From here on in
(Ακατάπαυστη φλυαρία στο indie ντεμπούτο της Mo 'Wax. Τρεις νεαροί κάτω από τις οδηγίες του James Lavelle προσπαθούν να αναβιώσουν τις μεγάλες στιγμές του «προέδρου» με τους Aschroft και Brown σε έναν δίσκο που επιμένει ακόμα στην εποχή που η electronica είχε την ανάγκη του rock για να γίνει διάσημη. Οι καιροί έχουν αλλάξει όμως...)
Ο James Lavelle ανακάλυψε τους δικούς του Gomez, τους έδωσε τα «φώτα» της τεχνολογίας, τους είχε στην αναμονή για δύο χρόνια βάζοντας τους να τον παρακολουθούν εν ώρα εργασίας (για να μαθαίνουν) και μετά από μια σειρά singles και EP's τους εκδίδει τον πρώτο τους δίσκο. Τι καλός μπαμπάς! Ελπίζω πάντως να μην περιμένει από αυτούς να γίνει ο Geoff Travis και ο Alan Mc Gee των 00ς...
Ο βρετανικός μουσικός τύπος είχε ανάγκη από ένα γκρουπ σαν τους South. Οι παλαιοί αγαπημένοι (Stereophonics) ανταποκρίθηκαν με τον καλύτερο τρόπο στο χαρακτηρισμό «απαράδεκτοι» που όχι άδικα τους αποδόθηκε κάποτε, οι νέοι (Semisonic) καλύτερα είναι να μην εμφανιζόταν ποτέ και η πολύ αμερικανίλα έχει αρχίσει να θίγει την ευαίσθητη αγγλική υπερηφάνεια. Οι South δεν είναι τίποτα κάφροι ροκάδες με τατουάζ και βρώμικα μαλλιά. Τρεις «καθαροί» νεαροί που γράφουν όμορφα pop τραγούδια είναι (με τον παραδοσιακό τρόπο) και έχουν την τάση να τα σκαλίζουν λίγο παραπάνω απ' ότι οι Travis.
Ευαίσθητες και με τάσεις παρεκτροπής downtempo συνθέσεις που μοιάζουν να είναι φτιαγμένες για να μιξαριστούν, τελειοποιημένος στουντιακός ήχος και ηχητική άποψη που περιφέρεται αναποφάσιστα ανάμεσα στους Oasis, τους Stone Roses και τις ασκήσεις αντοχής που γέμιζαν μέχρι τώρα τον κατάλογο της Mo' Wax. Οι UNKLE αρκετές φορές σου έρχονται στο μυαλό, και αυτές είναι οι καλύτερες στιγμές του δίσκου (δηλαδή το intro, το 'All in for nothing' λίγο παρακάτω, το 'Broken head II' κ.α.). Επιδίωξη είναι πάντως και η ταύτιση με τον ήχο του Manchester, που άλλες φορές πετυχαίνει (Recovered Now) και άλλες περνάει απαρατήρητη (Run On Time). Και αν ήθελαν να το παίξουν Beta Band, ας ήταν λιγότερο ορθολογιστές!
Τα ενοχλητικά deja vu που δημιουργεί η φωνή του τραγουδιστή, υποβαθμίζουν αρκετές φορές και τις προσπάθειες των υπολοίπων. Οι τρεις South παίζουν από ένα κάρο όργανα ο καθένας και αποφάσισαν να τα δοκιμάσουν όλα στο στούντιο. Τις ακουστικές κιθάρες και τα μπάντζα δε, σε ησυχία δεν τα άφησαν. Λίγο στα κρουστά φαίνεται να απέτυχαν που τους βγήκαν περισσότερο «τυπικά» απ' ότι μάλλον θα ήθελαν και οι ίδιοι.
Δεκαέξι κομμάτια και εβδομήντα λεπτά παρά είναι αισιόδοξη διάρκεια για ντεμπούτο άλμπουμ και δυστυχώς δεν επιβεβαιώνεται μιας και ο δίσκος γρήγορα κουράζει και εύκολα ξανακουράζει μόλις τον ξαναπλησιάσεις. Τα συμπαθητικά singles, οι μουσικές γνώσεις και οι έξυπνες ιδέες υπάρχουν... μέχρι εδώ όμως.
Το Melody Maker συμβουλεύει να αγοράζετε όλους τους δίσκους τους για πάντα. Το 'Don Solaris' των 808 State το έχετε; Αν όχι αγοράστε το για να ακούσετε τι ακριβώς ήθελαν να κάνουν οι South, αλλά δεν τα κατάφεραν. Πάρτε και τα προσωπικά του Ian Brown, που όλο το αναβάλλετε, τα άπαντα των Super Furry Animals... και αν σας μείνουν λεφτά δοκιμάστε και με τους South!
