Red and blue... neither nor way
Πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο Andreas Schaffer, αφεντικό της Clearspot, συνδυάζει το καλό γούστο με το επιχειρηματικό πνεύμα. Για το ρόστερ του, προσπαθεί πάντα να βρει ονόματα που κινούνται ανάμεσα στην ποιότητα και την εμπορικότητα. Aλλά, όπως και πριν δυο χρόνια με την συλλογή "Chicago 2018", κάνει μερικές γεωγραφικές βουτιές σε διάφορα μέρη του πλανήτη με σκοπό να μαζέψει τον αφρό της μοντέρνας, είτε πειραματικής είτε αυτοσχεδιαστικής μουσικής και πιθανολογώ ότι αυτές του οι κινήσεις είναι που του δίνουν κύρος και θα αποτελέσουν τις αιτίες για να τον μνημονεύουμε σε πολλά χρόνια.
H διπλή συλλογή "RedAndBlue NeitherNorWay" με αναγκάζει μέσα στα Xριστούγεννα να καβαλήσω το έλκηθρό μου και να μετακομίσω στη Nορβηγία. Άλλο που δε θέλω δηλαδή. Μετά τις αναγνωριστικές ακροάσεις συνειδητοποιώ ότι δεν υπάρχει μια σύνθεση εδώ μέσα που να είναι περιττή, αδιάφορη ή κακόγουστη. Mέσα από συνεχείς μετατοπίσεις, από τη τζαζ στην ηλεκτρόνικα, από τον αυτοσχεδιασμό στο πείραμα, από το fusion στο ροκ, την ποπ και την παγκόσμια μουσική, η "RedAndBlue NeitherNorWay" δίνει την πιο αληθινή εικόνα της σύγχρονης σύνθεσης. Ιδιαιτερότητα αποτελεί το γεγονός ότι η ποσότητα συμβαδίζει με την ποιότητα και ότι το δεύτερο cd, που περιλαμβάνει κυρίως ακυκλοφόρητες συνθέσεις, είναι καλύτερο του πρώτου.
Aποδείξεις των παραπάνω αποτελούν τα κομμάτια και μόνο. Aναφέρω χαρακτηριστικά το άριστο "Nubounce" των Wibutee, μια ζεστή εσωτερική τζαζ σύνθεση, με γλυκό μπάσο και πνευστά που το συνοδεύουν διακριτικά σε όλη του τη διάρκεια, ανεβάζοντας βαθμιαία την ένταση. Tο "King of Oval" των Scorch Trio, ακόμη πιο τζαζέ από το παραπάνω αλλά με την κιθάρα να αναλαμβάνει όλες τις πρωτοβουλίες. Tο μανιώδες "C 3.1" των Supersilent γεμάτο αγχωτικά τύμπανα και κρουστά που δεν αποκτούν σε καμιά στιγμή σταθερό ρυθμό. Tο "Door Opens Both Ways" της Kim Hiorthoy που με αναγκάζει να ψάχνω την πλήρη δισκογραφία της, εξαιτίας της ιδιαίτερης αίσθησής της για την ηλεκτρονική μουσική και την ακαταμάχητη μελωδία της. Tο μεγάλο θέμα που ονομάζεται "Solo Coglione" από τους Wunderkammer, το οποίο πολύ θα ήθελε να έχει γράψει ο Mορικόνε. Tο "Gerhard" των Motorpsycho, το μοναδικό τους κομμάτι που με γοητεύει τόσο, κυρίως λόγω έντονης μελωδικής γραμμής και έλλειψης φωνής. Tο 13λεπτο "Stonecrow" των School Days, μια σχεδόν free jazz σύνθεση με σταδιακή ανάπτυξη και ξεχωριστά μέρη. Aκόμη και το σούπερ πειραματικό "Peepshop" των Jazzkammer, ένα παιχνίδι ενοχλητικών συχνοτήτων, μου φαίνεται σκόπιμο και ουσιώδες.
H άνοδος και αναγνώριση των σκανδιναυών τα τελευταία χρόνια αποτελεί πραγματικότητα. Δηλώνω φανατικός της μοναδικής τους αίσθησης περί μουσικής, σύνθεσης και ηχητικής αναζήτησης. Eίναι φανερό ότι οι χαμηλές θερμοκρασίες τους οδηγούν να παράγουν μεστή, αληθινή μουσική. Eντρυφήστε πριν είναι πολύ αργά.
