I'm coming home

Αμάν πια με αυτούς τους απογόνους των Βίκινγκς που θέλουν να γίνουν καουμπόηδες...

Η μυθολογία της Άγριας Δύσης και η μουσική της ασκούν μια περίεργη γοητεία στους Σκανδιναβούς από τότε που η Agnetha και η Annifrid (τα δύο Α των ΑΒΒΑ) φόρεσαν καουμπόικες μπότες κάτω από αραχνούφαντα δαντελένια κομπινεζόν (ίσως και από πιο παλιά, δεν παίρνω όρκο) με αποτέλεσμα να έχουμε πολλά δείγματα σκανδιναβικής κάντρυ, από τις ιλαροτραγικές συμμετοχές ασπρουλιάρηδων τροβαδούρων στο φεστιβάλ της Γιουροβίζιον (που κατά περίεργο τρόπο μαζεύουν τα δωδεκάρια σαν παπαρούνες σε ανοιξιάτικο λιβάδι) μέχρι την ανεξάρτητη παραγωγή του St. Thomas (κατά κόσμο Thomas Hansen από το Όσλο). Η διαφορά στην προσέγγιση της μουσικής και στη θεματολογία ανάμεσα στα δύο αυτά άκρα είναι μεγάλη. Μένει να δούμε αν υπάρχει διαφορά και στην... χμμμ... ποιότητα.

Η μουσική του Thomas δεν είναι καθαρόαιμη C&W, αλλά έχει επιρροές και από folk και από το αστικής προέλευσης αλλά αγροτικής νοοτροπίας country rock. Δεν έχει καμία απολύτως επιρροή από οτιδήποτε ευρωπαϊκό ή πιο συγκεκριμένα Νορβηγικό, αλλά οι Σκανδιναβοί μας έχουν συνηθίσει σ' αυτό (Roxette, Aha, Cardigans, κλπ) με αποτέλεσμα να μην έχουμε ιδέα για το πώς είναι η «λαϊκή» μουσική τους και, αντίθετα, να έχουμε βάσιμες υποψίες για το αν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Η παραγωγή του είναι λιτή, σχεδόν Lo-Fi. Ακουστικές και ηλεκτρικές κιθάρες που παλεύουν για να ακουστούν σαν αυτές των Byrds της περιόδου του "Sweetheart of the Rodeo" και μια φαλτσέτο φωνή που θα μπορούσε να ανήκει στον έφηβο Neil Young (το κακό είναι ότι ο Thomas είναι 25) σε μελωδίες που, όταν δεν είναι απλοϊκές, είναι άγαρμπα κλεμμένες. Το αποτέλεσμα είναι αδιάφορο και ακούγεται μόνο σαν υπόκρουση για ευγενείς ασχολίες όπως το πλύσιμο των πιάτων (αυτό μου ήρθε στο μυαλό από την κουζίνα που κοσμεί το εξώφυλλο).

Norwegian Americana; Ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Εδώ η original μου κάθεται στο στομάχι. Και κάτι τελευταίο: Στα αγγλικά δεν υπάρχει έκφραση "out of blue". Υπάρχει το "out of the blue" που σημαίνει αναπάντεχα. Είπαμε να σκοτώνουμε τη γλώσσα στιχουργική αδεία, αλλά όχι και σε τίτλο.