Angeldust
Η εγχώρια μεταλλική σκηνή είναι ίσως ο καλύτερος μουσικός μας πρεσβευτής στα σαλόνια του εξωτερικού, τουλάχιστον τα τελευταία δέκα χρόνια. Το δέχονται πρώτοι οι φίλοι της και μάλιστα με φανατισμό και το παραδέχονται πολύ λίγοι από εμάς τους υπόλοιπους. Όχι ότι υπήρχε περίπτωση να είναι αλλιώς δηλαδή, αλλά λέμε τώρα ...
Οι On Thorns I Lay για παράδειγμα έχουν στο ενεργητικό τους ήδη μερικά συνεχόμενα albums για λογαριασμό της γαλλικής Holy Records. Το τελευταίο 'Future Narcotic' του 2000 δε, υπήρξε μια εξαιρετική στιγμή, όπου η ατμόσφαιρα από το πιάνο, το βιολί και τα αιθέρια γυναικεία φωνητικά έδεσαν έξοχα με το σκοτεινό του γοτθικού δίνοντας εκφραστικότητα. Και ήταν τέτοια η γνησιότητάς της που η ίδια γίνεται το σκοινί της κρεμάλας για το ολοκαίνουργιο 'Angeldust', ασύστολα ωχρό μπροστά της και μάλλον εγκλωβισμένο στα ήδη κεκτημένα.
Είναι και ο επαναπατρισμός σε ντόπιο label, είναι και αυτή η στροφή - καθολική - σε ύφος και ρυθμούς περισσότερο κοντά στο σκληρό του παρελθόντος, είναι και αυτή η παραγκωνισμένη έλλειψη της ατμόσφαιρας και του θηλυκού στοιχείου, είναι και ο αδιαμφισβήτητα ξεκάθαρος προσανατολισμός στο παραδοσιακά επιτυχημένο, που σε κάνουν να στέκεις άφωνος μπρος στις αδιέξοδες ακροάσεις. Αν αυτό οφείλεται σε ένα κάποιο ή σε όλα από τα παραπάνω δεν έχει ούτε σημασία, ούτε αξία.
Τι να ήθελαν άραγε να πετύχουν κατά βάθος αυτοί οι αθεράπευτοι κάνοντας στροφή στα κλασικά του είδους; Γιατί η στακάτη κορύφωση του 'Deep Thoughts' μένει, ενώ το εναρκτήριο 'Sick Screams' χάνεται στους φαύλους κύκλους του κοινότυπου; Γιατί η φανατισμένη έξοδος του 'Neverending Hope' γίνεται η απέλπιδος σανίδα σωτηρίας, πετυχημένη εκ του αποτελέσματος; Γιατί το ομότιτλο θυμίζει στιγμές των προηγούμενων albums τους, πρόσφατων κυρίως; Και γιατί έχω την εντύπωση ότι με πείθει λιγότερο; Γιατί μπαίνοντας το 'Black Cold Nights' μου θυμίζει Paradise Lost; Γιατί το ίδιο συμβαίνει με το ακόλουθο 'Independence', αλλά μου αρέσει περισσότερο, αν και ορχηστρικό;
Και τέλος, γιατί αν και ευχαριστήθηκα πάρα πολύ την συντροφιά του 'Angeldust' τελικά δεν μου έμειναν και πολλά, πράγμα που ομολογώ απερίφραστα χωρίς να νοιώθω αχάριστος;
