I love Serge-Gainsbourgelectronica

(Δεν προσπαθούν να ανακαλύψουν τι κρυβόταν στο βρώμικο μυαλό της απεχθούς αυτής και ακαταμάχητα γοητευτικής ιδιοφυίας. Απλά καλύπτουν με τα σύμβολα της αισθητικής του σήμερα τις «αντιδράσεις» του κ. Gainsbourg 14 μόνο εκπρόσωποι της electronica εκείνης που του χρωστάει μεγάλο μερίδιο από το ψωμί που τρώει.)

Και αυτό όμως αρκεί για να λάβει αυτή η κυκλοφορία τις διαστάσεις μιας απαραίτητης (συναισθηματικά μιλώντας) αγοράς. Ο Gainsbourg είναι γνωστό πόσο, πέρα από κάθε εποχή είναι. Όταν οι επαναστάτες-ρόκερς της εποχής του χαριεντίζοταν με αγάπες και λουλούδια ή ψευδό-πολίτευαν τις φύσει συντηρητικές μουσικές τους, ο Gainsbourg ήταν ένας αλήτης που μιλούσε για τις λαγνείες του καθενός μας, πήγαινε με ανήλικα κοριτσάκια, ανακάλυπτε το θεό σε μπουκάλια, τσιγάρα και βιβλία, ενώ ταυτόχρονα μισούσε μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο τους «νορμάλ» ανθρώπους και έφτυνε κατάμουτρα την κουλτούρα τους. Όλα αυτά δεν τον εμπόδιζαν να στήσει μουσικές καταστάσεις κλασσικής τελειότητας και ακαταμάχητου στυλ που τριάντα τόσα χρόνια μετά μπορούν και σνομπάρουν ακόμη και την πιο σύγχρονη trip hop / lounge / electronica παραγωγή.
Αυτό φαίνεται να το γνωρίζουν όλοι οι συμμετέχοντες για αυτό και περιτυλίγουν με σεβασμό οποιοδήποτε τέχνασμα επιφυλάσσουν στις κομψές ελεγείες του γερό-Serge. Ο Howie B για παράδειγμα παραλαμβάνει το παρακμιακό έπος του 'Melody Nelson' και παραδίδει ένα μετρημένο ηλεκτροφόρο blues με λυγμούς από τα strings, εσωτερική ρυθμική και σωστά τονισμένα τα αυθεντικά φωνητικά. Λίγο παρακάτω οι Krikor & W.A.R.R.I.O. ethicοποιούν το 'Love on the beat' το γεμίζουν με πλαστικά κρουστά και από τα βρώμικα στενά το οδηγούν κατευθείαν στα πολυτελή cafe. Το μοναδικό του ίσως mega hit ('Je t'aime... moi no plus') αντιμετωπίζεται με κλειστοφοβική λογική και ο ερωτισμός του για πρώτη φορά γνωρίζει κάτι από την αίσθηση της απώλειας.
Κανείς από τους συμμετέχοντες δεν κάνει το μεγάλο λάθος, κανείς δεν τολμάει την μεγάλη έκπληξη. Ο Bob Sinclar είναι ο πιο μάγκας από όλους μιας και χαρίζει στον ήχο του πρωτεύουσα θέση σε σχέση με αυτόν του αυθεντικού δημιουργού, μετατρέπωντας την μποέμ pop του 'Marabout' σε chill out house track, που δοξάζει την συνάντηση της σημερινής γαλλικής σκηνής με το ένδοξο παρελθόν της. Ο κύριος Patterson (ORB) πάει να εντυπωσιάσει με μικροπαρεμβάσεις χειρουργικής ακρίβειας και τελικά καπελώνεται από την αξία του πρωτογενούς 'Requiem pour un c...' (τι κομμάτι θεέ μου! Τι θα ήταν οι Alpha χωρίς αυτό;)

Το ότι η αξία αυτής της συλλογής οφείλει σχεδόν τα πάντα στον άνθρωπο στον οποίο είναι αφιερωμένη δεν είναι απαραίτητα κακό. Όπως ακριβώς το λέει ο τίτλος. Τον Gainsbourg τον αγαπάς, τον λατρεύεις, σε εθίζει και τον ακολουθείς στην κινηματογραφικά φτιαγμένη (αλλά όχι φτιαχτή) παρακμή του. Το ίδιο συμβαίνει και στον (ηχητικό και πραγματικό) 21o αιώνα! Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ!

Και να μην το ξεχάσω. Καλός χρυσός ο Mick Harvey αλλά απλές επανεκτελέσεις έκανε στα τραγούδια του Gainsbourg... όπως ακριβώς θα έκανε και μια καλά μελετημένη cover band, απλά είχε τα μέσα για τη σωστή απόδοση του κλίματος. Οι ηλεκτρονικοί θαυμαστές εδώ πέρα κάνουν κάτι παραπάνω. Εξυψώνουν το πνεύμα του Γάλλου με τη ρώσικη καταγωγή και τον οδηγούν για ακόμη μια φορά εκεί που ανήκει: στο πάνθεον των πραγματικά μεγάλων και κλασσικών του περασμένου αιώνα. Εκεί που δε θα βρείτε τον Bob Dylan, τον Elvis, τον Zappa και τον Lennon. Στους μεγάλους ηττημένους!