El ventrilocuo de si mismo

Ο Antonio Luque και οι Sr. Chinarro (διαβάζεται Senor Chinarro) ηχογραφούν χωρίς διακοπή από το 1994. Η απλή, ευάλωτη και υποδηλωτική pop είναι όλη κι όλη η περιουσία τους, την οποία έχουν προσφέρει σε επτά ή οκτώ albums (με τελευταίο το παρόν) και κάμποσα ακόμα eps.

Αν και μπορεί να θεωρηθεί από πολλές πλευρές ως ατυχία ή εμμονή που επιλέγουν σταθερά την ισπανική, μητρική τους γλώσσα, είναι σαφές πως με αυτόν τον τρόπο αποκόπτονται εσκεμμένα από τον διεθνιστικό χαρακτήρα που έχουν οι ρίζες της μουσικής τους. Θα έλεγα ότι ένα τέτοιο, εξαρχής μειονεκτικό, σημείο είναι ταυτόχρονα και το κρυφό προσόν του παρόντος. Εμείς οι Έλληνες είναι εύκολο να το κατανοήσουμε ως συναίσθημα, έστω και αν η άγνοια των λεγόμενων μας αφήνει απλώς μια υπόνοια ότι σημαντικά πράγματα καταγράφτηκαν μέσα στους στίχους, που όμως δεν θα μάθουμε. Σίγουρα δεν θα είναι όμως τόσο εύκολο για έναν Άγγλο.

Το 'El Ventrilocuo de si Mismo' ηχογραφήθηκε τον περασμένο Νοέμβρη-Δεκέμβρη στα Central studios της Σεβίλλης. Εκεί ο Antonio Luque κλείστηκε με τους ήχους από ένα μουσικό εργαστήρι γεμάτο αίγλη: τους πρώιμους The Smiths, τους The Cure των αρχών των nineties, τους New Order και τους Prefab Sprout, αποδεικνύοντας πως παρότι η εποχή της μεγάλης παραζάλης παρήλθε, η κιθαριστική pop μόνο σκοροφαγωμένη δεν είναι. Η αλήθεια είναι ότι με κομμένο το κανάλι της αμεσότητας των λέξεων, η έμφαση αναπόφευκτα δίνεται στο καθαρό μουσικό μέρος, όπου κυριαρχεί η πολύ καλή παραγωγή και ο ρυθμικός, ζωντανός λυρισμός σε tracks όπως τα 'Tostadora On', 'Marrones', 'Los Carteles', 'Smoking' και 'La Pina Conseguida'. Είναι και αυτά που διεκδικούν τα πρωτεία εδώ.

Από την άλλη, η επανάληψη αρκετών μοτίβων και η άχρωμη, συχνά μονοκόμματη ερμηνεία του Antonio Luque - σα να μην ξέρει πώς να βγάλει ούτε δάκρυ, ούτε γέλιο, μένοντας ισοπεδωτικά σοβαροφανής - είναι δύο πολύ βασικά μειονεκτήματα, τα οποία είναι ανεκτά όταν η συνθετική υπεροχή τα κάνει μικρά, αλλά όπου βγαίνουν στην επιφάνεια οδηγούν σε μετριότητες τύπου 'Pelillos a la Mar' και 'Me Hipotecare a -20°C'.

Η περίπτωση των Sr. Chinarro μολαταύτα έχει πράγματι ουσία και αρκετό ενδιαφέρον. Ίδιο με όσες άλλες περιπτώσεις ξεπετάχτηκαν και αξιώθηκαν ανά την ευρωπαϊκή περιφέρεια, οπουδήποτε δηλαδή μεταφέρθηκαν οι σπόροι της βρετανικής pop (πολύ θα χαιρόμουν αν αυτό είχε γίνει με την αιολική ενέργεια - πόσο ταιριάζει, αλήθεια! - αλλά ...) και αφομοιώθηκαν από το γνήσιο ταμπεραμέντο άλλων λαών με έντονη την αγάπη για τη μουσική - παραμένοντας εμπνευσμένες και βρισκόμενες σε περισσότερο έξαλλες και εκρηκτικές νοοτροπίες. Η γείτονα Ιταλία και η περιοχή από τη Μεσόγειο μέχρι τα Πυρηναία είχε αρκετές τέτοιες την τελευταία δεκαετία. Μόνο που ο Antonio Luque μένει κατά την γνώμη μου επίμονα προσκολλημένος στη συμβατικότητα των επιρροών του, αφήνοντας κατά μέρος, τουλάχιστον στο παρόν album, πολλά σπουδαία στοιχεία της ισπανικής ιδιοσυγκρασίας του. Εντούτοις, έστω και με το ζόρι ...