Real emotional trash

"Όλα καλά κι ωραία τέκνο μου", εμήνυσε ο Πατήρ Χαράλαμπος. "Αλλά μη γράφεις 800 λέξεις κάθε φορά, γαμώ τον μπελά σου. Κανένας σέρφερ δεν κάθεται να τις διαβάσει".

Ε βέβαια, τώρα που φτιάχνει κι ο καιρός, από παραλία σε παραλία πού να προλάβουν.

Οπότε κι εγώ, αδιαφορώντας για την πληθώρα των τεχνικών μέσων και τα κάθε είδους sms, mms, hesse-mess κ.τ.λ., του τηλεγραφώ:

Έλα Μπάμπη / Ευχάριστη έκπληξη το RET / Χτες βράδυ καθώς επέστρεφα στο σπίτι, σφύριζα το ρεφρέν του Dragonfly Pie / Αυτό μου αρκεί ως απόδειξη / Βέβαια το άλμπουμ δεν είναι κάνα ποπάκι της πλάκας / και τα κιθαριστικά του ξεσπάσματα τα 'χει / και την τριπαριστή σουρεάλ indie αισθητική του / και τις μπλουζιές του / και τις φολκιές του / κι εκεί που άλλοι γκραντζοπατέρες μάς πασάρουν κάτι παρατράγουδα σε Radiohead-Coldplay ύφος / ναι, στους Gutter Twins και το Each to Each αναφέρομαι / -για να μη μιλήσω για το Idle Hands που ούτε ο Ozzy δε θα το ηχογραφούσε- / ο Μάλκμους διατηρεί τις ιδιορρυθμίες του και αδιαφορεί για την εμπορική επιτυχία / Στο Real Emotional Trash έχεις την εντύπωση ότι τζαμάρουν οι Velvet με τους Neu / κι ούτε παίρνεις χαμπάρι πως διαρκεί πάνω από δέκα (!) λεπτά /

Σκεφτόμουν, ακούγοντας το άλμπουμ / πως διάφορες χαζοχαρούμενες κολεγιακές μπάντες / τύπου Cake / έδρεψαν τις δάφνες των Pixies ή των Pavement / που αμφότεροι έγιναν ευρύτερα γνωστοί μετά από τη διάλυσή τους / ΟΚ, αυτό ισχύει σε μικρότερο βαθμό για τους δεύτερους / κι άλλωστε ο Μάλκμους δε φαίνεται να επιδίδεται σε κωπηλασία / ανάλογη μ' αυτή του έρμου του Φρανκ Μπλακ / Στο κάτω-κάτω οι Pavement δεν επανασυνδέθηκαν / Προς το παρόν /

Άλλα σπουδαία κομμάτια: Out of Reaches, Baltimore - το σινγκλ, που μου θυμίζει αμυδρά το Hammer Song της Sensational Band του κυρίου Alex Harvey, Gardenia, Wicked Wanda / Γενικά το επίπεδο του RET είναι αρκετά υψηλό κι έχω την εντύπωση / ότι από το ομώνυμο κι έπειτα (4ο δηλαδή τραγούδι), η ροή του είναι ιδανική / Φυσικά συγκρίσεις με τους Pavement / δε θα επιχειρήσουμε / Εξάλλου ούτε κείνοι έφτιαξαν άλλο δίσκο εφάμιλλο του Slanted and Enchanted: κάποια πράγματα οφείλουν να μείνουν ανεπανάληπτα / Ο Μάλκμους λοιπόν τα καταφέρνει μια χαρά και χωρίς το παλιό του γκρουπ / κάτι που αποτελεί επίτευγμα / αν σκεφτείς ότι από τον Λένον μέχρι τον Μάουλντ (χώρια όλους τους προαναφερθέντες) / ο κατάλογος τραγουδιστών που δεν μπόρεσαν να σταδιοδρομήσουν μόνοι τους / είναι ατελείωτος /

Εν κατακλείδι; / Ο Στίβεν Μάλκμους οδεύει αξιοπρεπώς προς τα διαβόητα "ροκ εν ρολ γεράματα" / Το RET μπορεί να μην είναι κανένα μεγαλόφωνο άλμπουμ / αλλά ποιος ψάχνει για κάτι τέτοιο στις μέρες μας; / Εγώ τουλάχιστον ρε παιδιά / εδώ που φτάσαμε / το παραδέχομαι / δε θέλω καινούριους Nirvana / και με καινούριους Silo, ας πούμε / ευχαριστημένος θα 'μουν / αλλά πάλι παρεκβαίνω / και θα με κράζει ο εκδότης μου /

Μπάμπη, 494 λέξεις είναι. Μέχρι εδώ. Τώρα έγιναν 497. Να τ' αφήσω;

ΥΓ. Θυμήθηκα μια εξαίρεση τραγουδιστή που συνέχισε... εξαιρετικά και μετά από την πρώτη του μπάντα: ο Τοντ Α. των Cop Shoot Cop. Αλλά επί του συγκεκριμένου τύπου, θα επανέλθω.