Blue Nevus

Τα μπλουζ του παθολογοανατόμου είναι τζαζεμένα. Το μαντολοκίθαρό του το πλέκει, το τανίζει και το νύσσει με δοκιμαστικούς σωλήνες. Νυκτερινά νυκτά, αν έχετε ακουστά. Αν δεν έχετε... ακούστε τον Σωτήρη και τον Μανώλη Αγγελάκη (σλάιντ κιθάρα) ομού μετά της Farwest Mandolinistic Orchestra (ήγουν της Απωδυτικής Μαντολινάτας).

Μόνο που θα πρέπει να έχετε πικάπ αφού κυκλοφορεί μόνο σε βινίλιο. Οκ αστειεύομαι. Δίνει κι έναν κωδικό με την αγορά και μπορείτε να κατεβάσετε ψηφιακή μορφή από τη σελίδα του (debonos.gr) συν ένα έξτρα κομμάτι. Και να σας μείνει και άθικτο το βινίλιο για τη συλλογή σας με σφραγισμένους σπάνιους δίσκους.

Και τι πραγματεύονται αυτά τα ιόνια επτανησιώτικα μπλουζ. Οι τίτλοι είναι ενδεικτικοί των καημών και των βασάνων ενός μουσικού που εμπνέεται από αυτά που βλέπει καθημερινά στη δουλειά του όταν κάνει βιοψίες και αντικρίζει ιστούς και πτωχούς... Σπίλος Κυανούς, δηλαδή κρεατοελιά μελανή. Ιός Μεθυσμένος. Κύτταρο Μαλλιαρό. Ρόγα Απειθής. Αδένας Συνεσταλμένος. Όσχεο Ταλαντούμενο (το σακουλάκι που περιέχει τους όρχεις). Χείλη Αιδοίου Μικρά. Χρωματίνη του Φύλου (άρρεν ή θήλυ). Κόκαλα Γυμνά. Μιας Πεντάρας Ξόδεμα. Νοσοκομείο Ερυθρού Σταυρού.

Ο ιατρός με καρδιά φολκ Τζίμι Πέιτζ και δοξαριές αλά Φρεντ Φριθ πατάει με το ένα πόδι στην παράδοση (ντόπια και εισαγόμενη) και το άλλο στην αντίπερα προχωρημένη ενορχήστρωση του ανεξήγητου, σαν Κολοσσός της Ρόδου... ένα πράμα. Στο κεφάλι του φέγγει μια δάδα, πυρσός πρωτοπορίας. Σα φάρος που φωτίζει τη νύχτα μας τη μουσική και την τύφλα μας τη μαύρη.

Όλα τα κομμάτια ξεχωριστά και μπερεκετλίδικα. Χωρίς αναισθησία και χωρίς μεγέθυνση.