The sniper's veil
Mε το "νόμο" του Moore (του συνιδρυτή της Intel ο οποίος είχε προβλέψει το 1965 ότι ο αριθμός των τρανζίστορ σε έναν μικροεπεξεργαστή θα διπλασιάζεται κάθε περίπου δύο χρόνια) να επιβεβαιώνεται ολοένα κάθε μέρα που περνά, οδηγώντας σε όλο και μεγαλύτερη, και κυρίως φτηνότερη υπολογιστική ισχύ και με τις μνήμες των υπολογιστών να γιγαντώνονται (θυμάμαι ακόμη την παλιά διαφήμιση της Commodore για τα 64ΚΒ μνήμης ...ελέφαντα!!), πολλά πράγματα έχουν αλλάξει και στον κόσμο της μουσικής. Στις προφανείς συνέπειες, δηλ. την απελευθέρωση από τον εταιρικό ζυγό, τον "εκδημοκρατισμό" των δημιουργικών μέσων, και φυσικά το ...τρισκατάρατο για πολλούς mp3, θα προσθέσω μία ακόμη, πιο "αφηρημένη". Το γεγονός ότι χάρις στους υπολογιστές το επάγγελμα (γιατί όχι ...λειτούργημα;) του μουσικού μοιάζει όλο και πιο πολύ με του συγγραφέα.
Έτσι, μετά από πολλές δεκαετίες πνεύματος συλλογικότητας, συντροφικότητας, αναγνώρισης της προσθετικής αξίας του συγκροτήματος και της ομάδας, όπου ακόμη και οι solo καλλιτέχνες σπανίως ήταν πραγματικά ...μόνοι, στις μέρες μας ένας μουσικός έχει πλέον τη δυνατότητα να απομονωθεί σε ένα σπιτικό δωμάτιο και να εκφράσει την προσωπικότητά του χωρίς μεσολαβητές, συμβιβασμούς και περιορισμούς.
Πολλοί θα μιλήσουν για την εκδίκηση των ...nerds, θα θρηνήσουν τα χαμένα συλλογικά οράματα, θα γράψουν δοκίμια διαμαρτυρίας για την εποχή του ατομοκεντρισμού, κρύβοντας μόλις και μετά βίας το τεχνοφοβικό και κατ' επέκταση μελλοντοφοβικό τους σκεπτικό. Η ουσία όμως είναι μία... Μια νέα γενιά είναι εδώ, πιο δημιουργική και με περισσότερες δυνατότητες ελευθερίας από κάθε προηγούμενη. Το πόσο θα τις αξιοποιήσει είναι βέβαια ένα άλλο ζήτημα...
Φαντάζομαι λοιπόν την εικόνα της Rachel Maloney (σημειώνοντας μάλιστα ότι πρόκειται για καλλονή!), ξάγρυπνη κάπου στη Νέα Υόρκη, σε ένα ανώνυμο διαμέρισμα αριθμημένης οδού, με τα φώτα να αχνοφέγγουν μέσα από τα κλειστά παντζούρια, μπροστά σε μια οθόνη, να παίζει με τα κουμπιά του υπολογιστή, με τα ηχητικά κανάλια, τα delay και τα reverb, να αναζητά μελωδίες, να σκαρώνει ρυθμούς, να μετουσιώνει τα όνειρα και τις σκέψεις της σε ήχους...
Η Tonikom, όπως είναι το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο, κυκλοφορεί και αυτό το δεύτερο εταιρικό (είχαν προηγηθεί κάποια cd-r και το "Epoch" του 2007) δημιούργημά της στην Hymen, γεγονός που από μόνο του οδηγεί συνειρμικά τους "διαβασμένους" στην ταμπέλα IDM. Έξυπνη χορευτική μουσική δηλαδή σε μετάφραση, ήτοι χορευτική μουσική γι' αυτούς που ...δεν χορεύουν ή για όσους έχουν πάρει τόσα χάπια που μπορούν πλέον να χορέψουν με οτιδήποτε.
Η δική της άποψη, η οποία και συνοψίζεται ιδανικά στο μεγαλειώδες 11λεπτο "Temporarius Delerium" της έναρξης, βασίζεται στο γνωστό σκοτεινό υπόστρωμα drum n bass και ambient πάνω στο οποίο κεντάει προσεκτικά διαλεγμένες πινελιές ήχων, συγκοπτόμενα beat, μοναχικές νότες που αιωρούνται στο κενό ("Watching from here"), διαστημικές μελωδίες, "ύπουλους" techno ρυθμούς ("In the far" - ας θυμηθούμε και το μότο της Hymen: "technoid noises for collapsing people"), και πολλές αχνές αλλά καίριες λεπτομέρειες που αναδεικνύονται καλύτερα σε ήσυχες νυχτερινές ακροάσεις, όταν η περιβαλλοντική βοή έχει κοπάσει... Και όλα αυτά χωρίς να υπερβαίνει τα πειραματικά εσκαμμένα και χωρίς να στήνει αποτρεπτικά τείχη ψηφιακού θορύβου, όπως πολλοί "αμαρτωλοί" συνάδελφοι της.
Η ίδια δηλώνει ότι στόχος της είναι να "φτιάχνει ατμόσφαιρες, κόσμους και ηχοτοπία για το νου". Και αν κάθε δίσκος κρίνεται (και) βάσει του κατά πόσο εκπλήρωσε το όραμα του δημιουργού του, τότε το "The sniper's veil" δικαιούται ένα πανάξιο...
