Still Gramophone
Δεν βρίσκω κάτι ελληνικό στους Still Gramophone, πράγμα που δεν λέει και τίποτε. Άλλωστε, το τι σημαίνει ελληνικότητα και πώς μπορεί να οριστεί στα 2009 είναι μεγάλη κουβέντα, με μικρή σημασία. Κι όμως, και μόνον το γεγονός ότι είναι από δω μου κινεί το ενδιαφέρον. Σαν κάποιος στην πολυκατοικία, που δεν τον ξέρεις μεν προσωπικά αλλά πάλι ... για κοίτα ρε παιδί μου αυτός από τον τέταρτο έβγαλε δίσκο, και είναι και καλός.
Tο πρώτο που χτυπάει όταν ανοίξεις τη συσκευασία του cd είναι τα "samples & inspiration". Βαρύγδουπα ονόματα: Nina Simone, Chet Baker, Ιάννης Ξενάκης, Billie Holiday, Jack Dejohnette, Gerry Mulligan, Sofia Gubaidulina. Ο ήχος όμως είναι μακριά από αυτό που περιμένεις διαβάζοντάς τα... Μπας και έχουν τροποποιήσει τη jazz γονιδιακά, τόσο ώστε να χάσω τη μπάλα; Τι να πω... Οι αναφερόμενες στη myspace σελίδα τους επιρροές ξεμπερδεύουν τα πράγματα. Οι περισσότερες είναι παρούσες στο 'Still Gramophone', μαζί με άλλα πράγματα.
Στον πρώτο τους δίσκο οι Still Gramophone κάθε άλλο παρά αδιάφοροι είναι. Έχουν καλές μελωδίες και τις παίζουν καλά. Και εκμεταλλεύονται τα ακούσματά τους χωρίς να κάνουν τους έξυπνους. Συνέλαβα τον εαυτό μου να χαμογελάει περισσότερες από μια φορές κατά τις ακροάσεις του.
Στo 'Rainy Little Cloud' οι "μετέχοντες της ιταλικής παιδείας" βλέπουν τον Fantozzi και το σύννεφο που τον ακολουθεί να βρέχει πάνω στο κεφάλι του. Αν με τις ιταλικές b-κωμωδίες δεν τα πάτε καλά, σίγουρα θα έρθουν στο μυαλό αντίστοιχες στιγμές σε κινούμενα σχέδια. Το sample της Nina Simone, από το 'Little Girl Blue' νομίζω, δένει άψογα με τα αλά Mice Parade κρουστά και γενικότερη δομή του τραγουδιού. Η φωνή του Ηλία Σταμπουλή θυμίζει πού και πού Syd Barrett. Ειδικά στο ξεκίνημα του 'Climber on a Shipwreck' είναι φτυστός. Στη συνέχεια, η αγάπη στον Matt Elliott δεν μπορεί να κρυφτεί. Και βρήκαν τον κατάλληλο τίτλο να την εκφράσουν: ναυάγια και τέτοια.
Το 'Song' έχει τεχνοτροπία της γερμανικής εταιρίας Morr, βλέπε Styrofoam ας πούμε, με μια ακόμη αναφορά σε Mice Parade. Το 'Stay Home' είναι pop χειροποίητη και χαμηλόφωνη. Όπως και το 'Going around'. Αυτό μάλιστα - παρότι τραγουδισμένο στα αγγλικά όπως όλος ο δίσκος - κάθε φορά που το ακούω, με κάτι που γαλλοφέρνει το συνδέω. Δεν έχω καταλήξει ακριβώς, κάπου μεταξύ Vaya con Dios (το ξέρω Βέλγοι είναι, και τραγουδάνε και αγγλικά) και Tiersen.
Ξεκίνησαν, λέει, ως 'bedroom project'. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, το 'Bedtime Blues', τελευταίο κομμάτι του δίσκου, τον κλείνει όπως ας πούμε ο Lou το Transformer με το 'Goodnight Ladies', ή ακόμη καλύτερα όπως οι Velvet Underground το τρίτο τους με το 'After Hours'.
Οι Still Gramophone "πρωτοτυπούν": Ηχογράφησαν το cd στα Stereotype studios και το κυκλοφορούν στην Cliche records.
