I believe
Εισαγωγή, φαινομενικά «άσχετη» : Ένα από τα δύο καλύτερα τέκνα της δεύτερης σκηνής του Μάντσεστερ, o Shaun Ryder των Happy Mondays έβγαλε προσωπικό δίσκο, επανεμφανιζόμενος ύστερα από 6 χρόνια. Όχι μόνο αφήνει τη σκόνη του στους επίδοξους μιμητές, μα και μας δικαιώνει για την αξία που τον στολίσαμε. (Ερώτηση δημοσιογράφου: «ήταν τα ναρκωτικά που διέλυσαν τους Mondays; » - απάντηση Ryder με κατεβασμένο το κεφάλι και λυπημένο ύφος : «όχι, ήταν οι γυναίκες των άλλων μελών. Να το γράψεις αυτό, αυτές μας διέλυσαν...»).
Να που δεν ήταν και τόσο άσχετη. Γιατί το άλλο άξιο τέκνο της σκηνής που μας κάνει τα ίδια είναι ο Tim Burgess, η φωνή των Charlatans. Μιας μπάντας που απ' το 89 που δημιουργήθηκαν κι έπειτα βρέθηκαν στη δίνη μιας σκηνής, μιας πόλης και μερικών στυλ. Που δεν χρίστηκαν ποτέ σωτήρες όπως οι Stone Roses ούτε μάστορες της πρωτοτυπίας όπως οι Happy Mondays. Όχι τόσο επειδή κράτησαν low profile, όσο επειδή ήταν περισσότερο παραδοσιακοί στις ρίζες τους απ' την υπόλοιπη ομάδα του Old Trafford. Προσωπικά όμως τους θεωρούσα πάντα περισσότερο ενδιαφέροντες. Η πρόσθεση χορευτικών ρυθμών, ο πειραματισμός μ' άλλα στυλ, παρέα απ' τα βρετανικές ποποθεσίες κι εκείνο το ψυχεδελικό τους hammond, τους διαφοροποίησαν απ' τον υπόλοιπο Madchester συρφετό. Κανονικά θα' πρεπε κι εμείς να τους λέμε Charlatans UK, όπως υποχρεώθηκαν κι οι ίδιοι, για να μη τους συγχέουμε με την έξοχη καλιφορνέζικη 60ς γκαράζ μπάντα. Μην τύχει κι εμείς που ζούμε παράλληλα και στις δυο εποχές τους μπερδέψουμε, κι αντί να πάμε στο λάιβ των μεν, πάμε στους δε. It's a rock' n' roll world, σε εισαγωγικά.
Είναι κοινή αποδοχή πως ο Burgess κληρονόμησε το α λα Mick Jagger "rock & roll swagger and big lips" πριν ο Liam Gallagher εμφανιστεί ως ο μεσσίας του. Και δε σηκώνω κουβέντα πως εκείνη την jangle-pop-rock-funk των Stones, εκείνος ο διάολος την έπαιξε καλύτερα απ' όλους. Το κάνει περίφημα κι εδώ. Άλλο το ότι κάπου στο 95 είπε τραγουδιστά παρέα με τους Chemical Brothers πως η ζωή είναι γλυκιά, ενώ δεν έχασε ποτέ την αύρα του μεταξύ των ντανς και τέκνο κύκλων, όπου άλλωστε βουτούσε ανενδοίαστα ιδίως από το τέταρτο δίσκο τους και μετά. Αυτό δεν το κάνει καν εδώ.
Jagger είπα; Αλίμονο αν μένει σ' αυτόν, τον ξεπέρασε κιόλας. Είναι στιγμές που οι φωνητικές του εδώ μοιράζονται αγαπησιάρικα ανάμεσα σε Bob Dylan και Curtis Mayfield (στο "I Believe In The Spirit" και στο σούπερ σόουλ "Only A Boy"). Ο δίσκος του Τιμ απολαυστικός και περιέχει απίστευτη γκάμα άξιων κομματιών. Λέμε, ο ίδιος τα φτιαξε όλα τούτα; Μιλάμε για ευφορία, όχι αστεία. Απολαμβάνω το αγαπημένο μου ντυλανικό ψεύδισμα (τι απέγιναν οι Tall Tales and True;) στο "Held In Straps" και μια σόουλ φανκ με πλουμιστή ενορχήστρωση στο "Say Yes". Ευφραίνομαι σ' ένα γοητευτικό στυλάκι ανάπτυξης κομματιού (εύγευστη μελωδική γραμμή στην εισαγωγή, ήρεμο κουπλέ, απογειωτικό ρεφραινάκι) που ακολουθεί το "Oh My Corazon". Και καλά ένας καλός δίσκος να έχει μια όμορφη μπαλάντα. Μα να' ναι κι οι τέσσερις ("We All Need Love", "Be My Baby", "Love To Spend The Night", "Po' Boy Soul") αποπλανητικές;
Ε τι μένει; Μια αποτυχής κάντρι άσκηση (θέλω να πιστεύω) που λέγεται "Years Ago" κι ένα καθόλου τυχαίο μπητλικό μπριτ ποπ που αξίζει κι αυτό διάβολε! Σα να θέλει να μας πει, ένα μπριτ να βγάλω εγώ, βάζω τα γυαλιά σ' όλους τους υπόλοιπους. Επίσης η παραγωγή είναι απλούστερη και λιγότερο πομπώδης - προσωπικά κάτι δε μου κολλούσε στην Steve Hillage τεχνομανιέρα.
Ένας δίσκος που πιθανώς επιθυμεί να κατακτήσει και τις αμερικάνικες αγορές, πιθανώς ένα απωθημένο του Tim, καθότι πριν ο οργανίστας των Charlatans Rob Collins χαθεί σε τροχαίο οδεύοντας πίτα προς το στούντιο, είχε και κάτι φυλακίσεις, που απέτρεψαν το μεγάλο ντου. Φυσικά ο Burgess δεν είναι κανένας επιδειξιομανής "Weirdo" του Μάντσεστερ. Δεν ξέρω αν ήταν και ποτέ. Ένας δίσκος άνευ εποχής και στυλ.
