, ξεχνώντας πολλές φορές την ουσία... Η οποία ουσία είναι ...απλή. Νότες στη σειρά. Αρμονία.

Η Soley Stefansdottir, φωνή παράλληλα και των (ομόσταυλων) Seabear, παρότι φρέσκο μπουμπούκι διαθέτει εμφανώς την ωριμότητα/ικανότητα/θάρρος να αποφύγει την παγίδα αυτή. Γράφω δε για θάρρος γιατί η αφοσίωση στην απλότητα μπορεί κάλλιστα να σε εκθέσει αν τα "υλικά" είναι δεύτερης διαλογής. Για να προσθέσω αξία στα εύσημα, ας σημειωθεί ότι αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι η ίδια παίζει μια αξιοσημείωτη ποικιλία οργάνων (κιθάρα, πιάνο, σύνθι, μαρίμπα, κρουστά). Η χρήση τους όμως υπηρετεί το αποτέλεσμα, δεν το επικαθορίζει και δεν το καταδυναστεύει. Το ίδιο μετρημένη είναι και η παρουσία των ηλεκτρονικών ...Morr-ιών η οποία αποφεύγει να αγγίξει τον μελωδικό πυρήνα των τραγουδιών.

Κύριος φορέας της μελωδίας είναι και παραμένει το πιάνο, κομμάτια όπως τα "Kill the clown", "Theater island" και "And leave" διαθέτουν ένα γερό συγκινησιακό φορτίο αλλά και στέρεες βάσεις οι οποίες επιτρέπουν παιχνίδια με τη σιωπή. Οι φωτισμοί είναι αμυδροί και οι τόνοι χαμηλοί συμβάλλοντας έτσι στην δημιουργία ενός έντονα λυρικού κόσμου. Από δω και πέρα μπορείτε να προσθέσετε κατά βούληση λογοτεχνίζουσες ελεγείες για σκοτάδια, φαντάσματα, ξωτικά, κατάρες κλπ, εγώ θα το αποφύγω...

Κοινός παρονομαστής μπορεί να βρεθεί άνετα με πλείστα ακούσματα, δεν έχει πιστεύω νόημα η παράθεση, την αποφεύγω κι αυτή σκόπιμα. Όπως θα παραβλέψω και το αμφίβολης αισθητικής εξώφυλλο που παραπέμπει σε δρακουλιάρικες ρομαντικές ονειρώξεις. Γενικά τον όλο δίσκο διαπνέει μια πένθιμη ήσυχη ομορφιά, ανάλαφρη όμως κατά βάθος, όσο κι αν η στιχουργική δουλειά κινείται σε κάπως δραματικά υπερβολικούς τόνους (ίδιον της νεότητας κι αυτό;). Σαν μια αθώα παιδούλα η οποία ταλαιπωρείται από τον κακό και σκληρό κόσμο. Η δε φωνή ασφαλώς και είναι αυτή ακριβώς που θα περιμένατε μετά από την παραπάνω παρατήρηση. Τι να πω... Λες κι από τότε που πρωτο-νιαούρισε η Bjork να καθορίστηκαν τα "ποιοτικά" δεδομένα της γυναικείας φωνής και κάθε μεταγενέστερη ισλανδέζα οφείλει να ακολουθεί τα χνάρια της (μου θυμίζει την όλη κατάσταση που δημιούργησε στο δικό μας χωριό η Αρβανιτάκη). Τέλος πάντων, περί ορέξεως...

Το "We sink" (εδώ την έχω να γράψω μία ακόμη βλακώδη αναλογία με τα καθ' ημάς χρεοκοπι-ζόμενα) είναι κατ' ουσία ο πρώτος δίσκος της Soley, έχει ένα ακόμη ΕΡ στα ...τσικό της Morr (στην Sound of a Handshake αναφέρομαι) από το οποίο έχει συμπεριλάβει εδώ και τα δύο καλύτερα τραγούδια του, στη θεμιτή της προφανώς προσπάθεια να μας παρουσιάσει την καλύτερη δυνατή συλλογή τραγουδιών της. Κάτι κατάφερε νομίζω...