Last call for vitriol
Οι Superdrag ανήκουν στα group που επιμένουν να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα, ανεπηρρέαστοι από μόδες και αναβιώσεις. Η τετράδα από το Knoxville του Tennessee, συσπειρωμένη γύρω από τον John Davis (φωνή, κιθάρα), δισκογραφούν από το '95 και, μετά από μια σχετική επιτυχία στην αρχή, βρέθηκαν στην αφάνεια και την οδύσσεια με τις δισκογραφικές εταιρείες που αυτή συνεπάγεται.
Στο περισυνό "Last Call For Vitriol", την τέταρτη μόλις ολοκληρωμένη κυκλοφορία τους, οι Superdrag παρουσιάζονται απαλλαγμένοι από τα προβλήματα του παρελθόντος να επανέρχονται με αρκετή όρεξη στην αφετηρία τους. Ενεργητική power pop-rock με δυνατά riffs, καθαρός ήχος με southern προτιμήσεις, κολλητικές μελωδικές γραμμές στα φωνητικά και ρεφραίν με γεύση '70's. Retro rock με grunge απόηχους συνδυασμένο με pop ευαισθησία, πιο δυνατό από τους Nada Surf και λιγότερο σύνθετο από τους Guided By Voices.
Κολλητική power-pop λοιπόν, η οποία όμως μετά την υποδοχή του "Baby Goes To 11" (με τον Bob Pollard των Guided By Voices σε δεύτερα φωνητικά) διχοτομείται ανάμεσα σε καθαρόαιμα ροκ τραγούδια αλλά και περισσότερο ευαίσθητη pop στο δεύτερο μέρος, με την ακουστική κιθάρα να παίρνει τον πρώτο λόγο, πινελιές από την steel κιθάρα ("Safe & Warm"), ακόμη και βρετανικό ατμοσφαιρικό ήχο στο "Her Melancholy Tune", όμορφη ακουστική μπαλάντα παρότι γνώριμο άκουσμα.
Οι στίχοι αποκαλύπτουν πιο προσγειωμένες διαθέσεις, πικρία ("I've got a reason to be sad and I've got a reason to feel like I've been had" -Way Down Here Without You), σαρκασμό ("I hope you'll write some song where you mention all the wrongs that I've done" -The Staggering Genius) και αυτοκριτική ("I don't know what I've been trying to prove, every time I get too fucked to move" -Feeling Like I Do), μέσα από εικόνες προβληματικών και απογοητευτικών σχέσεων.
Οι καλύτερες στιγμές του δίσκου ανήκουν μάλλον στην πρώτη από τις προηγούμενες κατηγορίες ("I Can't Wait", "The Staggering Genius"), ξεχωρίζουν όμως επίσης και το "Feeling Like I Do" με το ανθεμικό ρεφραίν και τις καταδύσεις της κιθάρας στην παραμόρφωση, όπως και το ξέφρενο southern boogie του "Drag Me Closer To You" που κλείνει τον δίσκο.
Καλοφτιαγμένος δίσκος που, χωρίς να φέρνει νέα στοιχεία, δείχνει την επιδεξιότητα των Superdrag στον χειρισμό διαφορετικών στυλ και διαθέσεων και, αν μοιάζει να έρχεται από άλλη εποχή, περιέχει σίγουρα αρκετές καλές στιγμές και μερικές διαχρονικές ποιότητες, οι οποίες άλλωστε πρόσφατα αναβιώνουν από retro-rockers με περισσότερο attitude. Οπωσδήποτε, εφόσον αληθεύουν οι πρόσφατες πληροφορίες για πιθανή διάλυσή τους, οι Superdrag έφυγαν με το κεφάλι ψηλά.
