Tiny reminders

(...αυτός που ποτέ δεν τιμήθηκε όπως του άξιζε, επιστρέφει για να... υπενθυμίσει ότι η experimental electronica ούτε νέο φρούτο είναι, ούτε στέκει κάπου μακρυά, μόνη και ανεπηρέστη απ'ότι συνέβη -και συμβαίνει- στο πεδίο ενέργειας της υπόλοιπης μουσικής. Το ότι οι Two Lone Swordsmen κυκλοφορούν τους δίσκους τους στη Warp, αποτελεί τιμή για την πάντα αγαπητή εταιρεία. Ιδού το δεύτερο long play νούμερο τους στον κατάλογο της...).
Το θέλετε ξεκάθαρα ειπωμένο; Ορίστε λοιπόν: o Andrew Weatherall είναι ο Paul Oakenfold του underground, o Mark E. Smith της electronica και ο John Cusak της μουσικής! Απλά θυμηθείτε τα δεκάδες remix του όλα αυτά τα χρόνια, και αναλογιστείτε από την αρχή ποιος είναι τελικά αυτός που μετέτρεψε την dance κουλτούρα σε τμήμα της indie, ή αντίστροφα αυτός που δίδαξε στην indie κοινότητα τη γοητεία του να είσαι dance. Θυμηθείτε ακόμη τον καίριο ρόλο των Sabres Of Paradise (τόσο ως σχήμα, όσο και ως label) στο χορευτικό ξεφάντωμα των πέντε πρώτων χρόνων της προηγούμενης δεκαετίας... Τώρα λοιπόν μπορείτε να περάσετε στο σήμερα και στους Two Lone Swordsmen, το σχήμα με το οποίο τα τελευταία πέντε χρόνια, μέσα από πέντε δίσκους και από τους καταλόγους δύο διαφορετικών εταιρειών ο Weatherall συνεχίζει την εξερεύνησή του στο λαβωμένο πλέον σώμα του ηλεκτρονικού ήχου. Όχι μόνος του βέβαια, αλλά μαζί πάντοτε με τον Keith Tenniswood (από τα σημαντικά στελέχη της Emmisions, όπου και βγήκαν οι τρεις πρώτες δουλειές των Two Lone Swordsmen).
To 'Tiny Reminders' lp δένει αρμονικότατα στην αισθητική και τις ανάγκες αυτού που κάποιοι έχουν ήδη σπεύσει να ονομάσουν Warptronica (Warp + Electronica! ok?). Τα δέκα εννέα μέρη στα οποία χωρίζεται, πατάνε γερά στις βάσεις του μινιμαλιστικου ηλεκτρονικού ήχου, είναι σε ίσες δόσεις πειραματικά και χορευτικά (για ακραία μυαλά βέβαια), εμβολίζονται από τα απαραίτητα περάσματα σκληρών ήχων και ηδονικά ενοχλητικών συχνοτήτων, βασανίζουν όσο και όπως πρέπει αθώες και ανήμπορες να αντιδράσουν μελωδίες και φυσικά είναι όσο intelligent απαιτούν και οι καιροί που ζούμε, και η συνείδηση μας για να είναι ήσυχη. Υπάρχει βέβαια και κάτι παραπάνω, το οποίο μάλλον έχει να κάνει με το ότι και τα δύο μέλη των Two Lone Swordsmen δεν είναι και τόσο new kids στο χώρο, αλλά όπως ήδη είπαμε κουβαλάνε αρκετά χρονάκια στις πλάτες τους. Για αυτό και δεν ξεχνάνε να αποτίσουνε τον απαραίτητο φόρο τιμής στην... electronica των 80s! Στα βαριά synthie που χαρακτήρισαν τότε τον electro ήχο, στον πρωτόγονο προγραμματισμό των drum machine, ακόμη και σε αυτά τα γνησίως ψηφιακά φωνητικά (σε τι γλώσσα; Μα στα Γερμανικά βέβαια!), που για πολλούς είναι ότι πιο ανθρώπινο και ευαίσθητο έχει ακουστεί ποτέ!.
Κατά τα άλλα η electronica των Weatherall/Tenniswood στέκεται με άνεση δίπλα στην διαταραγμένη ευφυία των Autechre και την διαλειπτική φαντασία των Boards Of Canada. Οι αφόρητα εθιστικές γραμμές του μπάσου στο Neuflex, το ανανεωτικά παιδιάστικο breakbeat του 'Very Futuristic', οι 80ς εμμονές ασφαλώς του 'You are...', το οικείο electro-ambient περιβάλλον του 'Solo strike' και η hip-hop ρυθμολογία που φλερτάρει με τα clicks & cuts των ημερών στο 'Section' καταλήγοντας σε ένα απροσδόκητα ενδιαφέρον μελωδικό dub είναι κάποιοι από τους πολλούς λόγους, που επιβάλλουν την επανειλημένη ακρόαση του 'Tiny Reminders' σε όσους θεωρούν εαυτούς τουλάχιστον ανοιχτόμυαλους παρατηρητές της μουσικής σήμερα. Έτσι μόνο θα ανακαλύψετε ότι είναι δυνατόν ένας δίσκος που αναμφίβολα ανήκει στο χώρο της «πειραματικής» μουσικής, και να αποτελεί ηχητική απόλαυση για τον απλό ακροατή και να σας καλεί να τον ακούσετε περισσότερες από μία φορά. Α, και αν δε σας κάνει κόπο αποδώστε επιτέλους στον Andrew Weatherall τις τιμές που του αρμόζουν. Πριν να είναι οριστικά αργά!