Γεννετικά καθαροί

ΠΡΩΤΗ ΑΠΟΨΗ:

Δεν ξέρω τι γίνεται με τους άλλους λαούς, ο δικός μας όμως σκίζει από ρήσεις και παροιμίες. Μία από αυτές - ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζω - ταιριάζει γάντι με τους Lost Bodies, αυτούς του πρόσφατου, δεύτερου, album τους, σε παραγωγή και πάλι του Γιάννη Αγγελάκα των Τρύπες και εξηγούμαι αμέσως.
Είμαι ένας από αυτούς (τους πόσους άραγε;) που έχουν στην κατοχή τους τις δύο κασέτες που κυκλοφόρησαν οι Lost Bodies το '88, έχω το Rollin' Under με αυτούς στο έξω και τα λεγόμενά τους στα μέσα φύλλα και περίμενα κάποτε με αγωνία το album 'Ζωή' στην Lazy Dog Rec., μόνο και μόνο για να ασφαλίσω κάποια διαμάντια έναντι της προχωρημένης φθοράς.
Οι εφηβικές μου ανησυχίες βρήκαν πολλά στην αναρχική (με την έννοια του πειραματισμού) avant punk τους, στην ειρωνεία, στην σάτιρα, στον σαρκασμό ή χλευασμό κατά περιστάσεις, στην επανάσταση ενδεχομένως και την εν γένει εφαρμοσμένη, αλλά συνειδητή, στάση των αντί. Όπως συμβαίνει όμως και σε αρκετούς συναφείς ομοϊδεάτες, το όριο ανάμεσα στην λειτουργικότητα και την εγγενή γραφικότητα είναι πολύ δυσδιάκριτο και μερικές φορές αποδεικνύεται υπερβολικά δύσκολο στον εντοπισμό. Κιτς λοιπόν είναι η αποφράδα λέξη που περιγράφει ανάλογες περιπτώσεις και στο άκουσμά της κρύβονται όλοι.
Το 'Γεννετικά Καθαροί' είναι ένα κουτί με αντιφάσεις : δεν αποφεύγει, ενώ θα έπρεπε, τον κερδοσκοπικό χαρακτήρα, ενώ ταυτόχρονα το υλικό που περιέχει είναι ολοφάνερα αντιεμπορικό, αλλά δεν συναγωνίζεται σε πρωτοτυπία, δύναμη και φινέτσα γενικότερα, αυτό του παρελθόντος. Έτσι, μπορεί να μην χαϊδεύει τα αυτιά, εγκλωβίζεται όμως στην επανάληψη, επαληθεύοντας την μέχρι σήμερα παράδοση που θέλει τέτοιες θέσεις να αποτυγχάνουν σε άνω της μιας προσπάθειες, λόγω ακριβώς της μη καλλιτεχνικής φύσης τους.
Δεν λέω, οι δυο συμμετοχές των Έρεβος ('Κλαις' και 'Αιώνιες Πληγές') και κάποιες καλοδουλεμένες πρόζες όπως τα 'Το Κρίμα Στο Λαιμό Τους' και 'Μετάνοια' αφήνουν ουσία. Ειδικά το 'Αιώνιες Πληγές' (κάποτε σκέτο 'Πληγές', για όσους θυμούνται), το οποίο έψαξα αλλά δεν βρήκα στο πρώτο album, αποτελεί για μένα μια πολύ αγαπημένη συντροφιά, συνδεδεμένο με χρόνια, ομολογώ, δύσκολα και εδώ δίδεται σε μια ανέλπιστα άνευρη διασκευή. Ειλικρινά θα πρέπει να συμβολίζει πολύ βαθιά πράγματα μέσα μου για μου αρέσει ακόμη και έτσι. Ευτυχώς που ακολουθεί το 'Μετάνοια' και βρίσκουμε κάποιες απαντήσεις, για αυτούς που γνωρίζουν ασφαλώς (το 'Σωλήνες', την ιστορία, τις προεκτάσεις της, κ.τ.λ.), γιατί για τους υπόλοιπους δεν τρέχει απολύτως τίποτα. Πόσοι όμως είναι αυτοί, από όσους χαζεύουν το CD στις προθήκες, που ξέρουν; Μάλλον πολύ λίγοι, θα συμφωνήσετε.
Εύλογα η πλειοψηφία θα το κρίνει με κρύο αίμα και εκεί η άσφαιρη φλυαρία των εβδομήντα τριών λεπτών του δεν θα σταθεί αρκετή από το να την αποτρέψει να βρεθεί αντιμέτωπη με την πληγμένη ανεπανόρθωτα βάση του και δεν ξέρω τι είδους αντιδράσεις είναι δυνατόν να δημιουργήσει αυτό, πέρα από τις δικές μου που ήδη εκφράστηκαν. Πάμε και για τρίτο; Πάνος Πανότας
-----
ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΠΟΨΗ:

