The beekeeper

Ένα σύντομο Frequently Asked Questions από ερωτήσεις φίλων και εχθρών της Tori Amos, η οποία επανήλθε με τον όγδοο προσωπικό δίσκο της "The Beekeeper" και 19 ολοκαίνουρια τραγούδια:

Eρώτηση: 19 τραγούδια;!
Απάντηση: Ναι, κι αυτό αφορά την "κανονική" έκδοση του album. Υπάρχει και limited edition με δώρο dvd, ένα επιπλέον κομμάτι, extra artwork και ένα σακουλάκι με σπόρους για να ταιριάζει με το concept του album που έχει προφανώς να κάνει με κήπους και λουλούδια κλπ. Πρόκειται για υπερπαραγωγή, κι αυτό φαίνεται παντού. Για κάποιους άλλους βέβαια, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια προσπάθεια της εταιρείας να αποθαρρύνει τις πειρατικές κόπιες και το παράνομο downloading.

Ερώτηση: Γιατί ασχολείστε με την Tori Amos; Δεν είναι ψωνάρα, αντιπαθητική, κομπλεξικιά και κακέκτυπο της Kate Bush;
Απάντηση: Eν μέρει είναι. Η αυταρέσκειά της και ο τρόπος που προωθείται είναι ενίοτε εκνευριστικά. Οι ιδιοτροπίες της έχουν αναχθεί σε μέθοδο αυτο-διαφήμισης, με την ίδια να μη διστάσει να φωτογραφίζεται για το εξώφυλλο ενός δίσκου της βυζαίνοντας ένα γουρουνάκι ("Boys For Pele") και την πρώην εταιρεία της να καλεί remixers για να αλλάξουν τα φώτα σε όποιο κομμάτι της έδειχνε ότι είχε τα προσόντα για να μπει στο top 10. Mέσα σε όλα αυτά, είναι εύκολο να παραβλέψει κανείς ότι η Amos είναι μια σπουδαία τραγουδοποιός, ικανή για ένα ουσιαστικό πάντρεμα της κλασικής της μουσικής παιδείας με την pop κουλτούρα, με ανατρεπτικές μελωδικές γραμμές και εντυπωσιακό συνθετικό βάθος. Η ερμηνευτική της δεινότητα είναι κι αυτή τουλάχιστον αξιοπρόσεκτη, και αν θυμίζει λίγο ή πολύ την Kate Bush, ας σκεφτούμε πόσα χρόνια έχουμε να ακούσουμε νέα από την τελευταία, και ας πούμε μάλλον και ευχαριστώ που υπάρχει κάποια που την πλησιάζει με παρόμοιο ταλέντο και φαντασία.

Ερώτηση: Προσφέρει τίποτα ο νέος δίσκος ή είναι μία από τα ίδια;
Απάντηση: Από τότε που η Amos άλλαξε εταιρεία (δηλαδή, από τον προηγούμενο δίσκο της "Scarlet's Walk"), ο ήχος της έχει γλυκάνει αρκετά, δίνοντας την έμφαση στις πιο αισθαντικές και ευαίσθητες πλευρές της μουσικής της, αποφεύγοντας τις παλιές (επιτηδευμένες ή μη) υστερίες και τις εμφανείς επιδείξεις τρέλας. Το "The Beekeeper" είναι βαθύ και περιγραφικό, σε σημεία του άκρως ποιητικό, και σε κάποια κομμάτια του αγγίζει αισθητικές κορυφές, όπως στο δεύτερο μισό του θεατρικού "Witness" ή στο περιπετειώδες "Marys Of The Sea". Oι αφοσιωμένοι ακροατές δεν πρόκειται να βρουν κάτι που δεν έχουν ξανακούσει από την Amos, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που θα τούς ενοχλήσει και ιδιαίτερα.

Ερώτηση: Έχω όλους τους δίσκους της Tori. Επίσης, την έχω πόστερ στο δωμάτιό μου, αυτοκόλλητο στη μπαλκονόπορτα και αν έμενα σχετικά κοντά της θα την κατασκόπευα μέχρι να με συλλάβουν. Α, ναι, ξέχασα την ερώτηση: πώς θα συγκρίνατε τον καινούριο δίσκο με τους προηγούμενους;
Απάντηση: Είναι στο ίδιο πνεύμα με τον προηγούμενο "Scarlet's Walk", αλλά δίχως να είναι το ίδιο επιτυχημένος. Λιγότερο εσωστρεφής από το "Little Earthquakes" και πιο ώριμος από το "Under The Pink", ο νέος δίσκος έχει ουκ ολίγες ευφάνταστες στιγμές αλλά υποφέρει από την τεράστια διάρκειά του και από κάμποσα γεμίσματα που τον κάνουν μάλλον δυσάκουστο από την αρχή μέχρι το τέλος. Επίσης, εδώ απουσιάζει αισθητά το στοιχείο της έκπληξης, μιας και η Amos παρουσιάζεται περισσότερο laidback και με αφηγηματικές διαθέσεις, αφήνοντας - σε γενικές γραμμές - παράμερα τις όποιες αιχμές και τις όποιες ανατροπές που υπήρξαν ανέκαθεν αυτό που γνώριζε να κάνει καλύτερα.

