Wetsound orchestra
Το περιεχόμενο αυτού του διπλού σιντί νομίζω πως δικαιώνει απόλυτα την ύπαρξη, το όνομα [μαύρη ποίηση] και τη δράση τούτης της μικρής, αλλά θαυμαστής εταιρίας, σηματοδοτώντας παράλληλα με τον πλέον εορταστικό τρόπο την 30η της κυκλοφορία. Μινιμαλιστικός, λεπτοδουλεμένος και λεπτοκεντημένος ως την παραμικρή λεπτομέρεια, μα ταυτόχρονα μυστηρι-ωδικός και σκοτεινά ηλεκτρονικός. Κρυστάλλινη παραγωγή, τριζάτο περφεξιονιστικό και ευρηματικό μάστερινγκ από τον Murcof, ζηλευτό για τα παγκόσμια δεδομένα αποτέλεσμα.
Ιδιαίτερα ενθουσιάζει ο βαθμός υψηλής ωριμότητας που αποδεικνύει ο δημιουργός του. Ένα ατομικό χωνευτήρι επιρροών [Biosphere, Alva Noto, Boards Οf Canada και φυσικά Μurcof], που χρησιμοποιεί με άνεση και χαρακτηριστική ευκολία όλες τις δυνατές πηγές ήχων [κλασικά όργανα, συνθετητές, παραμιλητά, βοκόντερ, φυσικούς ήχους, συγκοπές, ρέοντα ηχοστρώματα]. Παράλληλα, εξίσου εντυπωσιακός είναι και ο τρόπος/οι που όλ' αυτά συγκεράζονται, μαγειρεύονται και σερβίρονται με ατμοσφαιρική απλότητα, χωρίς ίχνος υπερβολής, χωρίς περιττές φιοριτούρες ή γαρνιτούρες που θα υποβάθμιζαν την ουσία τους.
Εκεί όμως είναι που φαίνεται η μαστοριά, στην οικονομία και τη σαρακοστιανή λιτότητα του μεστού και γευστικότατου αποτελέσματος, πίσω απ' τις οποίες μας κρυφοκοιτάζει επιμελώς και ταπεινά ένας μαέστρος. Ακούγοντάς το, θα σκεφτείτε αρχικά ότι αυτό μπορείτε να το κάνετε κι εσείς. Εξού και η πιθανόν επιπόλαιη εκτίμηση ότι ο δίσκος αυτός δεν είναι τίποτε το ιδιαίτερο. Γι' αυτό ξανακούστε τον πιο προσεχτικά, χωρίς να κάνετε κι άλλα πράγματα, αφοσιωμένοι σ' αυτόν. Μα ίσα-ίσα, εδώ ακριβώς έγκειται το μεγαλείο του κι εδώ είναι που αγγίζει τα όρια της υπερηφάνειας. Ο Χουάν Μιρό χρειάστηκε 70 χρόνια για να καταφέρει να κατακτήσει ξανά την παιδική του απλότητα και να κάνει την υπέρβαση, όντας ένας ήδη καταξιωμένος ζωγράφος.
Σε μια ύστερη προσπάθεια αυτοϋπονόμευσης, ο Spyweirdos εμπιστεύεται την αυτοαναίρεσή του σε μια πλειάδα ομοϊδεατών, μια μικρή ηλεκτρονική ντριμ τιμ, η οποία αναλαμβάνει το δύσκολο έργο να παραχαράξει ρημιξάροντας τα επτά από τα δέκα κομμάτια του Wetsound Orchestra. Έτσι προκύπτει το δεύτερο σιντί με τις "ανορθόδοξες" παραλλαγές, στο οποίο αυτοσχεδιάζουν οι Alva Noto, Bernhard Fleischman, Funckarma, Octex, Ollie Olsen, Horchata, Mad EP, Traject και οι δικοί μας Gyro-Gyro και Peekay Tayloh. Καθόλου άσχημα, αφού ο καθείς τους προσθέτει ένα ενδιαφέρον σχόλιο, προεκτείνοντας την dark διάθλαση και ενίοτε παιχνιδίζοντας προς την υπερβολή.
Εν κατακλείδι. Από το πρώτο ημίχρονο ξεχώρισα ως πλέον αγαπημένα τα u και the key. Από την επανάληψη προτιμώ το Alva Noto remix [συνδυάζει τα already happened tomorrow και u] και το cellar του octex. Αν ψάχνετε για κάτι ιδιαίτερο και ξεχωριστό, που να ξεφεύγει από τα τρέχοντα και να ατενίζει με εσωτερική δύναμη το μέλλον χωρίς εσωστρέφεια, τότε ακούστε τον οπωσδήποτε. Κι όσο για το περιτύλιγμα, ε αυτό είναι άλλο ένα σέπια αριστούργημα του φωτογράφου Heinz Troll και της σχεδιαστικής ομάδας Altervision, που έχουν δημιουργήσει πλέον σχολή.
