Buddhist Hipsters

Το ‘Buddhist Hipsters’ αποτελείται από κομμάτια τα οποία χαρακτηρίζονται από διαφορετικά στυλ αλλά και διαφορετικές ενορχηστρώσεις. Στα πρώτα τρία τέσσερα κομμάτια πέρα από τα συνθ, σίκουενσερς και μπιτς των Alex Paterson και Michael Rendall (αυτοί αποτελούν τους The Orb στην παρούσα φάση) έχουμε ηλεκτρική κιθάρα (Steven Hillage των Gong και System 7), ηλεκτρικό μπάσο (Youth, ο οποίος μετά από πολλά χρόνια επανακάμπτει σε ηχογράφηση των The Orb, ενώ έχει γράψει ιστορία ως παραγωγός και, παλιότερα, μπασίστας των Killing Joke) και σετ ντραμς. Στα πρώτα κομμάτια αυτά περνάνε ήχοι από νταμπ, ρυθμικές εναλλαγές μεταξύ acid house και drum'n'bass ενώ κατά την ακρόαση το μυαλό μου πήγε στον Barry Adamson αλλά και σε δύο στιγμές στους Red Snapper (μόνο ρυθμολογικά). Στα υπόλοιπα κομμάτια ξεχωρίζει το ‘A Sacred Choice’, ένα πανέμορφο ρέγκε τραγούδι με καταπληκτική μπάσογραμμή, υπέροχα φωνητικά και τα ντραμς να αλληλοσυμπληρώνονται με τα μπιτς παράγοντας ενδιαφέρον, αν μη τι άλλο, αποτέλεσμα, κάτι που χαρακτηρίζει το άλμπουμ γενικότερα. Απαντούν ακόμη σαμπλς με μελωδίες ανατολίτικες π.χ. από Ινδία ή από κάποια χώρα στον Δρόμο του Μεταξιού. Φυσικά, δεν απουσιάζει η techno και προς το τέλος του άλμπουμ κυριαρχεί η άμπιεντ, κάτι αναμενόμενο μιας και μιλάμε για δίσκο των The Orb. Πρέπει να σημειωθεί, επίσης, η αίσθηση του ότι έχουμε να κάνουμε με μουσική επένδυση ταινιών που δεν έχουν γυριστεί (ο Barry Adamson που προαναφέρθηκε).

Τέλος, οφείλω να αναφερθώ συγκεκριμένα στο μακροσκελές, δεκάλεπτο κομμάτι που ανοίγει το άλμπουμ και έχει τίτλο ‘Spontaneously Combust’. Εκτός που φαίνεται να κλείνει το μάτι στο κλασικό ‘Little Fluffy Clouds’ από το μακρινό παρελθόν της μπάντας, θεωρώ πως είναι μια από τις σπουδαιότερες συνθέσεις που άκουσα εδώ και πολύ καιρό, αν μιλάμε για καινούργια κυκλοφορία. Έχει εμπνευσμένη δομή, τολμάει να προτάσσει εισαγωγή διάρκειας άνω των τριων λεπτών πριν σκάσει το μπιτ και το μπάσο, δείχνοντας που έχουν γραμμένο ο Alex Paterson και ο Michael Rendall τον αλγόριθμο και τη νόρμα που απαιτεί να δίνονται τα hook ενός κομματιού εντός τριάντα δευτερολέπτων προκειμένου να μην πατήσει ο ακροατής ή η ακροάτρια το σκιπ.

Πέρα όμως από θέματα αρχής και καλλιτεχνικής ακεραιότητας, οφείλω να επαινέσω το ‘Buddhist Hipsters’ για τον απλό όσο και θεμελιώδη λόγο ότι είναι ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ, φτιαγμένο να ακούγεται ως τέτοιο μιας και παρότι διαθέτει τραγούδια και τρακς με διακριτά στοιχεία, μπορείς να τα απολαύσεις πραγματικά ως μέρος ενός πλήρους συνόλου. Προσωπικά θα προτιμούσα το άμπιεντ μέρος να είχε κάπως μικρότερη έκταση, αλλά αυτό είναι καθαρά θέμα γούστου και προσωπικών προτιμήσεων. Από την άλλη, στο μέρος αυτό έχουμε συμμετοχή και από τον Roger Eno, και αυτό πού το πας;