Αυτό το CD δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν μια ακόμη κυκλοφορία, ούτε οι Lost Bodies σαν ένα ακόμη συγκρότημα. Ας αρχίσουμε λοιπόν από το τέλος: Μην ψάχνετε για βαθμολογία, δεν υπάρχει. Βάλτε ότι θέλετε, μέσα είστε. Άλλωστε η αξιολόγηση με τέτοιο τρόπο είναι ένα ηλίθιο κατάλοιπο του σχολείου και εμείς οι κομπλεξικοί που το συνεχίζουμε, παίζοντας το μικροαστοί δασκαλάκοι με γυαλιά, ούτε καν χοντροσκελετωμένα, και δεν θα δεχότανε ποτέ να μπούνε σ’ ένα τέτοιο παιχνίδι, έτσι δεν είναι Θάνο;

Οι Lost Bodies φτύνουν την ποίηση, σχίζουν τα βιβλία της αρμονίας, γαμάνε με αίσθημα τις οδηγίες χρήσης των υπολογιστών, κατουράνε το πτώμα του ροκ και γράφουν στ’ αρχίδια τους όλους εμάς τους υπόλοιπους. Τι; Δε σας αρέσουν αυτά; Σας ενοχλεί και η γλώσσα; Ε, μη συνεχίζετε και τρέξτε να αγοράσετε το CD, θα την καταβρείτε, σαν τους κουλτουριάρηδες που κοροϊδεύουν τη Μενεγάκη και η τουαλέτα τους είναι γεμάτη από φωτογραφίες της κολλημένες μεταξύ τους (you know...). Και να μη σας αρέσει τι έγινε, πείτε ότι ήπιατε ένα ποτό παραπάνω στο Νταλάρα.
Οι Lost Bodies είναι ένα κοινωνιολογικό φαινόμενο του ελληνικού αστικού τοπίου του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα και το "γεννετικά καθαροί" πρέπει να αντιμετωπιστεί ανάλογα. Πρόταση: Κάντε ζάπινγκ. Καθήστε απέναντι από τη σιντιέρα με το τηλεχειριστήριο στο χέρι και ξεσχίστε το. Αν η σιντιέρα σας δεν έχει τηλεχειριστήριο, δεν μας ενδιαφέρετε. Πηγαίντε πάνω - κάτω ώσπου να αρχίσετε να αναγνωρίζετε κομμάτια. Aν θέλετε, κρατήστε και σημειώσεις Γράψτε μας τα αισθήματά σας και τις αντιδράσεις σας. Αν γουστάρετε, καταλαβαίνουμε απόλυτα γιατί διαβάζετε mic, γιατί κι εμείς γουστάρουμε Lost Bodies σαν παλαβοί (άλλη λέξη από π είχα στο μυαλό μου αλλά δε μου πήγαινε να γράψω σαν πούστηδες). Αν σας έρχεται να κάνετε εμετό, συγχαρητήρια, θα πάτε μπροστά στη ζωή σας. Αν βαριέστε, είστε πολλές ακροάσεις μπροστά. Αν νομίζετε ότι η σιντιέρα σας χάλασε, μάλλον είστε ψηφοφόρος του Αβραμόπουλου (κάτω τα βρωμόχερά σου από την Ελίζα, Μπάμπη).
Για να πω και την κριτικιά μου τώρα, οι Lost Bodies έγραψαν τα αριστουργήματά τους στα τέλη των 80s, αρχές 90s. Τα περισσότερα κομμάτια του πρώτου τους CD «Ζωή» (1997, Lazy Dog) και κάποια από αυτό υπάρχουν στις δύο κασέτες που κυκλοφόρησαν τότε ("Δο Ντίεση" και "Αναρόφηση Τροφής") και είναι τα πιο δυνατά τους. Από τότε κύλησε πολύ νερό στην αποχέτευση, όπως εξομολογείται ο Θάνος στη "Μετάνοια", και μάλλον πιο πολλή ωριμότητα και διάθεση για πειραματισμό πρόσθεσε στα μυαλά τους παρά περισσότερο από ’κείνο το ωμό σαλτάρισμα που γέννησε τους "Σωλήνες" και το "Καυγαδάκι". Αυτό δεν είναι απόλυτο ούτε απαραίτητα κακό, μάλλον φυσιολογικό είναι, πράγμα απείρως χειρότερο στον κόσμο τους. Φυσιολογικό τραγουδάκι είναι και οι "Αιώνιες Πληγές", είτε στη φοιτητοφόλκ εκτέλεση που τις γνωρίσαμε αρχικά είτε στη Brit Pop με τους Έρεβος.Τους βγήκε και το έβαλαν, και εκεί είναι που τους βγάζω το καπέλο: Οι Lost Bodies είναι Μεγάλοι (και) επειδή δεν αυτολογοκρίνονται. Δημήτρης Κάζης