Nine types of light
Στην καλλιτεχνική πορεία σπουδαίων ονομάτων, έχει παρατηρηθεί ότι, έστω κι ενίοτε καταχρηστικά, σπεύδουμε να χαρακτηρίσουμε ένα τους έργο ως κομβικά κορυφαίο, καταλυτικό για την μετέπειτα (πολυπόθητη) εξέλιξή τους - πριν διαφανεί αυτή- και αξεπέραστο τόσο ως εκδήλωση αισθητικής όσο και ως άποψη. Η αδυσώπητη φθορά του χρόνου περιμένει στη γωνία για να αναδείξει τις αληθινές διαστάσεις του πράγματος, να διαψεύσει, να επιβεβαιώσει ή να υπερβεί προσδοκίες και να αποσαφηνίσει το σημείο που έχει σταθεί ο πήχης.
Εάν επιδοθούμε σε αναζήτηση του πιο υψηλού σημείου που έθεσαν μουσικά τον πήχη οι TV On The Radio, το πιθανότερο είναι να καταλήξουμε στην έκδοση του Return To Cookie Mountain και στα όσα ακολούθησαν αυτής. Ένα, αναμφισβήτητα, υπόδειγμα ανάμιξης μουσικών ιδιωμάτων με ανυπολόγιστη ισχύ και προεκτάσεις, που δεν του αρκούσαν οι πλάτες του hype για να ορθώσει ανάστημα και να αρθρώσει μια προσωπική χαρακτηριστική πρόταση. Είχε αναρίθμητα προτερήματα που δεν εδράζονταν σε μια συγκεκριμένη ικανότητά τους και οδηγούσε σε ιδιοσυγκρασιακό rock που έστρεφε το βλέμμα προς κάθε κατεύθυνση με την οποία ένιωθε ότι είχε κάτι να μοιραστεί. Ο καταιγισμός ιδεών βρήκε τον κατάλληλο εκπρόσωπο του στις πολυσυλλεκτικές συνθέσεις που θεμελιώνονταν απ' την αμφίδρομη επικοινωνία "μαύρης" και "λευκής" μουσικής παράδοσης.
Το εκλεκτικό αλισβερίσι μεταξύ, ακατάπαυστων funk δυναμιτών, free jazz με μνήμες από τις μεγαλειώδεις ημέρες της Νέας Ορλεάνης, post punk νεοϋορκέζικης κοπής, ευφορικής soul, doo woop πολυφωνιών και ηλεκτρονικών προσμίξεων, επανεμφανίζεται στο νέο τους άλμπουμ που διαδέχεται το Dear Science που ήρθε προ τριετίας στο φως. Στο Nine Types Of Light υιοθετούν ένα παρεμφερές ηχητικό προφίλ με τον προκάτοχό του, το οποίο και ευνοεί αμφότερες εκστατικές και εσωστρεφείς καταθέσεις. Εξ ου και η συνύπαρξη οργιαστικών ρυθμών - λ.χ. στο "No Future Shock" στο οποίο δεν παραβλέπουν την tribal επιρροή των Talking Heads- και εύθραυστων στιγμών. Θυμηθείτε πόσο εύστοχα μας παρουσίασαν τις εσωτερικές ανάγκες τους με το "Family Tree" πίσω στο 2008. Το "Killer Crane" ηχεί ως η απόλυτη συνέχειά αυτού.
Ανεξήγητο, επιπλέον, το πώς μπορούν τα πάντα στους δίσκους των TV On The Radio να φαίνονται οικεία, αλλά ταυτόχρονα να μορφοποιούνται ως κάτι εντελώς καινούργιο. Όπως η οργασμική funky τελετουργία τους που ξεκινά απ' τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα του "Second Song", για να ολοκληρωθεί με μερικά hip hop δάνεια στο "Caffeinated Consciousness". Μαζί και τα φωνητικά του Tunde Adebimpe, ούτος ώστε να υπενθυμίζουν την σημασία της βελούδινης soul ζεστασιάς ("Keep Your Heart") και να υπογραμμίζουν την αντιδραστικότητα με επιθετική χροιά. Εκτός των άλλων, αραδιάζουν με φυσικότητα μελωδικούς καρπούς που ευδοκιμούν, με ισόποσες δόσεις κιθάρας και synth όπως στο single "Will Do", καθώς και σε έδαφος ("New Cannonball Run") ποτισμένο με πνευστά, προσθέτοντας μια πρέζα απ' την art pop χρυσόσκονη του Bowie ("Repetition" και "Forgotten").
Άγνωστο το προς τα που θα γείρει το κέντρο βάρους της μουσικής των TV On The Radio στο εγγύς μέλλον. Μας έδωσαν, ωστόσο, ποικίλους λόγους για να αρκεστούμε στο παρόν και στις ανώδυνα ευχάριστες δοκιμασίες πίστης που μας υπέβαλαν. Όσοι πιστοί προσέλθετε.
