Half The City

Το καθαρόαιμο rhythm 'n' blues του νότου, αποτελεί μία απ' τις μεγαλύτερες μουσικές κληρονομιές της Αμερικής. Όμοιά της δεν υπάρχει πουθενά και είναι πολύ δύσκολο να αντιγραφεί. Αυτή ακριβώς προσπαθεί τώρα τελευταία να μιμηθεί και να αναπτύξει ο λευκός Αμερικάνος. Φαίνεται άλλωστε πως είναι της μόδας πια, ο λευκός να τραγουδάει και να συμπεριφέρεται σαν τον μαύρο αδελφό (μάταια). Σ' αυτή την κατηγορία ανήκουν οι St. Paul & The Broken Bones. Ένα μουσικό σύνολο από εφτά (κατάλευκα) άτομα απ' την Αλαμπάμα, που δείχνουν να έχουν πάρει άριστα στη μελέτη της μουσικής κληρονομιάς της Stax και της Hi Records του γειτονικού Μέμφις. Στο φετινό ντεμπούτο τους με τίτλο "Half The City", το οποίο ηχογραφήθηκε στα θρυλικά στούντιο της Muscle Shoals (θέλει μεγάλα κότσια ή μεγάλο βύσμα για να ηχογραφήσεις εκεί), παντρεύουν αρμονικά το αγνό funk, τα gospel και την southern soul, όλα με απεριόριστο σεβασμό στα blues (χωρίς ηλεκτρονικά μπλιμπλίκια και παραμορφωτές) και φτιάχνουν ένα σύνολο που σε ξεσηκώνει με την αυθεντικότητα και το φρεσκολουστραρισμένο ήχο τους.

Το πιο συναρπαστικό στοιχείο της μπάντας είναι ίσως ο τραγουδιστής της, ο Paul Janeway, ο οποίος κυριολεκτικά ιδρώνει την φανέλα και δεν φοβάται να κολυμπήσει στα βρώμικα λασπόνερα της μουσικής που ερμηνεύει. Τα μπάσα και η τραχύτητα της φωνής, οι κινήσεις αλά Stylistics και το εύρος των falsetto που κάνει, αναβιώνουν τα είδωλά του: τον Otis, τον O. V. Wright, τον Sam Cooke και τον James Carr. Τον συνοδεύει μια εξαιρετική μπάντα (που γκαραζοφέρνει λίγο), όπου τα έγχορδα, τα κρουστά, τα χάλκινα και το όργανο, δίνουν ρέστα υπό την μουσική "σκεπή" των Booker T. & The MG's. Στο άλμπουμ, οι μελαγχολικές μπαλάντες για ανεκπλήρωτους έρωτες συνυπάρχουν αρμονικά με ξαφνικές χορευτικές εκρήξεις που σε ωθούν, όπως και τον Paul, να ξεπατικώσεις τα χορευτικά κόλπα του James Brown (πάντα με κλειστές κουρτίνες και ειδικά αυτό που πετά κάτω την βάση του μικροφώνου, κάνει μια στροφή και πριν η βάση προλάβει να ακουμπήσει χάμω, ξαναγυρνάει ανφάς και την σηκώνει πάλι απ' το καλώδιο κτλ).

