Margerine eclipse
Περίμενα με περιέργεια και μια μικρή δόση αγωνίας -που οφείλεται στην αγάπη μου γι’ αυτούς- το πρώτο album των Stereolab χωρίς τη Mary Hansen, και η εντύπωση που είχα, ότι δεν θα αλλάξει τίποτε απολύτως στον ήχο τους, επιβεβαιώθηκε από τα δυο-τρία πρώτα κομμάτια και διατηρήθηκε ως το τέλος. Όχι ότι η συνεισφορά της αδικοχαμένης τραγουδίστριας και κιθαρίστριας ήταν ασήμαντη στον ήχο τους, κάθε άλλο. Αλλά με το πέρασμα των χρόνων οι Stereolab έχουν κατασταλάξει τόσο πολύ στυλιστικά και ηχητικά, που ούτε ακόμη και μια τόσο σημαντική απώλεια δεν θα μπορούσε να τους αλλάξει. Απλά η Laetitia Sandier, που έτσι κι αλλιώς ήταν η πρώτη τραγουδίστρια, επωμίστηκε όλα τα φωνητικά. Τώρα το αν αυτό είναι καλό ή κακό, δεν έχω καταλήξει ακόμη.
Το 'Margerine elipse' λοιπόν είναι ένα τυπικό Stereolab album. Ποπ για σκεπτόμενους ανθρώπους. Όλα είναι (και) εδώ: Οι electropop και disco ρυθμοί, τα πολυεπίπεδα σύνθια, oι καθαρές, χωρίς γρέζια, κιθάρες, οι γοητευτικές διφωνίες, τα ανέμελα δεύτερα φωνητικά, οι ρυθμικές εναλλαγές μέσα στα κομμάτια, οι έξυπνοι στίχοι, τα αγγλογαλλικά. Το μόνο που λείπει είναι τα δυνατά singles. Για να το πω αλλιώς, τα τραγούδια που θα μείνουν. Δεν υπάρχει εδώ ένα 'Lo-boob oscillator', ούτε ένα 'French disco', ούτε ένα 'International colouring contest', ούτε καν ένα 'Metronomic underground'. Ο δίσκος ακούγεται μονορούφι και είναι απολαυστικός, αλλά μου έμεινε η αίσθηση ενός concept χωρίς αποκορυφώματα και χωρίς κοιλιές. Τώρα αν αυτό είναι ωριμότητα ή ασφάλεια του να ακολουθείς την πεπατημένη, δεν έχω καταλήξει ακόμη.
Έχω καταλήξει σε ένα πράγμα: Ότι το 'Margerine eclipse' είναι ένας πολύ ωραίος δίσκος (που θα έλεγε και ο Γιώργος Παπανδρέου) από ένα συγκρότημα με πολύ ταλέντο και έντονη προσωπικότητα που έχει δώσει πάρα πολλά και πιστεύω ότι έχει να δώσει πολλά ακόμη στην ποπ. Και, για ακόμη μια φορά, στο πόσο υπέροχη είναι η Laetitia. Λέτε να το έχει το όνομα; Υπάρχει μια αργεντινή ηθοποιός, η Leticia Bredice που έπαιξε στην πολύ καλή ταινία 'Nueve reinas' (Εννέα βασίλισσες) που είναι καταπληκτική. Υπάρχει και η Laetitia Casta. Xμμμ...
Μάλλον θα καταλήξω σε συμπεράσματα για τις δυο αναπάντητες απορίες μου με τον επόμενό τους, εκτός κι αν μου παρατείνουν την αγωνία με ένα ακόμη ευχάριστο και πολλά υποσχόμενο album. Η αμφιβολία άλλωστε είναι ένα από τα μεγάλα όπλα της Τέχνης, δεν είναι;
