45° Υπό Σκιά

Yπάρχει τεράστια δίψα για απλό κλασικό ροκ (πανκ, hardcore, όπως θέλετε πείτε το) και οι ΤΣΙΜΕΝΤΟ παίζουν ακριβώς αυτό. Προσωπικά τους ανακάλυψα από αυτή την εξαιρετική ομάδα Greek Punk/Crust/HC and more η οποία με μανία συλλέκτη αναρτά στο Facebook κάθε live, κάθε αφίσα και αποσπάσματα από κάθε εμφάνιση συγκροτήματος της εν λόγω σκηνής. Μιας σκηνής που δείχνει να είναι ζωντανή και να συνεχίζει το δρόμο της, αδιαφορώντας για εστετισμούς, τελειομανίες και περίτεχνες αναζητήσεις.

Μια τέτοια μπάντα και οι ΤΣΙΜΕΝΤΟ με τα ξεπατικωμένα riffs τους από το παρελθόν του ροκ εν ρολ. Δεν είναι νέοι. Ο Ιάσωνας Λεοντίδης ήταν η κιθάρα και βασικός δημιουργός των πάλαι ποτέ Terminal Curve από τις αρχές των 90s, που μας είχαν εκπλήξει τότε με τον μοναδικό τους δίσκο, ‘Feeding Frenzy’, ένα single ακόμη και κάποιες σκόρπιες συμμετοχές σε συλλογές, για να διαλυθούν μετά άδοξα, όπως όλη η τότε hardcore σκηνή μετά τα μέσα των 90s, όταν πλέον όλη η ελληνική ροκ σκηνή ανίχνευε μονοπάτια ελληνόφωνα και έντεχνα. Όμορφα μονοπάτια, που όμως κήρυξαν αμετάκλητα τη λήξη της περιόδου που είχε ξεκινήσει με το πανκ των 80s.

Τώρα οι ΤΣΙΜΕΝΤΟ δείχνουν να θέλουν πάρουν το αίμα τους πίσω. Με τις συμμετοχές των Μιχάλη Σεμερτζόγλου και Σπύρου Παπακώτση από τους GAD (και παλιότερα New Zero God και Κοψωκέφαλοι), της χρυσής περιόδου της ποπ, και της Αλίκης Πριόβολου, κημποντίστριας των σημερινών Yeah!, η μπάντα δείχνει στιβαρή, δεμένη και συνειδητοποιημένη όσο ποτέ, παρότι ξεκίνησαν μόλις μέσα στον κορονοϊό. Οι δε συνεργασίες τους με φίλους που τους στήριξαν (βρίσκει κανείς ανθρώπους από τους Earthbound, τις Nomandol, τους Nightstalker) μαρτυρούν ότι η σύνδεσή τους με την ιστορία και την πορεία του ελληνικού ροκ των τελευταίων 30 ετών είναι αδιάρρηκτη.

Το μουσικό αποτέλεσμα είναι μαγικό. Δεν περισσεύει τίποτε, δεν υπάρχει η παραμικρή παράφωνη ή ετερόκλητη γιρλάντα, όλα κυλούν γλυκά και αρμονικά. Και δένουν με τον στίχο. Έναν στίχο απλοϊκός (Ποιος είναι ο Νέρωνας που έκαψε τα δάση;), γεμάτος κλισέ (Τι ψηφίζετε ρε μαλάκες – Είναι ο περίπατος μεγάλος), ώρες - ώρες θα έλεγες παιδικό (Πουτάνα ζωή). Όμως δένει γλυκά με τη μουσική. Παραδόξως δεν ενοχλεί το ακατέργαστο, το πρωτόλειο των λέξεων και των φράσεων που τραγουδά ο Λεοντίδης. Σάμπως οι πανκ ύμνοι των 80s δεν ήταν εξίσου πρωτόλειοι, ακόμη και ιδεοληπτικοί, θα έλεγε κανείς; (‘Μπασταρδοκρατία’, ‘Ανώφελη Επιβίωση’, ‘Το όνομά της είναι Λέρος’). Όμως τα τραγούδια αυτά έχουν γραφεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία του ελληνικού ροκ.

Αθήνα – Τσιμέντο, Τσιμέντο – Αθήνα

Ονειρεύομαι ένα κόσμο με καπνούς και φωτιά

Οι συλλέκτες αγοράστε τον δίσκο, οι πολλές ακούστε τους, κάποια αγοράστε τα μπλουζάκια τους. Αναμένουμε τα νέα live τους, καθώς χάσαμε όσα έπαιξαν από την αρχή της χρονιάς που ξεκίνησαν να εμφανίζονται, για να ακούσουμε πρωτόλεια, παιδικά, ιδεοληπτικά τραγούδια, γνήσια όμως, ανόθευτα και αμόλυντα, όπως αυτά που παίζουν οι ΤΣΙΜΕΝΤΟ.

Σήμανε συναγερμό για το πανκ του σήμερα.