Ερώτηση: Θέλω να κατεβάσω μόνο δύο κομμάτια από το album. Ποια να επιλέξω;
Απάντηση: Το "Sweet The Sting" και το "Witness". Aν σας αρέσουν, δοκιμάστε και τα "Barons Of Suburbia" και "Cars And Guitars". (6)
Τάσος Πατώκος

***

Ήτανε μια φορά και έναν καιρό ένα κοριτσάκι με κόκκινα μαλλιά.και πράσινα, όμορφα ματάκια. Το εν λόγω κοριτσάκι ήταν πολύ τσαντισμένο και θλιμμένο, οι κλασικές της σπουδές όμως, και το γεγονός ότι ήταν από σπίτι την οδήγησαν στην δική της πιανιστική επανάσταση, σε καμία φορά σκληρές δηλώσεις και σε μερικά από τα ποιο όμορφα «τσαντισμένα» τραγουδάκια που ακούσαμε ποτέ. Γιατί αυτό το κοριτσάκι όπως είπαμε ήταν σκέτη γλύκα, και δεν υπάρχει τίποτα ποιο γλυκό από ένα κοριτσάκι που παραπονιέται ναζιάρικα. Βέβαια δεν ήταν και τόσο ναζιάρα, αλλά ρε γαμώτο είναι υπέροχο να βλέπεις κάποια τόσο όμορφη και χαριτωμένη κοπέλα να νοιάζεται και να αναπαράγει-αισθάνεται συναισθήματα που νόμιζες ότι μόνο εσύ και οι ασχημομούρηδες φίλοι σου μπορούσατε να έχετε. Έτσι λοιπόν ερωτευτήκαμε την Τori και την μουσική της φυσικά.

Ο καιρός πέρασε, πέρασε με αγωνιώδεις προσπάθειες να βρούμε εκείνη την απίστευτη διασκευή του "Smells like teen spirit" (από την Αυστραλία παρακαλώ), και με τις ιστορίες του Greq, που γράφει γράμματα και καίει τα CD, και της νύφης που έχασε το δρόμο για την εκκλησία την μέρα του γάμου της, να μας συγκινούν βαθύτατα.

Είναι πεποίθηση μου ότι ο καλύτερος τρόπος να «προτείνεις» ή να κριτικάρεις μουσικές είναι να καταφέρεις να υποδείξεις, εκτός από την ούτως η άλλως υποκειμενική γνώμη σου, την φυλή των μουσικόφιλων που θα εκτιμήσουν το αντικείμενο. Και εδώ αρχίζουν τα προβλήματα. Γιατί όσο και να την αγαπήσαμε, η Τori δεν είναι ποια αυτή που ήταν. Είναι πλέον γυναίκα και μητέρα, είναι συμφιλιωμένη με ότι την στοίχειωνε στο παρελθόν και κατά συνέπεια δεν αναφέρεται σε εμάς (τουλάχιστον όχι ακόμα). Τι μπορείτε να κάνετε λοιπόν για την ωραία μας κυρία και το καινούργιο της πόνημα; Μπορείτε να το ακούσετε το απογευματάκι, πίνοντας τον καφέ σας και αναπολώντας γλυκόπικρα, στην καλύτερη περίπτωση εκείνη την παλιά σας γκόμενα (με τις χαριτωμένες μπούκλες, το μελένιο προσωπάκι που της άρεσαν τα άλογα κ.τ.λ.) ή στην χειρότερη τη μαμά σας.

Δίσκος που μπορεί κάλλιστα να ακουστεί ακόμα και από αυτούς (κυρίως αυτές όμως) που δεν έχουν ακούσει ποτέ την Τori. Διότι παρά τα παραπάνω φτηνά υπονοούμενα μου είναι ένα τίμιο και δουλευτεράδικο CD με δεκαεννιά τραγούδια παρακαλώ (και με συνοδευτικό DVD όπου η Τori μας αναλύει τα τραγούδια, την εμμονή με τα λουλούδια, επιπλέον τραγούδι κ.λ.π.). Μια δουλειά με πολλές καλές στιγμές στα πρότυπα της μαμάς Kate Bush, σαφώς καλύτερη από τις προηγούμενες δύο δουλειές της, που το κυριότερο πρόβλημά του είναι η μάλλον συνηθισμένη αδυναμία της καλλιτέχνιδας να ξεχωρίσει τον κατιμά από τον αφρό, και αναφέρομαι κυρίως σε κάτι αχνές soul (!) αναφορές-επιρροές (λίγες ευτυχώς) που την αδικούν και τις αδικεί. Όπως καταλαβαίνεται το κορίτσι που χάθηκε την μέρα του γάμου του τελικά βρήκε το δρόμο του. Επίσης, όπως και πάλι καταλαβαίνετε αγαπητοί φίλοι, το πρόβλημα δεν είναι της κοκκινομάλλας κυρίας αλλά δικό μου. (7,5)
Νίκος Ντάσιος