Rising sun
Οι Καναδοί Souljazz Orchestra μας σύστησαν τις funk διαθέσεις τους στο αξιοπρεπές αλλά στο μεταξύ ξεχασμένο Uprooted του 2005. Ξέφυγαν όμως κανονικότατα κι έγιναν πιο γνωστοί δυο χρόνια μετά, με το Freedom No Go Die. Απ' όπου και το εκρηκτικό single "Mista President"*, που σκαρφάλωσε με την πρώτη στα τοπ των αγαπημένων sing-alongs στο σπίτι αλλά και στα ενημερωμένα νυχτομάγαζα. Μ' άλλους οχτώ αφρομπιτο - σουλ-λατινο - τζαζοδυναμίτες (περιλαμβανομένης μιας διασκευής του Sanders) έδωσαν τότε ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας που μας πέρασε. Για το δε προηγούμενο δίσκο τους -το Manifesto- θα μπω απλά ότι μπήκε στη λίστα με τα καλύτερα του 2008 του Θάνου Σιόντορου. Οπότε κι απ' τη μεριά μου περιττεύει να πω κάτι άλλο.
Το φετινό τους άλμπουμ Rising Sun βγήκε στην Strut Records, πράγμα που εξηγεί και γιατί -πριν καλά καλά κυκλοφορήσει- μάζεψε περισσότερες κριτικές απ' όσο το Manifesto μέχρι σήμερα. Τώρα αν διαβάζεις Sun στον τίτλο και "all-acoustic afro-jazz" στο δελτίο τύπου, την ψυλλιάζεσαι κατευθείαν τη δουλειά και η ακρόαση σε δικαιώνει. Αφού το ομολογούν και στο site τους ότι ξεκοκκάλισαν πρόσφατα την ανθολογία της Flying Dutchman. Κι αν τελικά δεν γίνονται τόσο Sun-Ra-ικοί όσο θα ήθελαν Ραλιμπάν σαν την αφεντιά μου, κάνουν πολύ καλά, αντικειμενικά μιλώντας. Αλλά ούτε και τόσο Sanders-ικοί γίνονται όσο υπονοεί το γεγονός ότι και γι' αυτόν το δίσκο επιλέγουν ένα τραγούδι του για να διασκευάσουν. Το Rejoice αυτή τη φορά.
Sanders, Smith, Coltrane (η κυρία) και Davis (ο κύριος) είναι οι επιρροές τους, εμφανείς σε spiritual, esoteric jazz κομμάτια όπως το Awakening, το Serenity και το Consecration. Κάθε ένα από αυτά φαίνεται ότι θα μπορούσε να είχε βγει αυτούσιο από έναν από τους δίσκους των προαναφερθέντων. Φαίνεται, αλλά δε θα μπορούσε πραγματικά, γιατί εδώ έχουμε σαφώς παρούσες τις νέες θεωρήσεις με τις οποίες οι σχετικές αναβιώσεις της τελευταίας δεκαετίας έχουν μπολιάσει τα πράγματα.
Συγκεκριμένα, τον ξεσηκωτικό ρυθμό και το 'στρογγυλεμένο' του πράγματος, ενδεικτικό των μουσικών που ξέρουν ότι θα απευθυνθούν σε κάποιες πίστες και τραγουδιών που ονειρεύονται να γίνουν remix. Με το ίδιο σκεπτικό, στα υπόλοιπα τραγούδια η αφρολάτιν προσέγγιση γίνεται πάλι κάτω από το ίδιο πρίσμα της εποχής που τόσο ωραία μας θύμισε και η Soul Jazz Records στην εξαιρετική και προσεγμένη συλλογή της Freedom, Rhythm & Sound που βγήκε πριν λίγους μήνες.
Από το δίσκο ξεχωρίζουμε το αφρο-απτάλικο Negus Negast. Είναι το τραγούδι που ο Quantic θα σκότωνε για να το είχε γράψει με την μπάντα του: σύγχρονα κρουστά, τζαζέ γκρούβα που "σκάβει". Αλλά πιθανόν δε θα μπορούσε, γιατί η σύλληψη δεν είναι Λάτιν αλλά Αιθιοπική (βλ. και το σουραύλι σε καίριο σημείο). Προφανώς το πέρασμα του Mulatu από τα στούντιο της Strut άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στις επερχόμενες κυκλοφορίες της.
Το παράδοξο είναι ότι από το Rejoice του Sanders αφαιρούν το deep αυτοσχεδιασμό του (τον ίδιο που ποτίζει όλο τον υπόλοιπο δίσκο) και το σπάνε σε 2 κομμάτια (κοντά 13 λεπτά είναι το αρχικό τραγούδι). Εδώ δεν έχουμε την μεγαλοφυΐα του moondog cover από τον τελευταίο δίσκο τον ΝΟΜΟ αλλά μια abridged & simplified version για πιο ευρύ κοινό. Κανένα πρόβλημα, ειδικά όταν το Rejoice Pt. 2 κάνει πράξη το συναίσθημα του τίτλου κατά την ακρόασή του.
Παρ' όλα αυτά τα εκλεκτότατα συστατικά, λείπει κάτι από τον δίσκο που θα τον έκανε να ξεπεράσει το Freedom No Go Die. Είναι η αίσθηση ότι πρόκειται πιο πολύ για ένα δίσκο που έγινε γιατί ήταν ο καλύτερος σ' αυτή τη στιγμή για το βιογραφικό τους. Μια υποψία ότι κάποια τραγούδια βγήκαν επειδή κολλάνε με την τωρινή ροή των πραγμάτων στην Strut και τα μουσικά πράγματα κι όχι γιατί τα μέλη αφέθηκαν πραγματικά να πάνε εκεί που θέλουν και -κυρίως- μπορούν. Είναι μια σοβαροφάνεια που δεν την ακούς αλλά την αισθάνεσαι στον αέρα. Ίσως τελικά τα vibes του Mulatu να παραείναι ισχυρά.
Και κάτι ακόμα: παρόλο που ο δίσκος θα σπρωχθεί στα γνωστά μέρη του είδους (ραδιοφωνικά κλπ.), πόσες σπιτικές ακροάσεις θα αντέξουν οι πέρα από τους "κολλημένους" σαν εμάς και σε μια περίοδο που παρόμοια revival αυξάνονται και πληθαίνουν; Και που παλιότερα original τα αγοράζεις 5 Ευρώ το τριπλό CD; Να το πω αλλιώς: η προσποίηση του κλασικού δεν αφήνει πάντα κλασικά κομμάτια και σίγουρα όχι σ' αυτήν την περίπτωση (κλασικό = όπως το Mista President που και χρόνια μετά θα το ακούμε και θα μας θυμίζει πολύ καλά πού και πότε άφησε το ευδιάκριτο στίγμα του).
Αλλά αν καταφέρατε και φτάσατε μέχρι εδώ, τα καυτά ερωτήματα είναι άλλα:
- Με αφορμή τον δίσκο, οι Souljazz Orchestra ξεκινούν περιοδεία και κατά τον Απρίλιο θα είναι στην Ευρώπη - θα το πάρει πρέφα κανένας Έλληνας διοργανωτής να τους φέρει κι απ' τα μέρη μας;
- Mista President, πού χάθηκες; Εδώ οι Γερμανοί ξανάρχονται κι εσύ στη σιωπή;
Η βαθμολογία αντικειμενικά είναι 7,5 αλλά λόγω στασιμοπληθωρισμού η στατιστική υπηρεσία έστειλε τελικά στις Βρυξέλλες:
