Eternity Bay

Η φωτογραφία του εξωφύλλου του ‘Eternity Bay’ των Saxophones, στάθηκε η αφορμή να πάρει σειρά προτεραιότητας σε όσα ήθελα να ακούσω αυτές τις μέρες. Με την προσμονή πως θα είναι ένα ωραίο άλμπουμ εφάμιλλο του ντεμπούτου τους πριν δυο χρόνια. Είναι καλύτερο…

Αρχικά όμως η φωτογραφία. Το πιο πιθανό να είναι κάποια παραλία στη Δυτική Ακτή. Άλλωστε το ζευγάρι των Saxophones μέχρι πρότινος ζούσε σε ένα σκάφος. Οι Αμερικάνοι λένε βάρκα αλλά φαντάζομαι δεν ήταν η βάρκα του Μανωλιού στη Σύμη. Το αμέριμνο περπάτημα τους στην παραλία, παρέσυρε το μυαλό μου λίγους μήνες αργότερα στο δικό μας Ενυδρείο –παραλία της Ρόδου εντός της πόλης– στη Μύτη γύρω στις τέσσερις το απόγευμα. Έλεγα σε μια φίλη ότι να μείνουμε ζωντανοί μέχρι το καλοκαίρι και θα παίξω μέχρι και ρακέτες. Θα ακούω από απόσταση ασφαλείας –που τελικά δεν θα είναι και τόσο ασφαλείας– τα βιντεάκια με εκείνον που φοράει περούκα και ουρλιάζει και θα χαμογελώ σαν να βλέπω εκείνη που θα ήθελα να δω να αλλάζει μαγιό.

Προς το παρόν έχει κολλήσει το ημερολόγιο, μετράμε κρούσματα μαζί με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Αν θέλετε τη γνώμη μου; Πότε, πότε αφήνετε λίγο τον εαυτό σας γυμνό από ενημέρωση. Λίγες ώρες. Πιο σωστά, όχι από την ενημέρωση, αλλά από τον βομβαρδισμό των απόψεων. Ξεκουράστε το κεφάλι σας. Διαβάζοντας, ακούγοντας μουσική, βλέποντας ένα φιλμ, μια μίνι σειρά δέκα κύκλων, κάνοντας έρωτα με την σύντροφό ή τον σύντροφο σας ή με τον εαυτό σας, κουβεντιάζοντας στο τηλέφωνο με ένα αγαπημένο πρόσωπο που η συνομιλία μαζί του σας ξεκουράζει, τρώγοντας σουβλάκια ή πίνοντας τσάι με πιπερόριζες και καραμελωμένο λεμόνι. Υπάρχουν επιλογές.

Οι Saxophones είναι το ντουέτο των Alexi Erenkov και Alison Alderdice. Είναι ζευγάρι και στη ζωή, έχουν ένα παιδάκι και εξαιτίας του πιθανολογώ μετακόμισαν σε διαμέρισμα από την βάρκα που ζούσαν ξέγνοιαστοι παρέα με λίγες μπίρες, τα cd του Ψαραντώνη και τα οργανάκια τους. Κιθάρα, κρουστά, μπάσο και βιμπράφωνο (έχουν φωνάξει κι ένα φιλαράκι μαζί τους, τον Richard Laws) και με το ζόρι λίγα πνευστά. Ο Alexi την πάλεψε με την τζαζ, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν ένα σπασμένο σαξόφωνο. Κι έτσι προέκυψαν οι Saxophones. Φαίνεται όμως πως τα δύο χρόνια που μεσολάβησαν από το πρώτο τους άλμπουμ μελέτησε αρκετά, γιατί η παρουσία του σαξοφώνου όπως και του φλάουτου στο ‘Eternity Bay’ είναι συχνή και δίνει μια διάσταση υπνωτιστική και λυρική στα τραγούδια του. Σαν να πίνεις τζιν σόδα στον ήλιο, Ιούνιο μήνα.

Η φωνή του Alexi Erenkov παραπέμπει στον Stuart Staples των Tindersticks σε σημείο που κάποιες στιγμές νομίζεις πως πρόκειται για φάρσα. Τις περισσότερες φορές αυτό δεν είναι καλό. Θυμάστε τι πέρασε ο Χαρούλης με τον Ξυλούρη. Οι Saxophones όμως δεν κινδυνεύουν. Έχουν βρει το δικό τους στιλ. Και τα τραγούδια τους έχουν εκείνες τις πινελιές σαν τη τσαγιέρα που σφυρίζει ξαφνικά και ως εκ θαύματος εκείνη τη στιγμή μόνο αυτό το σφύριγμα ήθελες να ακούσεις. Ή σαν να διαβάζεις στον καναπέ μια αστυνομική ιστορία με τον επιθεωρητή Μαιγκρέ και εντελώς απρόσμενα η φίλη σου σε φιλάει στο λαιμό. Δεν ξέρω αν βοήθησα.

Γενικό συμπέρασμα; Αγοράσαμε από εξώφυλλο και δεν την πατήσαμε.