I am Sam

Soundtrack: του "I Am Sam" όπου ο Sean Penn διεκδικεί ένα Όσκαρ ως ψιλοκαθυστερημένος, κολλημένος με τους Beatles, στα χνάρια των Rain Man και Forest Gump.

Target audience: α) γερασμένοι ή μη Beatles fans, που ήδη έχουν καταναλώσει τα πρωτότυπα, τις ανθολογίες, τα best of, κλπ κλπ. β) μανιώδεις μουσικόφιλοι που έχουν την περιέργεια να ακούσουν πώς ο τάδε διασκευάζει το δείνα τραγούδι (και ως γνωστόν η περιέργεια πληρώνεται).

Πραγματικός λόγος ύπαρξης: Οι παραγωγοί του "I Am Sam" δεν κατόρθωσαν να πάρουν τα δικαιώματα των πρωτότυπων για το soundtrack, αλλά κατάφεραν να πείσουν διάσημους και φερέλπιδες καλλιτέχνες να κάνουν άρπα-κόλα εκτελέσεις μερικών κλασικών των Beatles.

Χρήσεις: Χριστουγεννιάτικο δώρο στον ξενέρα συνάδελφο, ευχάριστη background μουσική στο γραφείο, όπου προτιμούνται σκυλάδικα και όπου οι Starsailor ανήκουν στην ίδια κατηγορία με τους Einsturzende Neubauten: «μυστήριοι και πολύ προχωρημένοι».

Παρενέργειες: υπνηλία.

Όλες σχεδόν οι εκτελέσεις παραείναι πιστές στα πρωτότυπα, σε σχέση δηλαδή με τα original δεν ακούγονται και τόσο διαφορετικές... απλά χειρότερες, χωρίς την ενέργεια και το fun των Beatles.

Χειρότερα: Η τάχα διαφορετική ανάγνωση των Chocolate Genius στο "Julia" που καταλήγει σε «εκτέλεση» κυριολεκτικά; Το πραγματικά της κακιάς ώρας "Lucy in the Sky with Daimonds" από τους Black Crowes, τόσο που καταντάει φαιδρό; Η ανούσια κλαψιάρικη εκδοχή του "Mother Nature's Son" από την Sheryl Crow;

Λιγότερο κακά: Το διακριτικό "Blackbird" από τη Sarah McLachlan, ο Cave που τραγουδάει όπως πάντα καλά (το "Let It Be" για την περίσταση), το ένρινο απογυμνωμένο "Nowhere Man" από τον Paul Westerberg, η (επιεικώς ενδιαφέρουσα) εκδοχή των Grandaddy για το "Revolution" λίγο πιο μακριά από το πρωτότυπο, λίγο πιο πολύ στα μέτρα τους (αλλά και τι έγινε; Το "The Sophtware Slump" των ιδίων κυκλοφορεί ακόμη στα καταστήματα δίσκων).

Αν κριτήριο για να θεωρηθείς θρύλος είναι η δυσκολία να κάνει κανείς μια ευπρεπή και η αδυναμία να κάνει μια σπουδαία διασκευή ενός τραγουδιού σου, οι Beatles αποδεικνύονται θρυλικοί για άλλη μια φορά. Και μη μου πείτε ότι ο Joe Cocker στο "With a Little Help From My Friends" ήταν καλός, χάλια ήταν.

Ο κόσμος σίγουρα δεν χρειάζεται ακόμη ένα άλμπουμ με διασκευές των Beatles, ειδικά αν είναι τόσο χλιαρό όπως αυτό εδώ. Όπως είπαν και οι Sonic Youth πάνω στο χαβαλέ, "she's got a ticket to ride and I don't fuckin' care".