Very Human Features

Για κάποιον ανεξήγητο (πιθανώς καταθλιπτικό) λόγο δεν πήγαμε Fontaines DC ούτε Παύλο Παυλίδη που έδωσαν λέει καταπληκτικές συναυλίες και συνεχίσαμε ν΄ ακούμε την τελευταία ανακάλυψη The Bug Club, που το κοντινότερο που παίζουν (τόσο σε χρόνο όσο και σε τόπο) είναι σε κάνα δυο μήνες σε ένα κανάλι του Σηκουάνα (αξίζει να πάτε, αν βρεθείτε).

Πρόκειται για ένα τρίο, βασικά ένα δημιουργικό ντουέτο από την αγγλική επαρχία (κάπου κοντά στο Newport της Ουαλίας, απέναντι από το Bristol), που όσο μεγαλώνει γίνεται καλύτερο σαν το κρασί. Ξεκίνησαν λέει να παίζουν blues και να σαπορτάρουν τους Status Quo (διάλειμμα για να ακούσουμε “Whatever you want” - το “Pictures of Matchstick Men” το κρατάμε για τους Camper Van Beethoven).

Never mind. Οι The Bug Club ηχογραφούν από το 2021. Τα προηγούμενα χρόνια τους, λένε, δεν τα αναγνωρίζουν. Είναι indie (λέει), έχουν αναφορές που ξεκινούν από Violent Femmes, Jonathan Richman, Fall, Ray Davis, τι πιο φυσιολογικό να καταλήξουν στη Sub Pop και ν΄ αρέσουν στον Iggy Pop. Βγάζουν τουλάχιστον ένα lp το χρόνο, καθώς και single και ep που ενίοτε δεν περιλαμβάνονται στα lps. Θυμίζουν στην πολυγραφότητα τον Ty Segall. Ήδη από τον περσινό δίσκο, που μας διέφυγε, “On the Intricate Inner Workings of the System”, έχουν δείξει τα δόντια τους.

Με το φετινό “Very Human Features” κατακτούν και την ωριμότητα. Είχαν βγάλει αμέσως πριν ένα σκωπτικό, πλην θεσπέσιο single “Have U Ever Been 2 Wales”. Πιο πριν το “Quality Pints” ειρωνευόμενοι τις μπύρες ποιότητας που πουλούσε κάποια παμπ στο Μάντσεστερ, ή τα παπούτσια της Lonsdale (“Lonsdale Slipons”), καθώς και άλλα καταπληκτικά τραγούδια, όπως το “We don’t care about that”, το “A Bit Like James Bond”  ή το “Marriage” από τον δεύτερο τους δίσκο “Rare Birds: Hour of Song”.

Απλές τραγουδάρες από δύο παιδιά, που δεν έχουν κάποιο στόχο, δεν έχουν κάποιο mandate, πέρα από το να παίξουν καλή μουσική και να τραγουδήσουν για απλά καθημερινά πράγματα, χωρίς να το πολυσκεφτούν. Ο δίσκος, όπως είπαμε είναι ώριμος, ένα απλό ροκ μίνι αριστούργημα. Κιθάρα, μπάσο, ντραμς, φωνή. Δεν έχει σημασία η κατηγοριοποίηση. Oύτε και το indie που τους κατατάσσουν.

Ο Sam Willmett and η Tilly Harris παίζουν μαζί από την εποχή που ήταν στο Γυμνάσιο, απ΄τα 14 τους. Και είναι πλέον περισσότερο δεμένοι από ποτέ. Είτε παίζουν κλασικά ροκ κομμάτια, όπως το “Jealous Guy”,  το “Tales of a Visionary Teller”, το “Twirling in the Middle”  ή το “Blame me”, είτε δοκιμάζουν άλλες φόρμες, περισσότερο μελωδικές και ακουστικές (“Appropriate Emotions” ή το “How to Be a Confidante”) είτε spoken word [“Muck (Very Human Features)”].

Δεν ξέρω αν έχουν μέλλον. Ήδη ο τελευταίος δίσκος τους είναι κορυφαίος. Δεν ξέρω αν μπορούν εύκολα να επαναλάβουν αυτή την απλότητα, άνεση και νεανικό αυθορμητισμό των συνθέσεών τους. Ο χρόνος θα δείξει.

Πάντως εμείς θα κρατήσουμε το “Very Human Features”, καθώς και τις προηγούμενες μαγικές στιγμές τους. Δεν βρίσκεις εύκολα μπροστά σου, κάτι το τόσο αυθόρμητο, φρέσκο, νεανικό, έντιμο, απλό και λαϊκό, σαν τούτο εδώ. Ας το χαρούμε.

Βαθμός συγκρατημένος…