Chrysalis

Κάτι που κατανοεί εντελώς διαφορετικά η Σοφία Λοΐζου είναι ο ambient πειραματισμός. Δεν χρειάζεται να αναζητήσουμε μακριά την αιτιολόγηση του πρώιμου αυτού επίλογου. Διότι βρίσκεται πλήρης στα έξι μέρη του "Chrysalis", του επιβλητικού ντεμπούτο της. Δίσκος μεγάλου αναστήματος που περιορίζεται ασύμμετρα απ' την έκδοσή του μόνον σε περιορισμένων αντιτύπων κασέτα και ψηφιακό φορμάτ. Όσο κι αν δεχόμαστε ότι μικρές εταιρείες σαν τη λονδρέζικη Astro:Dynamics σώζουν πράγματα με σημασία στη σύγχρονη μουσική, που ειδάλλως θα κινδύνευαν να χαθούν για πάντα, δεν φτάνουν για να υποστηρίξουν κάποια μεγέθη όταν αρχίζουν και ψηλώνουν.

Τις παρεμβάσεις του παραγωγού Paul Jebanasam εδώ δεν μπορούμε να τις ξέρουμε στη λεπτομέρειά τους. Ωστόσο, η πολυστρωματική ενορχήστρωση του "Chrysalis" ακούγεται ιδιαίτερα πλούσια σε σύσταση, γεγονός που αποδεικνύει πως συνθέτρια και παραγωγός εργάστηκαν με διαυγή τον στόχο τους προς ένα τέτοιο αποτέλεσμα.

Βέβαια, το παραπάνω οφείλεται και στις τεχνοτροπικές επιλογές καθαυτές. Η Λοΐζου χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη ηχογραφήσεις με φλάουτο, τσέλο και γυναικεία φωνή τις οποίες κατόπιν επεξεργάζεται με ψηφιακά εργαλεία ώσπου να τις μεταβάλλει σε ό,τι ακούμε: Στα μη λογικά μουσικά σχήματα τρόμου μιας εποχής που έπεται, μεταγενέστερης μα όχι και τόσο ασύλληπτης τελικά. Ο ιθύνων νους προβαίνει με αρέσκεια λοιπόν προς ένα είδος προσέγγισης του χιλιοεξετασμένου ζητήματος της επεξεργασίας ήδη εγγεγραμμένων φράσεων μουσικής, η οποία εκτελείται θα λέγαμε επί της αρχής προκλητικά κι εφαρμόζεται πάνω στο υλικό σαν ιερατική λάξευση, δημιουργώντας ένα νέο δεδομένο, τον όρο μετα-μελωδία.

Η Σοφία Λοΐζου δεν γράφει, δεν συνθέτει για την ακρίβεια, μέσα απ' την προοπτική της στιγμής που ορθώς την κρίνει ως πολύ στενή. Δεν επιζητά το φευγαλέο και λιγόχρονο που γυαλίζει. Καταλάβατε, εκείνο που χαζεύουμε όλοι μας σαν ιθαγενείς, αγνοώντας πλήρως πως δεν είναι ούτε και θα είναι ποτέ του ανταλλάξιμο, πως δεν έχει αξία. Οι συνθέσεις της Λοΐζου περιέχουν εκείνα ακριβώς τα στοιχεία ώστε να διασπαστεί κάθε αφήγηση παραδοσιακού τύπου. Και δεν χρειάζεται, ειλικρινά, να εκτιμηθεί η υπερβατική χροιά τους σαν φαινομενικό παράδοξο που χρήζει αναλύσεων κι εξηγήσεων.

Η γοητεία των έξι εξαιρετικών θεμάτων -παρά την ιχνηλάτηση και τα καθορισμένα με αφέλεια ανάλγητα μαθηματικά δεν προέκυψε σε ποιο ή ποια κομμάτια κορυφώνεται το παρόν εντυπωσιακά ομοιόμορφο άλμπουμ ημίωρης διάρκειας- υπερισχύει του οποιουδήποτε συλλογιστικού επιχειρήματος. Επίσης, η απόφαση να εγγραφούν όλα τα τρακ σε κάθε μία απ' τις δυο πλευρές της κασέτας έτσι ώστε να μην διακόπτεται η ροή της ακρόασης, κατά την ουσία της τελετουργική, υπήρξε σοφή και προπάντων πάρθηκε υπό την βαθιά, παραληρηματική γνώση του συγκεκριμένου έργου.

Το "Chrysalis" είναι γέννημα και σημείο της εποχής. Δηλαδή της δικής μας, παγιδευτικής εποχής. Μας έρχεται δίχως εμφανείς αποκλεισμούς ενώ ταυτόχρονα είναι κι η εικόνα της σημερινής πραγματικότητας απότομα θρυμματισμένης. Με θύματα και θύτες να ξεπετάγονται από παντού τής σε στιγμές αμείλικτης, θορυβώδους δραματουργίας του.

Ίσως τούτο εν μέρει να οφείλεται στο ότι η συνθέτρια ζει και δημιουργεί στο Μπρίστολ. Μπορεί πάλι όχι. Αλλά πέρα απ' το (ιδανικό;) περιβάλλον, ό,τι άλλο ήταν αυτό που κάλεσε την Σοφία Λοΐζου να τραβήξει τα δημιουργήματά της ως την ακραία τους -ένα επίθετο πάντοτε γόνιμο σε νόημα- συνέπεια, βγήκε αδιαμεσολάβητα από μέσα της. Αρκούσε να το αντιληφθεί και φυσικά να το ακολουθήσει μέχρι τέλους. Έτσι κι έκανε, τοποθετώντας αθόρυβα ένα απ' τα μονόσημα άλμπουμ ζωηρόχρωμης, μα αρκούντως σκοτεινής, φαντασίας για την χρονιά που τρέχει. Κυριολεκτικά όμως.