Ένας εμφύλιος
το περιοδικο, τευχος 2, φεβρουαριος 2003
Σε μια χαλεπή εποχή όπου όλοι assholούνται με την επέμβαση του πλανητάρχη στα εσωτερικά του Ιράκ, οι Χονδρός, Κατσιάνη και Τραγόπουλος επανέρχονται σε μια παλιά εμφύλια [δίκην παγκοσμιοποίησης] διαμάχη μεταξύ χορτοφάγων και σαρκοφάγων. Οι σαρκοβόροι έχουν πια επικρατήσει στη γη συνθλίβοντας και τους τελευταίους πυρήνες αντίστασης των κακόμοιρων φυτοφάγων ανθρώπων. Οι τελευταίοι επιζώντες αυτού του σπάνιου πια είδους, έχουν περάσει σε μια παθητική αντίσταση, εφαρμόζοντας ένα σχέδιο κάλυψης-απόκρυψης [χτύπα-και-τρέχα], το οποίο όμως δεν αποδίδει πάντοτε. Περιφέρουν το σαρκίο τους νιώθοντες αιρετικοί δακτυλοδεικτούμενοι, και αντιμετωπίζοντες την περιφρόνηση των υπολοίπων.
Η αναμόχλευση αυτής της παλιάς και μαύρης ιστορικής εποχής έχει ως στόχο να θυμίσει οικεία κακά. Να μας ξανά-ματά-επαναλάβει για χιλιοστή φορά ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται απαράλλαχτη. Ότι ξεχνάμε την ιστορία και τη σημασία της. Όλ' αυτά έχουν άμεση σχέση με την επέμβαση στον Κόλπο. Το κόλπο είναι το ίδιο πάντοτε. Η υποτιθέμενη προσβολή της δημοσίας [αν]αιδούς είναι η εύσχημη δικιολογία. Οι πραγματικοί αναιδείς φωνάζουν πάντα περισσότερο και κάνουν πιο μεγάλη φασαρία. Όλοι ξέρουν ότι ο έλεγχος του μαύρου χρυσού είναι το ζητούμενο. Και η κατανάλωση όπλων επίσης, δοθείσης αυτής της μαύρης χρυσής ευκαιρίας.
Το τρίο Ρετιρέ έκανε και πάλι ένα μικρό υβριδικό θαύμα. Η δομή του σιντί είναι χωρισμένη σε μέλη και χορικά όπως μια αρχαία τραγωδία, ένα σύγχρονο διονυσιακό δρώμενο, ένα βουκολικό ιλαρο-σατιρικό μελοποιημένο δράμα, μια μετα-μοντέρνα παραβολή. Το ατομικό όπλο των Δημοσιοϋπαλληλικών Ρετιρέ είναι ένα λυσιμελές χιούμορ, καυστικό και άκρως αποτελεσματικό. Χιούμορ ψυχοθεραπευτικό, βάλσαμο για τα άγχη μας, χιούμορ σοφό που απευθύνεται στο μυαλό και στην καρδιά. Η σκέψη πρέπει να μείνει απερίσπαστη και χαλαρή, ώστε να χωρέσει ο νους το μέγεθος της νέας μαλακίας που μας δέρνει.
Οι μουσικές παρεμβάσεις της ομάδας είναι θρυλικές και γνωστές πια ανά την εμφύλιο, εεε... υφήλιο. Οι παρεμβολές και οι επιρροές τους είναι πάμπολλες και ανοιχτές και το αποτέλεσμα μια πολύ πλούσια μουσικό-διεγερτική πανδαισία. Τα ερωτήματα που θα σας βασανίσουν κατά την ακρόαση είναι φλέγοντα. Π.χ. το αηδιαστικό είναι ρομαντικό; Ρωτήστε τον Άστορ Πιατσόλα. Νοσφεράτου ή χορτοφάγος; Ρωτήστε τον Σπύρο Σακκά. Τι νοιώθει ο δράκουλας των οπωροκηπευτικών όταν μπαίνει σε κάποιο καφέ; Η φωνή του Νιόνιου σε moody blues; Nyman και θεατρογέννεση; Τα σπίρτα, εκτός από φωτιές, βγάζουν και μουσική;
Αλλά και μετά την ακρόαση θα γεννηθούν νέες απορίες. Μπορεί μια παγκόσμια διαδήλωση να ξορκίσει το κακό ή μήπως πρέπει πριν να τό 'χουμε εξοστρακίσει από μέσα μας; Η μουσική φωνή διαμαρτυρίας είναι πάντα ένας αλλιώτικος τρόπος αντίδρασης. Γιατί δεν ήμουν εκεί όταν το πρωτοπαρουσίασαν, στο βιβλιοπωλείο Λωτός, στις 22/10/1993; Που στο διάολο ήμουν εκείνο το βράδυ; Πότε θα το ξαναπαρουσιάσουν ζωντανά; Αυτό το τελευταίο χρίζει άμεσης απάντησης, διότι η ύπαρξη μιας και μόνης γραφομηχανής αρκεί για να κατηγορηθούν ως τρομοκράτες της εφησυχασμένης μας καθημερινότητας. Άκου, βλέπε, σκέψου και δράσε!
Ένα είναι βέβαιο: ΖΗΤΩ ΤΟ ΥΒΡΙΔΙΟ. Υπάρχει καμιά αντίρρηση;
ΥΓ: Ο αυτοσαρκασμός τους βασιλεύει ακόμη και στο οπισθόφυλλο. Τα πόδια τους ποζάρουν καμαρωτά [τουλάχιστον του ενός εξ αυτών] πάνω από την επιγραφή THEIR NAME LIVETH FOR EVERMORE. Τ' όνομά τους θα ζει για πάντα ή λίγο περισσότερο.
