I believe

Εγώ πάλι όχι. Α ρε καημένε Τσάρλι Χέιντεν!

Τι γολγοθά πρέπει να ανεβαίνει αυτός ο άνθρωπος κάθε φορά που τον ρωτάει κάποιος για το γιο του και το συγκρότημά του! Διότι τυγχάνει στοργικός πατέρας και καλός οικογενειάρχης και δεν του πάει να ξεμπερδέψει με ένα απλό «δε με παρατάτε με αυτό το στόκο, όλα τα κουσούρια από τη μάνα του τα πήρε», αλλά αισθάνεται υποχρεωμένος να τον υποστηρίζει με διάφορα μισόλογα. Για να καταλάβετε την αντιστοιχία, είναι σαν να είσαι βραβευμένος σεφ για τη δημιουργική σου κουζίνα και ο γιος σου να κόβει ετοιματζήδικο γύρο με ηλεκτρικό μαχαίρι...
Επειδή αυτή την προσέγγιση την κατοχύρωσε ο Μπάμπης Αργυρίου στο Babelogue, αισθάνομαι υποχρεωμένος να επεκταθώ στο θέμα. Οι Spain παίζουν ακουστικές μπαλάντες στο χαμηλόφωνο ύφος που έδωσε δόξα, αναγνώριση, πιστούς οπαδούς (believers?) και ως επί το πλείστον ατάλαντους επιγόνους στους Tindersticks, τους Chris & Carla και μερικούς ακόμη σκαπανείς του είδους στα 90s. Ανάμεσα στους επιγόνους είναι και αυτοί, με το επίθετο που προηγείται να τους στοιχειώνει, όπως η γυναίκα που στοιχειώνει τα όνειρα του Τζος στο πρώτο κομμάτι, όλο και πιο πολύ.
Η ιδιαιτερότητα των Spain είναι το ότι (ίσως και υποσυνείδητα), με το άλλο πόδι πατάνε στις hard rock μπαλάντες των 70s σαν επιρροή, και αυτό δεν είναι ό,τι καλύτερο για να ξεκινήσει κανείς. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ντύνουν τα τραγούδια τους με υπερβολικά ατμοσφαιρική παραγωγή, έχει σαν αποτέλεσμα να γίνονται κραυγαλέα μελοδραματικοί, κατάσταση που ως γνωστόν πολύ εύκολα ξεπέφτει στο γελοίο. Μερικές φορές λοξοκοιτάζουν προς άλλες, πιο ψαγμένες μουσικές για έμπνευση (τι διάολο, πρέπει να δικαιολογήσουμε και το πατρικό όνομα) αλλά η προφανής έλλειψη ταλέντου τους καθηλώνει στο στάδιο της μίμησης.
Η αλήθεια είναι ότι μερικές φορές ο Τζος σκαρώνει συμπαθητικές μελωδίες. Το Untitled #1 από τον πρώτο δίσκο μου άρεσε πολύ. Ήταν όμορφο και καλοζυγισμένο τραγούδι. Από εδώ, τα 'Make Your Body Move' και 'Long Time Ago' δεν είναι άσχημα, αλλά δεν φτάνουν στο επίπεδο του untitled. Από 'κει και πέρα όμως, το χάος. Χαλαρές μελωδίες, απλοϊκοί στίχοι και αδιάφορο παίξιμο. Ειδικά αν προσπαθήσει κανένας να ακούσει ολόκληρο το album θα υποφέρει. Πιστέψτε με, το πέρασα.
Επειδή δεν έχουμε καιρό για αηδίες...