Ο Paul και η παρέα του μας καλημερίζουν με το αργό και ειλικρινές "I'm Torn Up", μια "Otis Blue" μπαλάντα που θέτει τις βάσεις για τα επόμενα rollercoaster, τα οποία, απ' το δεύτερο κιόλας κομμάτι, σε παρασύρουν. Το "Don't Mean A Thing" (δεν είναι swing) ξεκινάει με μια instrumental εισαγωγή νοσταλγικής αύρας και καταλήγει στις τρομαχτικές τσιρίδες πόνου του ερμηνευτή: "I can't bear it no more/ oh, I cried mother/ at the foot of love/ the master of my pain [...]/ I can't deal with it/ Oh, I can't deal with it". Το αμέσως επόμενο, "Call Me" (όχι του Al Green), το single και πιο εμπορικό κομμάτι του άλμπουμ, δεν υστερεί μεν σε ενέργεια απ' τα υπόλοιπα, πέφτει δε σε κάποιες neo-soul παγίδες, εν τέλει όμως σε αποζημιώνει με την αλά Bar-Kays και "Soul Finger" τρομπέτα του. Το κομμάτι που ακολουθεί, το "Like A Mighty River" συνεχίζει από εκεί που έμειναν τα δυο πρώτα, παρομοιάζει την αγάπη με ένα "κυλιόμενο ποτάμι", με έναν υπερενθουσιώδη και παραδοσιακό r 'n' b τρόπο, ο οποίος κλείνει το μάτι στον Syl Johnson. Στη συνέχεια, η ώριμη και πεσιμιστική μπλουζιά "That Glow", στρώνει το χαλί για το "Broken Bones & Pocket Change" που ακολουθεί, μια απ' τις καλύτερες στιγμές του δίσκου. Ένας νταλκάς εμπνευσμένος πάλι απ' τον Otis Redding και το Soulsville, που σε κάνει κομμάτια με την αυθεντικότητα και την καημό του: "Broken bones and pocket change/ this heart is all she left me with (άουτς!) / [...] music died and it let me go/ said goodbye to my poor soul/ the melody, why have you forsaken me?" Αντιθέτως, το δυναμικό "Sugar Dyed" σε σηκώνει απ' τα πατώματα που σε παράτησε το προηγούμενο, με τον Motown και "Sugar Pie, Honey Bunch" ήχο του, ενώ το αστικού πνεύματος (title track) "Half The City" με τα blues και funk ριφάκια του σε κάνεις να χτυπάς ρυθμικά τον δείχτη με το μεσαίο δάχτυλο του χεριού σου - αν και στο τέλος, σου αφήνει μια αμυδρή αίσθηση ανολοκλήρωτου.

Το "Grass Is Greener" που ακολουθεί, είναι μια απολογητική μπαλάντα και (μάλλον η) κορυφαία στιγμή του δίσκου, ακούγεται σαν παθιασμένη εξομολόγηση, ερωτική συναισθηματικά, αλλά με μια υποβόσκουσα θρησκευτικότητα στον ήχο και τις μεταφορές - όπως περίπου τα έλεγε και ο αιδεσιμότατος (πια) Al Green την δεκαετία του '70 - μια μπαλάντα γεμάτη ψυχή (soul). Στο δέκατο κομμάτι, "Let It Be So", γεμάτο καθολικές ενοχές και αυταπάτες, οι εκκλησιαστικές καταβολές του τραγουδιστή συγκρούονται με την δίψα του για ζωή, κι όλα αυτά κάτω από μια απαλή "ρυθμική ομπρέλα", ενώ στο προτελευταίο τραγούδι με τον περίεργο τίτλο "Dixie Rothko", ακολουθεί την συνταγή των πρώτων κομματιών, αλλά με μια πιο αισιόδοξη νότα, σαν να λέει: "κάνε υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός" ένα πράμα. Με το "It's Midnight" πέφτει ιδανικά η αυλαία του άλμπουμ, πάλι εξομολογητικά (πολύ κατηχητικό έχει πέσει) και με τον τραγουδιστή να παραδέχεται τα "ατοπήματά" του.

Σε μια εποχή που η soul δείχνει να παίρνει ξανά τα πάνω της (αλλά με την Daptone να ακολουθεί την πεπατημένη συνταγή), οι St. Paul & The Broken Bones δεν λανσάρουν κάτι καινούριο (ίσως και να μην το χρειάζεται το είδος), αλλά κάτι φρέσκο που έδειχνε να είχε λήξει στο χρονοντούλαπο της μουσικής, τον "Ρυθμό και τα Μπλουζ", με όλη της σημασίας της έκφρασης. Έτσι, αναδεικνύουν το "Half The City" ως έναν απ' τους καλύτερους soul δίσκους των τελευταίων χρόνων και άξιο τέκνο της "Γλυκιάς Σόουλ Μουσικής" των σίξτις. H Rosanne Cash άλλωστε το διαπίστωσε ιδίοις όμμασι και είπε μετά από ένα live τους: "[...] I have seen the future of music and the name of the band is St. Paul & the Broken Bones." Σαν ψηλά τους έβαλε τον πήχη...