Must've been high
Την 25η Μαρτίου του 2007 αντί για την κλασική επανάσταση εμείς γιορτάσαμε το κλείσιμο μιας δεκαετίας από την κυκλοφορία αυτού του δίσκου. Οι Supersuckers είναι ένα συγκρότημα σχετικά άγνωστο στην χώρα μας - μερικοί θα τους θυμούνται από το "La Mano Cornuda" του '95. Όχι ότι γέμισαν ποτέ στάδια στην Αμερική αλλά όσο να'ναι το fan base εκεί είναι μεγαλύτερο.
Παρά την σχετικά μέτρια πορεία τους το χιούμορ δεν τους εγκατέλειψε ποτέ. Έτσι λοιπόν ο πωρωμένος πανκροκάς οπαδός τους όταν έβαλε αυτό το cd να παίξει το '97 μάλλον θα νόμιζε ότι κάποιος του έκανε πλάκα. Οι πρώτες νότες σε μεταφέρουν σε ένα περιβάλλον εντελώς far-west με τον τροβαδούρο Eddie Spaghetti να αναπολεί ότι "I must've been high". Το ίδιο σίγουρα θα νόμιζε ο ταλαίπωρος ακροατής πηγαίνοντας γρήγορα στο επόμενο κομμάτι, ένα κλασικό country anthem το "Dead in The Water". Στην επόμενη μπαλάντα με τίτλο "Barricade" τα φωνητικά μοιάζουν με του Axel Rose σε αντίστοιχα αργά κομμάτια χωρίς όμως να έχουμε πουθενά έντονους λαρυγγισμούς. Οι στίχοι κοροϊδεύουν την ίδια την σχέση του συγκροτήματος με τους οπαδούς τους λέγοντας ότι "no one is gonna get in my face with the barricade" αναλύοντας πόσο χαρούμενοι είναι με το γεγονός του ότι το μέρος στο οποίο δίνουν συναυλία έχει μπάρα ανάμεσα σε αυτούς και το κοινό.
Θα μπορούσαμε να αναλωθούμε αναλύοντας όλα τα κομμάτια καθώς και την ειρωνεία που κρύβεται πίσω τους αλλά πιστεύω ότι θα καταντήσουμε κουραστικοί. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται τίποτα παραπάνω από την παρακολούθηση πέντε-δέκα κλασικών western στην ζωή σου για να 'πιάσεις τους ρυθμούς. Ειδικά το "The Captain" κοροϊδεύει την υπερβολική χρήση των synthesizer από τους βρετανούς μουσικούς (συγνώμη Αντώνη ξέρω ότι αυτή η πρόταση σε στεναχώρησε). Γενικά μέσα από την όλη χαλαρότητα ξεπροβάλει ένα γενικό ισοπέδωμα. Βέβαια εάν δεν δώσεις σημασία στους στοίχους δεν το παίρνεις χαμπάρι. Λίγο πριν το τέλος οι ρυθμοί ανεβαίνουν σχετικά με κομμάτια όπως τα "Hangin' Out With Me" και "Juicy Pureballs". Στο δεύτερο μάλιστα υποβόσκουν αρκετά οι punk ρίζες τους.
Ο δίσκος τελικά είναι περισσότερο προσπάθεια παρά πραγματικό country με την βοήθεια γνωστών guest μουσικών όπως η Kelley Deal από τους Breeders, ο Jesse Dayton (Με φοβερές κυκλοφορίες όπως τα "Tall Texas Tales" και "Hey Nashveggas" επίσης θα τον βρείτε στο Soundtrack της ταινίας του Rob Zombie "The Devil Rejects"), Brian Thomas (pedal steel, lap steel, dobro, banjo), Brantley Kearns (πρωην βιολιστής του Dwight Yoakam) Mickey Rafael (harmonica, echo & baritone harps) και βέβαια του ίδιου του Willie Nelson. Κάτι που καθιστά ιδιαιτέρα ευχάριστο το αποτέλεσμα για τον μέσο ακροατή. Δεν χρειάζεται να είσαι φαν του είδους για να εκτιμήσεις την χαλαρότητα και το πηγαίο χιούμορ του δίσκου. Σίγουρα οι αναφορές στα drugs θα κάνουν ιδιαίτερη αίσθηση σε κάποιους , αλλά ουσιαστικά χρησιμοποιούνται περισσότερο για να γελοιοποιήσουν το όλο πράγμα παρά ως φόρος τιμής.
Όχι οι τύποι δεν είναι ούτε η καλύτερη country αλλά ούτε και punk μπάντα, αλλά είναι από τους ελάχιστους που έβγαλαν ένα δίσκο για την πλάκα τους τον οποίο ακούς και τον απολαμβάνεις. Σκεφτείτε ότι μιλάμε για κυκλοφορία -αυτοκτονία ουσιαστικά μιας και στην προ mp3 περίοδο ή αλλαγή ύφους και ο πειραματισμός συνήθως σήμαινε άμεση πτώση πωλήσεων.
