Stephen Malkmus

(O Stephen Malkmus, αφού συγκατοίκησε για πολύ καιρό με τις εμπνευσμένες προσωπικότητες των υπόλοιπων Pavement, βρίσκει αφορμή μετά τη διάλυση των τελευταίων να φτιάξει τα ολόδικά του τραγουδάκια και να αποδείξει γιατί τελικά από όλο το συγκρότημα αυτόν θυμούνται οι περισσότεροι ανάγοντάς τον μάλιστα σε ιδιοφυή pop συνθέτη...)

Ο Malkmus στο εξώφυλλο του πρώτου του προσωπικού δίσκου, φωτογραφίζεται σαν σοφιστικέ άδωνις, με απίστευτη χαίτη και λευκό φανελάκι με στάμπα από cartoon. Ονομάζει και το δίσκο με το όνομά του, και όλα αυτά μου φαίνονται πολύ ενδεικτικά της θέλησής του να δηλώσει τη νέα πορεία του, ξέχωρα πια από τη φήμη που τον συνοδεύει ως ηγέτη των Pavement. Μόνος πια, χωρίς τις αντισυμβατικές, παρανοϊκές και τρελαμένες φιγούρες των Nastanovich, Ibold, Spiral Stairs και West, παρά μόνο με δυο φίλους του μουσικούς, τον John Moen (drums) και τη Joanna Bolme (μπάσο), γέννημα θρέμμα από το Portland και οι δυο όπως και αυτός, επιχειρεί να δώσει το καθαρά προσωπικό του στίγμα, την κατάθεσή του πάνω στην ιδιοσυγκρασιακή του τραγουδοποιεία.
Αναπόφευκτα όμως κάποιες φορές οι συγκρίσεις γυρίζουν στους Pavement. Ειδικά σε κάποια κομμάτια όπως το 'Black book', το 'Trojan Curfew' ή το 'Jenny & the ess-dog' η αίσθηση είναι οτι ξεπήδησαν από τα αυλάκια του 'Crooked rain, crooked rain' ή του 'Brighten the corners' διαστρεβλώνοντας την ίδια την εναλλακτική pop και δείχνοντας πως μια φαινομενικά απλή σύνθεση μπορεί να κρύβει και το χαοτικό της alter ego.
Ωστόσο στα περισσότερα τραγούδια του 'Stephen Malkmus' είναι αισθητή η διαφοροποίηση από των ήχο των Pavement. Ο Malkmus παίρνει πάνω του τις συνθέσεις, βγάζει τα λυρικά - τραγουδοποιητικά του απωθημένα, στρέφεται σε κάπως πιο συμβατικές φόρμες ενώ κάποιες στιγμές θυμάται πως κιθαρίστας είναι ο άνθρωπος και του δίνει και καταλαβαίνει (το solo κιθάρας στο 'Church on White' όχι μόνο παραξενεύει με την παρουσία του και μόνο αλλά μοιάζει να ξεπήδησε από το Αμερικάνικο κιθαριστικό ροκ των 80's, ενώ το 'The hook' θα μπορούσε και να είναι σύνθεση του Lou Reed!).
Αν κάτι λείπει δηλαδή από το παρελθόν του Malkmus, είναι αυτή η 'αντιμελωδική μελωδία' των Pavement, η διάθεση να πάρουν ένα απλό ριφάκι και να το μετατρέψουν σε ψυχεδελοπόπ ντελίριο. Το πιο έντονα παρόν όμως -και μαζί το πιο γοητευτικό και αναδρομικό στις μέρες του 'Wowee Zowee!'- είναι το ανατρεπτικό και συχνά καυστικό χιούμορ του Malkmus που είτε μετατρέπει μια απλή ιστορία στην πιο σημαντική ιστορία του κόσμου ή μια φανταστική εικόνα σε ένα μικρό σουρεαλιστικό διήγημα. Ιδιαίτερα μετά το 'σοβαρό' και 'ψαγμένο' 'Terror Twilight' το χιούμορ του Malkmus στο δίσκο αυτό είναι κάτι παραπάνω από αναζωογονητικό.
Θέμα σύγκρισης με τα LP των Pavement δεν τίθεται και δεν υπάρχει και λόγος για κάτι τέτοιο. Άλλωστε κάθε έργο πρέπει να κρίνεται με βάση κάποιες συνθήκες ή ένα χρονικό συνεχές που αυτόματα του δίνει και μια παραπάνω ποιότητα ή λόγο ύπαρξης.
Ο Malkmus πλέον ανοίγει το δικό του δρόμο, τολμά να ξεγυμνωθεί τραγουδιστικά στο κοινό του, οι Pavement είναι σίγουρα στο μυαλό και την καρδιά του όχι όμως και στο στούντιο ή στις ώρες της έμπνευσης και -πιστέψτε με- αδιαφορεί αν τον θεωρεί ο κόσμος ιδιοφυή ή όχι.
Απλά παίζει μουσική, αυτή τη φορά όμως αυτή που παίζει και όταν είναι μόνος στο σπίτι του.