Twilight as played by the Twilight Singers

Με τον Greg Dulli δεν έχω καμία σχέση. Θέλω να πω πως ούτε έχουμε πάει μαζί για φαγητό, ούτε τηλεφωνιόμαστε, ούτε καν ξέρει πως γράφω γι'αυτόν. Ωστόσο τον αγαπάω. Όχι μόνο γιατί και οι δύο έχουμε την ίδια ευτραφή κοιλιά ή το ίδιο ντεμοντέ μαλλί, αλλά γιατί ήταν μόνιμη συντροφιά μου κάθε φορά που η ζωή μου ήταν βουτηγμένη στα σκατά... μόνο που τώρα δε θα μιλήσω για τους Afghan Whigs (αν και θα το ήθελα πάρα πολύ...). Θα μιλήσω μόνο για την ψυχή τους. Και το πόσο μοναδικά ξέρει να περιδιαβαίνει τους σκοτεινούς συνήθως δρόμους του ανθρώπινου πάθους και ερωτισμού.
Πριν από 3-4 χρόνια ο Greg δεν ήταν και πολύ καλά. Κάτι η ερωτική απόρριψη από κάποια που λάτρευε να έχει στη ζωή του, κάτι το πάρε δώσε με αλκοόλ και ναρκωτικά, πολύ δε θέλει ο άνθρωπος, σπάραξε η καρδιά του και το'ριξε στη μελαγχολία... Μόνο που ως γνήσιος soulman (γιατί αυτό είναι κατα βάθος ο Greg) βρήκε το φάρμακο (ή την υπομονή) στη μουσική του. Και παρέα με τους Harold Chichester και Howlin' Maggie στα φωνητικά έφτιαξε ένα δίσκο-βάλσαμο για τους απανταχού ερωτύλους. Όμως η κυκλοφορία του νέου δίσκου των Afghan Whigs το 1998, το '1965', ανέστειλε τα σχέδιά του. Έτσι φέτος (ΟΚ, πέρσι για την ακρίβεια) το ίδιο υλικό, περασμένο όμως από το remixοφαναρτζίδικο των Fila Brazilia, βγαίνει στην αγορά για να αποδείξει οτι οι κρυφές σκέψεις του Greg Dulli απέχουν πολύ από τις κιθάρες και τα απελπισμένα του ουρλιαχτά.
Έτσι το 'Twilight' καταρχήν απορρίπτει το καθαρόαιμο 'ροκ' ακροατήριο που κατά βάση αποτελούσε το κοινό των Afghan Whigs. Καλοδέχεται όμως όλους αυτούς που λάτρεψαν τη γλυκιά και μελωδική όψη τους, τη soul εκφραστική που κρυβόταν για καιρό πίσω από τραχειές κιθαριστικές εξάρσεις και απελπισμένα ξεσπάσματα. Γλυκαίνει τα αυτιά όσων επαναπαύονται σε δίσκους χαλαρής δομής και εξέλιξης, την ίδια ώρα όμως τους απωθεί με τους κοφτερούς αυτοκριτικούς και ψυχοτροπικούς του στίχους.
Και όλα αυτά, κινούμενο μεταξύ μιάς soul-folk χροιάς, κάτι στο οποίο βοηθά και η τότε μπάντα του Dulli από session μουσικούς της Νέας Ορλεάνης που ξέρουν να φτιάχνουν κλίμα χωρίς να το πολυπιέζουν και ενός ιδιάζοντος, ατμοσφαιρικού trip hop της κρεβατοκάμαρας που παραπέμπει άμεσα στην εξάσκηση της αρχέγονης γενετήσιας πράξης...
Τρεις ξεσηκωτικά εσωτερικές φωνές, μουσικοί που ξέρουν πως να στρώνουν το χαλί στους τραγουδιστές κατα τα πρότυπα μιάς μετεξελιγμένης Motown, μια ιδανική και κομψότατη παραγωγή και μια διακριτική και 'φιλοσοφημένη' σεξουαλικότητα, είναι τα χρώματα του λυκόφωτος στον ξεθωριασμένο καμβά του μυαλού του Greg Dulli.
Τεχνική του, το ανακάτεμα του πιο αισιόδοξου μαύρου με το πιο απαισιόδοξο λευκό...
Και το αποτέλεσμα; Ένας δίσκος που δε συγκλονίζει, δεν καινοτομεί, δεν πορώνει, αλλά παρόλα αυτά έχει το 'κάτι' για να κατασκηνώσει για καιρό στο στερεοφωνικό σου (ειδικά σε αυτό του δωματίου...), ειδικά όταν διαπιστώσεις το πόσο ειλικρινής και αληθινός είναι. Και αν τύχει να ακούσετε το δίσκο με την καλή ή τον καλό σας και ξαφνικά βρεθείτε στο οριζόντιο θέατρο των επιχειρήσεων μην ξεχάσετε να το πείτε στον Greg... ο προηγούμενος που το έπραξε εισέπραξε ένα τεράστιο χαμόγελο και ένα ευχαριστώ.
Άλλωστε δεν είναι υπέροχο να μπαίνεις στο μυαλό του καλλιτέχνη;