American doll posse

Η Tori Amos είναι κάτι σαν τη Μιμή Ντενίση της γυναικείας singer/ songwriter σκηνής. Όταν η Μιμή θέλει να ανεβάσει ένα νέο έργο σκέφτεται: με ποιο ρόλο θα μπορώ να φοράω φανταχτερά κουστούμια και, αν γίνεται, να τα αλλάζω και σε κάθε σκηνή; Κατ' αναλογία, ο συλλογισμός της Tori πάει περίπου ως εξής: τι concept θα βρω για να μοστράρω νέο look όσο πιο θεαματικά γίνεται; Στο νέο album ξεπέρασε τον εαυτό της και εφηύρε 4 νέες περσόνες (συν μία η δική της πέντε), και έτσι κατάφερε με το ευφυές αυτό τέχνασμα να βάλει τη φάτσα της τρεις φορές στο εξώφυλλο και άλλες δύο στο οπισθόφυλλο, με διαφορετικό ντύσιμο και διαφορετικό χτένισμα. Τώρα θα μου πείτε, δεν είχε κάνει και κάτι παρόμοιο με το album "Strange Little Girls"; Ναι, αλλά εκεί νομίζαμε ότι απλά ήθελε να τη σπάσει στην παλιά εταιρεία της γιατί τούς χρωστούσε έναν ακόμα δίσκο. Αυτή τη φορά το εννοεί, και δεν αστειεύεται. Ο αυτοσαρκασμός ή οι χαμηλοί τόνοι είναι άγνωστες λέξεις. Η ωραιοπάθεια και η ποζεριά, πάλι, είναι λέξεις-SOS.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν: πέντε διαφορετικές (και καλά) κοπέλες, η Tori, η Pip, η Santa, η Ιsabel και η Clyde. Η Tori έχει μακρύ ίσιο κόκκινο μαλλί με θανατηφόρες αφέλειες, και προφανώς είναι η Tori όπως την ξέρουμε από τους προηγούμενους δίσκους. Η Pip είναι η ροκού της παρέας. Μαλλί κοράκι και υφάκι "rich bitch". Έχει και μια αδερφή που τη λένε Clitorides (το αναφέρουν οι στίχοι του "Smokey Joe", αλλά, για κάποιο λόγο, αυτή βγήκε εκτός πεντάδας). Η Santa είναι η πιο αλανιάρα από όλες, με οξιζεναρισμένο καρέ, γόβα στιλέτο και διχτυωτό καλσόν (κάνει κι ένα ντουέτο με την Pip). Η Ιsabel είναι η κουλτουριάρα της ομάδας, τραγουδάει κομμάτια-επιστολές στον Bush ("where have we gone wrong America?" ρωτάει όλο αθωότητα στο εναρκτήριο κομμάτι του album) και φωτογραφίζεται με βιβλία, την αμερικάνικη σημαία και, εμ, με ένα στριφτό τσιγάρο κανονικό χωνί. Τέλος, η Clyde είναι η πιο νορμάλ (λέμε τώρα), με σπαστό καστανοκόκκινο μαλλί, λίγο αλαφροΐσκιωτη και η πιο ριγμένη (έχει μόνο τέσσερα τραγούδια στο album. Είναι λίγα, γιατί το album έχει 23 κομμάτια - βλ. και μετά). Περιττό να σας πω ότι οι φωτογράφοι/ φροντιστές/ μακιγιέρ διασκέδασαν τρελά στην όλη φωτογράφηση, όπως άλλωστε πιστοποιεί και το σχετικό βιντεάκι στο DVD της limited edition: η Tori και οι περσόνες της ποζάρουν με ύφος αυτοκράτειρας, και τα παιδιά του συνεργείου τριγύρω χαχανίζουν και κάνουν φιλότιμες προσπάθειες να μην ξεσπάσουν σε νευρικά γέλια.

Μην αφήνουμε εκκρεμότητες όμως: σας είπα για 23 κομμάτια, κάτι που δεν πρέπει να σας εκπλήξει: το προηγούμενο είχε 19 και το προ-προηγούμενο είχε 18. Τεστ λογικής: πόσα θα έχει το επόμενο; (απάντηση: 30). Η ιδέα είναι: αφού δεν υπάρχουν δυνατά τραγούδια, ας τούς ζαλίσουμε με την ποσότητα. Και όντως, από αφθονία άλλο τίποτα. Το οποίο μάς φέρνει στο θέμα της limited edition. Αυτή του προ-προηγούμενου album είχε μέσα DVD, μια σειρά polaroids, ένα φυλαχτό διαφορετικό σε κάθε αντίτυπο (εμένα μου είχε τύχει ομπρελίτσα), έναν χάρτη της Αμερικής. Του προηγούμενου δίσκου είχε DVD και ένα σακουλάκι με κάτι σποράκια που αν τα φύτευες φύτρωναν κάτι λουλούδια (ή ένας Θεός ξέρει τι άλλο). Αυτό εδώ έχει (το μαντέψατε) DVD, 36σέλιδο booklet (5 περσόνες είναι αυτές, και λίγο είναι), και 5 καρτ-ποστάλ (σκεφτείτε τώρα να σας σκάσει στο γραμματοκιβώτιο καρτ-ποστάλ με Tori γκρο-πλαν φάτσα σε ξανθιά περούκα... καλύτερα να βρείτε στην πόρτα σας κεφάλι αλόγου).

Δεν έχω πει τίποτα ακόμα για τα τραγούδια, ε; Πειράζει; Ούτως ή άλλως και η ίδια η δημιουργός τους τα έχει βάλει φανερά σε δεύτερη μοίρα. Μέσα στα 80 λεπτά του δίσκου έχουμε μπόλικες αδιάφορες στιγμές, τίποτα κραυγαλέα αντιαισθητικό, αλλά και τίποτα πραγματικά αντάξιο του συνθετικού ταλέντου της Amos, εκτός ίσως από το "Code Red" και το "Smokey Joe"... αν και εκεί που είναι θαμμένα είναι χλωμό να έχει κάποιος την υπομονή να φτάσει σε αυτά. Και το "Girl Disappearing" είναι μια χαρά, αλλά είναι τόσο πια κλεμμένο από παλιά της κομμάτια που αναρωτιέσαι γιατί να μην ακούσεις πάλι κάτι από τα προηγούμενα albums αντί για το καινούριο. Όσο για τις πέντε περσόνες και τις διαφορές μεταξύ τους... συγγνώμη, δεν υπάρχουν. Ποτέ άλλοτε μια πενταπλά διχασμένη προσωπικότητα δεν είχε ακουστεί τόσο βαρετή. (Βασικά ποτέ άλλοτε δεν έχει υπάρξει πενταπλά διχασμένη προσωπικότητα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Οι διαφορές στους γυναικείους χαρακτήρες εντοπίζονται μονάχα στο ντύσιμο και στις περούκες, χαζέψτε τις στο booklet, αλλά, σε μουσικό επίπεδο, όλα είναι βαριεστημένη Tori Amos με κάπως πιο αιχμηρό ήχο από ό,τι παλιά, και επίπεδες, εν γένει, συνθετικές ιδέες που τείνουν, αν όχι στο μηδέν, κάπου χαμηλά πάντως. Στο 5, ας πούμε;...