Anthology 1992 - 2002
Πριν ακόμα βάλω στη cdιέρα το συγκεκριμένο διπλό best of ομολογώ ότι δεν είχα και την πιο αντικειμενική διάθεση για αναλύσεις στην -έτσι κι αλλιώς- παράξενη μουσική ταυτότητα των πιο ευφυών εκπροσώπων της χημικής κουλτούρας. Αλλά ο Oscar Wilde έχει πει ότι «τόσο η ανώτερη όσο και η κατώτερη μορφή της κριτικής είναι ένα είδος αυτογραφίας» σε ένα από τα τρισεκατομμύρια memorable quotes του. Κι επειδή η γνώμη μου είναι ότι όταν κανείς πραγματεύεται με τέτοια θέματα δεν μπορεί με τίποτα να είναι αντικειμενικός, δε θα είμαι ούτε εγώ.
16 από τις καλύτερες συνθέσεις του ηλεκτρονικού διδύμου - πια. Αν ήθελα να χαρακτηρίσω λοιπόν τη μουσική των Underworld αντικειμενικά θα έπρεπε να πω ότι είναι ψυχρή, εκνευριστικά εγκεφαλική, μονότονη, επαναλαμβανόμενη και άλλες τέτοιες ηλιθιότητες. Αλλά δεν είναι έτσι. Ούτε πρόκειται να γίνει έτσι. Οι Underworld είναι μάλλον εξωγήινοι που μέσα στην τελευταία δεκαετία προσπαθούν να κατακτήσουν τη γη. Και εξηγούμαι...
Η μουσική τους δε μπορεί να μπει κάτω από ταμπέλες παρά μόνο κάτω από το πολύ-φλου «electronica». Επίσης δεν έχει υπάρξει άτομο που να έχει μιμηθεί τον ήχο τους, αν και πολλοί έχουν προσπαθήσει. Είναι οι μόνοι που δεν έχουν χρησιμοποιήσει γυναικεία φωνητικά όπως έχουν κάνει πολλοί «συνάδελφοί» τους. Παίζουν πινγκ-πονγκ με τα samples, χτίζουν με απίστευτη ευκολία 13λεπτα κομμάτια που μπορεί να τ'ακούσεις άνετα στο ραδιόφωνο. Έχουν απίστευτη επιτυχία, γεμίζουν εξωπραγματικά μεγάλους χώρους στα live τους κι όμως πολύ πολύ αραιά το αποφασίζουν να βγάλουν δίσκο. Ο ήχος ήταν και παραμένει απόλυτα αναγνωρίσιμος και συγχρόνως influential μέσα στον καταιγισμό κυκλοφοριών του είδους από όλα τα εφηβικά δωμάτια - studio του πλανήτη. Σε όλα τα χρόνια που είναι ενεργοί έχουν τον ίδιο ακριβώς ήχο χωρίς ποτέ να ακούγονται ξεπερασμένοι. Έχουν χτίσει τη δική τους αποικία σε αυτόν εδώ τον πλανήτη - διαφημιστική εταιρεία, workshops, branch ρούχων, label.
Τα ανδροειδή με τα χημικά - ρυθμικά όπλα την τελευταία δεκαετία έκαναν μια βουτιά στην αρχιτεκτονική της μουσικής και της τάραξαν τα θεμέλια. Έκαναν τη δική τους επανάσταση. Έφεραν τον ουρανό στα πόδια μας και παρέκαμψαν κάθε απομεινάρι λογικής αντιμετώπισης στη μουσική. Η μουσική τους είναι τόσο ακατανόητη όσο μια τελεία σε ένα λευκό χαρτί αλλά μιλάει κατευθείαν στο σώμα. Είναι γεωμετρικά δομημένη όπως οι ουρανοξύστες του Τόκυο αλλά και γεμάτη ενέργεια. Χημική, δυναμική, συναισθηματική. Καθώς η φωνή του Karl Hyde ενώνει καμένα εγκεφαλικά κύτταρα, τα beats από πίσω στήνουν το μεγαλύτερο διαγαλαξιακό party. Σηκώνεις τα μάτια σου, κοιτάς τον ουρανό και παίρνεις μια ιδέα τι παίζει εκεί έξω. Είναι ο ήχος των Autechre όταν θα αοφασίσουν να γίνουν πιο ξεσηκωτικοί.
Από το Hacienda της τελευταίας περιόδου, στα «παράνομα» της Νέας Υορκης. Από το Pacha της Ίμπιζας στα γιαπωνέζικα space-club. Από τις ηρωίδες των manga στους βαρεμένους lads της βρετανικής επαρχίας. Από τα ασυγύριστα εφηβικά δωμάτια στη συμμετρία του αστρικού συστήματος. Ολα αυτά τα συνδέει μια ακατάληπτη γραμμή που οι Underworld έχουν καταφέρει να βρουν και να ακολουθήσουν. Here comes Christ on clutches.
Διαβάζω ότι ένας τύπος που πέρσυ τέτοια εποχή βρέθηκε στην ΑΣΚΤ για μια διάλεξη καταφέρνει να κάνει τέχνη με το Γενετικό Κώδικα. Μεταξύ άλλων και μουσική. Και αναρωτιόμουν πώς μπορεί να ακούγεται η μουσική που θα μεταφράζει το θαύμα της ζωής. Και μάλλον κατέληξα ότι στις δυνατές στιγμές της θα μοιάζει πάρα πολύ με Underworld. Ακατάληπτη και μεγαλειώδης. Δυνατή και ασυναίσθητα χορευτική. Γιατί δεν είναι λίγο πράγμα διάφοροι συνδυασμένοι ήχοι να μπορούν να κάνουν το σώμα να κινηθεί ρυθμικά χωρίς να του δώσει εντολή ο εγκέφαλος.
Έτσι καταλήγω ότι η μουσική των Underworld μάλλον θα είναι αντικείμενο πανεπιστημιακών μαθημάτων τις επόμενες δεκαετίες. Οπως σήμερα είναι η εικόνα της Madonna.
Μέσα σ'αυτά τα δύο δισκάκια βρίσκεται το μέλλον ηχογραφημένο από τους πιο ευφυείς μουσικούς της δεκαετίας που πέρασε. Εκεί βρίσκεται και το συναίσθημα πότε στριμωγμένο ανάμεσα στα αυστηρά beats και πότε διάχυτο όπως στο '8 ball'. Εκεί βρίσκεται η ανάμνηση των nineties και η καθοδηγητική γραμμή για τα zeros. Εκεί μέσα βρίσκεται μέθοδος μουσικής παραγωγής άνευ διδασκάλου. Εκεί είναι τα συννεφιασμένα απογεύματα, οι μνήμες από τα αγγλικά φεστιβάλ. Εκεί κρύβεται η συμμετρία του ήχου και η δύναμη του minimal. Οι -εκάστοτε- μουσικές μόδες δεν τους αγγίζουν, ούτε και οι γνωστές φόρμες. Φαίνεται να τις έχουν αφομοιώσει πριν καν τις γνωρίσουν.
Εσύ απλά ακολούθησε τις λούπες του 'Push Upstairs' και πού ξέρεις... μπορεί να αρχίσεις να αιωρείσαι...
