The eraser
To "The Eraser" ακούγεται πολύ καλύτερα όταν ξεχνάς ποιος είναι ο δημιουργός του. Εφόσον μπορέσει κανείς να αποσυνδέσει τα κομμάτια αυτά από την προηγούμενη δισκογραφία του Yorke και να βγάλει από το μυαλό του τις όποιες προσδοκίες και όλους τους πειρασμούς για συγκρίσεις, τότε αυτό που μένει είναι ένα album άμεσο και ειλικρινές, σύντομο σε διάρκεια, αξιοθαύμαστα ενιαίο σαν άκουσμα, όχι ιδιαίτερα φιλόδοξο σαν παραγωγή, αλλά αρκούντως πυκνό σε ιδέες και βαθύ σε συναισθήματα για να μπορεί να προκαλέσει εθισμό και να αποτελέσει αναπάντεχα καλή παρέα σε φίλους των Radiohead και μη.
Όλο το "The Eraser" είναι βασισμένο σε ένα προσιτό υπόβαθρο ηλεκτρονικών ήχων με διάσπαρτα cuts & clicks, συνδυασμένο με συμβατικά όργανα (το ξέρω ότι είπαμε να μην κάνουμε συγκρίσεις, αλλά για να συνεννοηθούμε καλύτερα, ας πούμε ότι ο ήχος του album είναι παραπλήσιος με αυτός των "Backdrifts", "The Gloaming" ή "Pull/Pulk Revolving Doors"). Eκεί όμως που τα προαναφερθέντα κομμάτια θα μπορούσαν να δώσουν την εντύπωση ώρες ώρες ότι ήταν σα το συγκρότημα να ήθελε να φωνάξει: "κοιτάξτε μας! δεν είμαστε μόνο κιθάρες! κάνουμε και πειραματισμούς!", μέσα στο "The Eraser" η πειραματική αυτή διάθεση βρίσκεται στη σωστή της διάσταση ("in its right place" δηλαδή για να το πω και πιο εύστοχα) γιατί πολύ απλά δεν αναμειγνύεται με τίποτα άλλο, μοιάζει βαθιά βιωμένη και λεπτομερώς δουλεμένη, παράγοντας ένα συμπαγές, κλειστοφοβικό και μελανόχρωμο (δηλαδή τι περιμένατε;) κλίμα που κεντρίζει τις αισθήσεις και αξιώνει πολλαπλές ακροάσεις.
Το album περιέχει τουλάχιστον τέσσερις κορυφές: το "Analyse" είναι πηγαίο και κατά βάση pop, κάτι σαν ένα σπασμωδικό "Pyramid Song", και αυτό που οι φωνητικές αρετές του Yorke αναδεικνύονται καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο τραγούδι εδώ μέσα. Το "Black Swan" με τα ζοφερά του grooves, το καθαρτήριο μπάσο του και την αποχαυνωμένη αλλά και συγκινητική συγχρόνως ερμηνεία του Yorke δε δυσκολεύεται να ξεχωρίσει ως ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά ρυθμικά τραγούδια της χρονιάς, ενώ το όξινο "And It Rained All Night" είναι συγκρατημένα καταιγιστικό και λάμπει παρά τη μιζέρια που θέλει να εκπέμπψει. Τέλος, το "Harrowdown Hill" είναι ένα άριστο δείγμα της αφηγηματικότητας του δημιουργού του, μια στοχαστική στιγμή με κινηματογραφική ραχοκοκαλιά και funky λεπτομέρειες που χαράσσεται στο μυαλό με την πρώτη είτε θέλεις είτε όχι (και το κυριότερο είναι ότι θέλεις). Τα υπόλοιπα κομμάτια ακολουθούν, είτε κατά λίγο (πχ το αγχωτικό "The Eraser"), είτε κατά πολύ (πχ το φλύαρο "Atoms For Peace"), αλλά τίποτα δεν παρεκκλίνει από την συνολική σύλληψη - την εύρεση ομορφίας μέσα στην υπέρμετρη (και περιβόητη πλέον) απαισιοδοξία, και την άντληση ελπίδας από την ανησυχία και τους εφιάλτες.
Γεμάτο γοητευτικές λεπτομέρειες, και παντρεύοντας μια εκλεκτική pop άποψη με ένα ασφυκτικά ψυχοφθόρο κλίμα, το "The Eraser" είναι ένα album βαρύ αλλά και ευαίσθητο, πολύ μοναχικό για να είναι cool, αλλά και ιδιαίτερα ευφυές για να θεωρηθεί ως ένα απλό διάλειμμα μέχρι τον επόμενο δίσκο των Radiohead. Bέβαια, αν τελικά κανείς αρχίσει τις συγκρίσεις, τότε μάλλον το "The Eraser" θα ακουστεί μονοδιάστατο, χωρίς ωστόσο να υπολείπεται κάτι από το φάσμα των συναισθημάτων που εκπέμπονται από δίσκους όπως το "Hail To The Thief" ή το "Kid A". Εννοείται ότι είναι ότι πιο αντι-καλοκαιρινό μπορείτε να ακούσετε, αλλά είναι εξίσου αυτονόητο πως ό,τι ακούγεται εδώ μέσα μοιάζει ειλικρινές και γεννημένο από κάποια παρόρμηση, από έναν άνθρωπο με τόση εκφραστική δύναμη που ευτυχώς δε χρειάστηκε ποτέ να χαράξει ένα "for real" κατά μήκος όλου του χεριού του για να αποδείξει τις προθέσεις του.
