Picture You Staring

Χρειάζεται να διαβάσει ο αναγνώστης του Mic κάτι για τους ΤOPS; Χρειάζεται να διαβάσει κάτι για έναν δίσκο που δείχνει πως οι δημιουργοί του θα ήθελαν να συμβολίζει μια ποπ λίγο πιο ιδιαίτερη από όσο στην πραγματικότητα είναι; Όχι τόσο lo-fi για να κριθεί με τον τρόπο που κρίνεται ο Ariel Pink (ο οποίος πάντως χρησιμοποιείται ως αναφορά). Όχι τόσο mainstream για να αναζητήσεις το σινγκλ και να αδιαφορήσεις χωρίς να την ξαναπατήσεις όπως όταν προσπάθησες να συζητήσεις στα σοβαρά για τους Moloko. Παίρνοντας πιο σοβαρά από όσο πρέπει αυτόν τον δίσκο-και πολλοί θα το κάνουν-, στην πραγματικότητα έναν κίνδυνο διατρέχεις, να αρχίσεις να μιλάς σοβαρά για την ποπ των 80s. Και η συγκεκριμένη συζήτηση μπορεί να είναι η σημαντικότερη συζήτηση που δεν έγινε ποτέ στη μουσική, αλλά ας την ξεκινήσει άλλος γενναίος.

Ένας απλός ποπ δίσκος, λοιπόν, είναι στην πραγματικότητα το Picture You Staring, αλλά ξεμπερδεύει μια χαρά με τα δυο τρία ζητούμενα που περιμένεις να απαντηθούν από έναν απλό ποπ δίσκο τους κυνικούς αυτούς καιρούς. Πρώτα πρώτα το χιτ. Το ''Outside'' δε θα κοσμήσει τις λίστες με τα τραγούδια της χρονιάς (εκτός αν ο κόσμος μας είναι εξυπνότερο μέρος από όσο δείχνει), αλλά είναι ο θρίαμβος του ταλέντου κόντρα σε κάθε είδους αισθητικές προκαταλήψεις. Μιλάμε για στίχους όπως ''rat-tat the door unlatch, someοne here to take you back'' τραγουδισμένους πάνω στο Take my Breath Away. Μιλάμε για αναπτήρες στον αέρα. Ό,τι έχεις πολεμήσει στη μουσική, βρίσκεται σε ένα από τα ομορφότερα τραγούδια του 2014 και αν δεν έχεις λύσει μερικά βασικά θέματα με το μουσικό εαυτό σου δε θα τη βγάλεις πολύ καθαρή με αυτό το δίσκο, γιατί σε αρκετά σημεία του θα σιγοτραγουδήσεις ακόμη και αν δε θελεις.

Ο δίσκος δεν ξεφεύγει ποτέ από τις mid tempo synth-pop συμβάσεις, αλλά είναι προς τιμήν των TΟPS πως ποτέ δεν καταλήγει σε αυτό που θα λέγαμε pastiche. Είναι ακόμη περισσότερο προς τιμήν τους πως σε κάποιες περιπτώσεις αντιμετωπίζουν τις σουρεαλιστικά απενοχοποιημένες αναφορές τους με πνεύμα που τις κάνει έως και προωθητικές. Το ''Way to be loved'' φαίνεται απλό με το πρώτο άκουσμα, αλλά η στιχουργική του ανάπτυξη μας θυμίζει τις καλύτερες στιγμές της ποπ, όταν δύσκολα στιχουργικά θέματα (τίποτε δεν είναι πιο δύσκολο από τον έρωτα) εκφράζονται μέσα από κολλητικές μελωδίες. Το ''All the people Sleep'' είναι μια υπέροχη σύνθεση που μπορεί να επιβιώσει και εκτός των ηχητικών συμφραζομένων του δίσκου. Ακόμη και οι στιγμές που έχουν στο DNA τους το radio-friendly γονίδιο, μας παραδίδονται με μια υπαινικτικότητα που ξεχωρίζει πάντα τα ''διαβασμένα'' γκρουπ από τα υπόλοιπα, ενώ τραγούδια όπως το ''Sleepwalker'' δείχνουν τι θα μπορούσαν να κάνουν οι ΤOPS αν η μουσική τους αντίληψη δεν ήταν τόσο συνδεδεμένη με τις αφαιρετικές ενορχηστρώσεις.

Η (με τη στενή έννοια) ποπ δεν είναι και τόσο στα καλά της σήμερα και αυτό το παίρνουμε πολύ πιο αψήφιστα από όσο πρέπει. Η ''πρωτοποριακή'' εκδοχή της βρίσκεται σε σύγχυση που δείχνει πως οι δημιουργικοί της κύκλοι αν αποσυνδεθούν από τις κατά καιρούς πειραματικές μόδες, δεν είναι τόσο συχνοί όσο νομίζουμε. Η mainstream εκδοχή της-ούτως ή άλλως πιο δύσκολο να εκπροσωπηθεί αξιόπιστα-, βρίσκεται σε μαύρα χάλια και το κενό που άφησαν οι Girls Aloud δε θα καλυφθεί εύκολα. Σε αυτό το πλαίσιο, καμία αξιόλογη προσπάθεια δεν αξίζει να περάσει απαρατήρητη. Είναι το 2014 και ένας από τους πιο DIY δίσκους της χρονιάς θυμίζει κάποιες φορές Bananarama και Belinda Carlisle. Aν δε μας σκότωσε η tribute μπάντα των Placebo στο Indie Cindy, θα ζήσουμε μια χαρά και με αυτό.