All that you can't leave behind

Μάλλον πρέπει να το αφήσω να μου βγει αβίαστα και να μην κρατήσω μέσα ούτε την ελάχιστη υποψία, ή αμφιβολία. Ίσως έτσι μπορέσεις να βοηθήσεις. Η εντύπωση που με τύλιξε ύπουλα και ακατανίκητα είναι η αμηχανία. Όπως την είχα πάθει και με το Μάτια ερμητικά κλειστά του Κιούμπρικ. Ειρήσθω εν παρόδω, ότι οι συνθήκες ήταν ίδιες: Όλα τα ΜΜΕ, όλοι οι σχετικοί και (κυρίως) άσχετοι επιπλέοντες φελλοί, οι εύχαρεις μαϊντανοί της ζωής που είναι αλλού, όλοι αυτοί μίλησαν και είπαν το μακρύ και το κοντό τους και κατάφεραν το χειρότερο: ΕΔΙΩΞΑΝ ΤΗΝ ΜΑΓΕΙΑ!!
Ξεγύμνωσαν την προσδοκία, εκπόρνευσαν την λαχτάρα για το αναμενόμενο, ξεφτίλισαν το ιερό μυστήριο της πρώτης επαφής. Και κάθομαι λοιπόν αμήχανος, γιατί κάθε φορά που βουτάω στα τραγούδια προσπαθώντας το μυαλό μου να είναι ερμητικά κλειστό στην οβερντόζη της υπερπληροφόρησης, δεν τα καταφέρνω και αντί να με περικυκλώνει το νέο φως, ακινητοποιούμαι στη σκοτεινιά του ορθολογιστικά τσεκαρισμένου. «Ξέφυγαν από τους πειραματισμούς των τελευταίων χρόνων» (Αυτό και αν ήταν δύσκολο! Αλυσοδεμένους τους είχαν και τους υποχρέωναν σε επικίνδυνα πειράματα!). «Ωρίμασαν!» (Σώπα ρε φίλε! 22 χρόνια τους πήρε να ωριμάσουν! Ούτε Ιρλανδέζικο ουίσκυ να ήταν!). «Ξαναγύρισαν στο ορθόδοξο ροκ!» (Ναι, γιατί τελευταία το είχαν ρίξει στο μωαμεθανικό rap). «Εγκατέλειψαν τις στουντιακές γκλαμουριές» (Πράγματι, το ηχογράφησαν σε μια παράγκα με ένα τετρακάναλο).
Αυτά τα τσιτάτα ορθώνονται μπροστά μου μαζί με τις νότες και δεν μπορώ να ανιχνεύσω αν υπάρχει έμπνευση στις φωνητικές μελωδίες, αν τα ρεφραίν ξεκλειδώνουν μνήμες και τα ψιθυρίζεις τις νύχτες που βρέχει αστέρια, αν η κιθάρα του Edge έχει την δύναμη του ηλεκτροδίου λίγο πριν το ηλεκτροσόκ, αν η φωνή του Bono βρίθει μελοδραματικής επαναστατικότητας, αν το μπάσο και τα τύμπανα σου μεταδίδουν τον όγκο και την στιβαρότητα που σε κάνει να νοιώθεις ανίκητος και στο φινάλε αν έκαναν τον δίσκο επειδή είναι ακόμη ερωτευμένοι με το κοινό τους ή επειδή έπρεπε. Απλά βρίσκομαι μετέωρος στον στίχο I' m just trying to find a decent melody του "Stuck in A Moment You Can't Get Out Of" με το επικολυρικό κλείσιμο, στα κιθαριστικά riff-λούπες του "Elevation", στην ομοιότητα του "Wild Honey" με το "Dead flowers" των Stones και στον χαλαρό ρυθμό που κυριαρχεί. Στοιχεία που αποδεικνύουν ότι μάλλον έμεινα στην επιφάνεια. Η μουσική είναι τέχνη (τουλάχιστον αυτό νομίζω ότι έκαναν οι U2 -κάνουν ακόμη;), και αυτό δεν περιγράφεται εξ αρχής με λέξεις, όσο εύστοχες κι αν είναι αυτές. Πρέπει να την αγγίξεις μόνος σου, χωρίς το δεκανίκι της έξωθεν περιγραφής και μετά, αφού σου δώσει την υπέρτατη ταραχή να μεταγγίσεις το συναίσθημα σε λόγο. ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΜΑΓΕΙΑ!