Jekyll Island

Η τρίτη κατά σειρά κυκλοφορία των Surf City δεν αποκαλύπτεται πλήρως από το πρώτο άκουσμα. Κατά ένα μέρος είναι αυτό που περιμένεις, ιδιαίτερα αν εστιάσεις στο υπονοούμενο του ονόματός τους και έχεις ακούσει το προπέρσινο "We Knew It Was Not Going To Be Like This". Με άλλα λόγια, θα βρεις κι εδώ το chillaxed ηλιόλουστο ύφος που συνάδει πλήρως με το φερώνυμο του δίσκου resort της Φλόριντα, παράλληλα, όμως, με μπόλικη ατμόσφαιρα της δεκαετίας του '80.

Κάποιοι χαρακτηρίζουν τη μουσική τους ως psychgazing (psychedelia και shoegazing) και δε βλέπω κανέναν απολύτως λόγο να μη συμφωνήσω μαζί τους. Όσο για την αναμφισβήτητα παρούσα surf αισθητική, ευστοχότερο θα ήταν να τη θεωρήσετε κι αυτήν "πειραγμένη", ενόψει του ότι, κατά τη γνώμη μου, δεν παραπέμπει τόσο στην παραλία του τίτλου, αλλά σε κάποια της πατρίδας τους, του Auckland της Νέας Ζηλανδίας.

Σας έχω ήδη πει για τις έκδηλες επιρροές του ήχου τους από τη δεκαετία του '80. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, ρίξτε μια ματιά παρακάτω για να διαπιστώσετε το πόσο εκλεπτυσμένο είναι το γούστο τους. Καταρχάς υπάρχουν αναφορές στους Spacemen 3, φιλτραρισμένες με υπόβαθρο του ήχου του Manchester ("Beat The Summer Heat"), αλλά και μια γερή δόση από Echo And The Bunnymen με ολίγη από Sonic Youth ("Spec City" και "Indian Summer"). Με έκπληξη ανέσυρα από το υποσυνείδητο τους Times (τους θυμάστε;) και τους Go-Betweens ("Jekyll Island (And The Psychosphere), όπως και τους Boomtown Rats ("Hollow Veins"). Κι ενώ η χαρά μου έβαινε με αύξουσα πρόοδο, βρήκα Jesus And Mary Chain overdose (σε όλο το δίσκο και ιδίως στο "One Too Many Thing"), αλλά και σαφείς παραπομπές στους αγαπημένους Feelies ("Thumbs Up"). Στα υπόψη βάλτε τα καταληκτικά του δίσκου "The End" και "Jesus Elvis Coca Cola", στα οποία η στροφή προς τα ψυχεδελικά μονοπάτια είναι πολύ πιο σοβαρή.

Ο Davin Stoddard είχε και πάλι το γενικό πρόσταγμα. Τον φαντάζομαι αραγμένο σε μια ξαπλώστρα, με την ιστιοσανίδα καρφωμένη στην άμμο δίπλα του, να γράφει νότες σε ψυχεδελικές χαρτοπετσέτες και να τραγουδά δίπλα στο κύμα. Ο ήλιος όμως του νησιού Jekyll που τσουρούφλιζε το δέρμα του, θα πρέπει να ξύπνησε τον ροκά κύριο Hyde που κρύβει μέσα του και να 'σου αυτός ο "διχασμένος" δίσκος. Ευτυχώς, όμως, σε αντίθεση με την κλασική νουβέλα, το μουσικό πείραμα κάθε άλλο παρά στραβά πήγε.