Greek cinema revisited
Πώς να διαχειριστείς μια παράδοση που δεν μπορείς να ξεπεράσεις, ήταν το κεφαλαιώδες εδώ. Ποια; "Νέο Κύμα" κι ελληνικός κινηματογράφος εποχής, Γιάννης Σπανός και τα μύγδαλα του άλλου Γιάννη, του Βόγλη... "Εκείνο Το Καλοκαίρι", "Αγκίστρι", "Κορίτσια Στον Ήλιο", η Α' Δημοτικού του σύγχρονου Νεοέλληνα...
Πού; Τι πού; Στις οθόνες pc και κινητού πια, με φαρδιά-πλατιά να φωτίζουν τα greeklish κι οι άλλες συντομογραφίες του σημερινού κώδικα. Γενιές επικοινωνούν με μια "επινοημένη γλώσσα", αλλά συνεννοούνται, εξοικειώνονται όλο και καλύτερα με το να μην έχουν την παλιά, ξεχνάνε το σύμβολο, αλλά όχι και το νόημα. Πώς να διαχειριστείς μια παράδοση που δεν μπορείς να ξεπεράσεις, είπα; Πρώτα απ' όλα να μη σε νοιάζει να τη φέρεις από κάτω, δε χρειάζεται, κάντο αλλιώς... Ιδού λοιπόν, το πρώτο greeklish tracklisting σε cd... Άνευ επιπτώσεων, αν δεν αγγίξεις αισθητική και συνήθεια...
Ο Αντώνης Βιλλιώτης, ο οποίος φαίνεται κι ο συντονιστής νους της παρούσης συλλογής, τουλάχιστον ως προς την επιμέλεια, έστησε ή κουμαντάρισε, παντρειές και προσκλήσεις που ειδάλλως πιθανόν να μην έφταναν καν να ηχογραφηθούν. Πού ακούστηκε οι Morten Varano και Johannes Norrelykke να "παίζουν" με το "Love Theme" απ' τις "Όμορφες Μέρες"; Οι συζεύξεις δε, ονομάτων της εγχώριας εναλλακτικής κοινότητας (αν και ποτέ της δε λειτούργησε ως τέτοια), τελικώς το έχουν το βάρος τους στο ζύγι. Το σημαντικό με τ' όλο πρότζεκτ, που υποστηρίχτηκε απ' το περιοδικό "Σινεμά" (το "...presents..." πάνω-πάνω στο εξώφυλλο είναι ευκρινέστατο), είναι ότι δε θέλησε κανείς απ' τους εμπλεκόμενους σε οποιοδήποτε επίπεδο την αντιπαράθεση με την κληρονομιά, ούτε μάχες, ούτε αίματα, ούτε τίποτα. Στο πνεύμα του προλόγου, κάντο αλλιώς.
Έχω τόσες σκέψεις όσες χρειάζομαι δώθε εκείθε σ' αυτό το άλμπουμ για να γράψω ότι κατά βάση η συνειδητή επαναδιατύπωση, συγκρατημένη, επί της ουσίας συγκαταβατική, με τις ελάχιστες προσπάθειες για τις ελάχιστες ανατροπές... που ελάχιστα πραγματοποιούνται, για να χτίσουμε κι ένα λογοπαίγνιο, όπου υιοθετείται προσδένεται στις δυνατές πρωτότυπες μελωδίες και βασίζεται στο ότι αυτές από μόνες τους είναι πολύ μεγάλες και δε χρειάζεται να χωθεί περισσότερο. Είναι κι ο λόγος που οι παρούσες εκτελέσεις του "Ένα Καλοκαίρι" ή του βασικού theme απ' το "Αγκίστρι" γίνονται σπουδαίες. Δεν τους αντιστέκεσαι για πολύ.
Αλλά, όταν ξεκινάς να παίξεις μια διασκευή του "Αν Μ' Αγαπάς" (επιτρέψτε μου τη γραφή που έμαθα, πάει μόνη της), που ξέρεις εκ προοιμίου ότι το να φτάσεις έστω και σ' απόσταση του χεριού σου την ορίτζιναλ αίσθηση, αυτήν που σε μαρκάρει σκληρά με κάποια απ' τα τραγούδια του Σπανού ή του Γιώργου Χατζηνάσιου, τείνει στο ανέφικτο, υπάρχουν καλύτερες προϋποθέσεις όταν το 'χεις συνειδητοποιήσει από πριν. Όταν μπαίνεις στην όχι και τόσο αυστηρή έννοια της επανεκτέλεσης, μη βλέπετε τους Matisse. Και τότε καλωσόρισες στους electronic παρεμβατικούς που δίνουν στο δίσκο τις κορυφώσεις του:
Αρκετοί απ' τους συμμετέχοντες, κι ευτυχώς, ανήκουν σ' όσους ουσιαστικά εμπνέονται απ' την αντίστοιχη ταινία και τη μουσική της, αλλά επί του πρακτέου συνθέτουν ένα νέο, δικό τους θέμα. Είναι κι αυτοί που δρουν πιο ελεύθερα, κι έτσι θα δρούσαν έτσι κι αλλιώς. Το κομμάτι του Yosebu που προέκυψε τοιουτοτρόπως, είναι κρυφό πικ. Ως νταμπλ έκπληξη, υπάρχουν και κάποιοι επίσης τολμηροί που κάνουν κάτι ενδιάμεσο στα "διασκευάζω" κι "εμπνέομαι", βάζουν στίχους πάνω σε re-edits θεμάτων, φτιάχνοντας κάτι που διεκδικεί την πρωτοτυπία ενός ολοκαίνουργιου sing-along. Το οποίο φτάνει σε εξαιρετικό επίπεδο στο άνθεμ του cd, το τρακ των Greggy K & Etten -η Ελένη Τζαβάρα, πρώην Film, δραστήρια κι ικανή, την εκτιμώ όλο και περισσότερο-, αλλά κι αυτό του Serafim Tsotsonis. Είναι κομμάτια σπάνια, μεταμορφωτικά, που πρέπει ν' ακούσετε...
Μια απροσεξία να κάνεις, και το Greek cinema σε πλακώνει και σε λειώνει. Στο "Greek Cinema Revisited" όμως, τα κομμάτια μπαίνουν απ' την αρχή σε άλλη βάση. Την ορθή, εκτιμώ.
