One touch

(Σαγηνευτικές, χυμώδεις, πρόστυχες και σεξομανείς; NO MORE T.L.C. για τα παιδιά σας! Τώρα έχετε το κεφάλι σας ήσυχο. Οι Sugababes είναι κατά των ναρκωτικών, για sex ούτε λόγος... δεν πίνουν δεν καπνίζουν, δεν ποζάρουν σε σαγηνευτικές στάσεις, πιστεύουν στο θεό, σέβονται και αγαπούν τους γονείς τους και έχουν ως πρότυπο τον Craig David!)

Αναπολώ ήδη τις μέρες που οι Shampoo αποτελούσαν το πρότυπο teen pop συγκροτήματος. Τη μοναδική στιγμή στην ιστορία του είδους που ήρθε τόσο κοντά στην αισθητική και το attitude του punk. Αλλά και πιο πρόσφατα... όταν οι T.L.C. ούρλιαζαν «hey nigger! What you gonna do with a bitch like me?» και σχεδόν έβλεπες τα σωματικά υγρά να εκκρίνονται από το μουσκεμένο μικρόφωνο. Σήμερα η μουσική βιομηχανία κατασκευάζει πολιτικώς ορθά και παντελώς ακίνδυνα teen pop είδωλα για τις ηλικίες δέκα με δεκαπέντε... (τώρα γιατί τα ακούω εγώ, είναι άλλη ιστορία!). Κι ας λέγεται ότι κανένας manager δε μάζεψε κατόπιν αγγελίας τις τρεις Sugababes, κι ας μην αποτελούν τηλεοπτικό δημιούργημα. Τα videoclip των En Vogue τα... «απολάμβαναν» οι έφηβοι μόνοι τους στο δωμάτιο τους αργά το βράδυ. Αυτά των Sugababes είναι πλέον για όλη την οικογένεια.
Και όμως... δύο από τα καλύτερα mainstream pop singles της εποχής βρίσκονται στην αρχή και το τέλος αυτού του δίσκου. Το υπεράνω κριτικής Overload, με απίστευτη μπασογραμμή, ιδιοφυή προγραμματισμό του drum machine και τις πιτσιρίκες να τραγουδάνε σαν μια παρθένα Tina Turner που μόλις ανακαλύπτει τον κόσμο. Εξίσου καλό είναι και το Run For Cover, με road διάθεση, απογειωτικά έγχορδα, εκπληκτικό fade out στο πιάνο, επικών διαστάσεων ρεφραίν, drum & bass περάσματα κ.λ.π. Σχεδόν εφιαλτικό γίνεται το τραγούδι κάπου στη μέση. Και απευθύνεται και σε παιδάκια. Μέχρι στιγμής έχουμε ήδη αυτό για το οποίο παλεύει -μάταια συνήθως- ο μέσος indie pop δίσκος, δύο κορυφαία singles!

Θα χαμογελούσατε με ικανοποίηση αν ο δίσκος εξαντλούταν σε αυτά. Υπάρχει όμως και το αθώο 'Same old story', σαν μια επιτυχής μίξη των Carpenters με τον L.T.J. Bukem σε hip hop στέκια... το 'Soul sound', που θυμίζει St Ettiene με μαύρες ηχητικές καταβολές, όπως και αρκετά άλλα τραγούδια που δείχνουν ότι αυτοί που έστησαν αυτό το δίσκο διαθέτουν μια ακαδημαϊκών διαστάσεων γνώση και άποψη πάνω στην ιστορία της μουσικής και την εκφράζουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Διάφοροι τύποι υπογράφουν τα δώδεκα τραγούδια, πληθώρα μουσικών τα εκτελεί και κάπου εκεί μέσα βρίσκονται και οι Sugababes.
Ασφαλώς και πρόκειται για δίσκο με a priori σκοπούς και στόχους, που παίζουν και το μεγαλύτερο ρόλο στο πως τελικά διαμορφώνεται ηχητικά, αισθητικά και ιδεολογικά. Ασφαλώς και σε ορισμένες στιγμές ακούγεται ανόητος και αφελής (μια αφέλεια που επιτυγχάνεται κατόπιν ωρίμου σκέψεως βέβαια). Εσείς όμως τι καλύτερο θα μπορούσατε να κάνετε αν σας έλεγαν να φτιάξετε ένα δίσκο που...
1) Οι προέφηβοι/-ες (κυρίως αυτές) δεν θα έχουν την επιλογή να μην τον λατρέψουν.
2) Οι λίγο μεγαλύτεροι, αν δεν έχουν ανακαλύψει τη «σοβαρή» μουσική, θα αναγκαστούν να τον αγαπήσουν.
3) Όλοι οι υπόλοιποι δεν θα έχουν ουσιαστικούς λόγους να τον κατηγορήσουν.
4) Θα φέρει τους έγκριτους μουσικόφιλους σε δύσκολη θέση.
Αν λοιπόν δεν ευχαριστούσαν τον Ιησού και δημιουργό τους στο εξώφυλλο, αν φορούσαν τίποτα πιο προκλητικό, αν ήξερα ότι επιδίδονται σε όργια με το Robbie Williams και τους Backstreet Boys, αν δεν έλεγαν βλακείες κατά της πολιτικής και αν έδιωχναν την ξενέρωτη με τα σγουρά μαλλιά... θα γινόμουν μέλος στο fan club! Τώρα απλά αγοράζω το δίσκο!