Vampire weekend

Δεν ξέρω για σας, αλλά ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα φίλος της "χαρούμενης" μουσικής. Της χαζοχαρούμενης (britpop) ναι, αλλά όχι της χαρουμενο-χορευτικής. Δεν ξεφάντωσα ποτέ με salsa και merengue στ' αυτιά μου, εκτός αν βρισκόμουν σε κάποια γιορτή ή στο καρναβάλι. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τους Vampire Weekend, διαβάστε λίγο παρακάτω και θα δείτε.

Από τις λίγες φορές που με τράβηξε ο τίτλος σε κάτι. Οτιδήποτε μαύρο και darkικό δεν περνάει απαρατήρητο. Το όνομά τους παρέπεμπε σε κάτι παιδικό, όπως οι 69eyes ή ο τελευταίος δίσκος του Marilyn Manson, αλλά οι πρώτες νότες τους ξεκαθαρίζουν ότι δεν έχουν καμία σχέση με το είδος. Funky Reggae riddim μπλεγμένο με alternative rock φωνητικά. Ενδιαφέρον το λιγότερο, αλλά όχι και για όλα τα αυτιά. Φανταστείτε τους Weezer αλλά με σύνθια αλά Kokomo (για όσους είναι αρκετά μεγάλοι να θυμούνται την επιτυχία από την ταινία Cocktail με τον Tom Cruise πριν το κάψει τελείως).

Δε θα γεμίσω τρεις γραμμές με τα είδη που υποστηρίζουν οι ίδιοι ότι παίζουν, επισκεφτείτε το site τους και θα τα βρείτε στην πρώτη σελίδα. Τo hit πάντως, που οδήγησε στο δίσκο, είναι το "Cape Cod Kwassa Kwassa" και από αυτό παίρνει γραμμή και ο υπόλοιπος δίσκος. Έχει μια 60s χροιά που σε μαγεύει σε κάτι φάσεις αλλά όπως και να 'χει για κάποιους με σκληρά αυτιά παραμένει δυσκολοχώνευτος.

Καταλήγοντας, θα έλεγα ότι βρίσκω το κλείσιμο του δίσκου πολύ πιο ενδιαφέρον από το άνοιγμα. Βλέπεται σύμφωνα με το πρόσταγμα των καιρών τα καλύτερα μπαίνουν μπροστά γιατί κανείς δεν αφιερώνει χρόνο ν' ακούσει ολόκληρο δίσκο πλέον. Έτσι εκεί στο τέλος τα παιδιά έχουν χαλαρώσει και φαίνετε ότι κατά βάθος είναι ροκάδες που τους παρέσυρε η αύρα του hit τους. Ειδικά στο "I Stand Corrected" νομίζεις ότι ακούς άλλη μπάντα. Από την άλλη όμως, αν όλος ο δίσκος ήταν έτσι το κομμάτι αυτό θα πέρναγε απαρατήρητο όπως και όλος ο υπόλοιπος δίσκος. Τι να κάνουν λοιπόν και αυτοί, παρεκτρέπονται όσο τους επιτρέπει το κλισέ της διασημότητάς τους. Το αιώνιο παράπονο του νέου αμερικάνου, ότι βαριέται και δεν έχει τι να κάνει δηλαδή, μάς χτυπάει popικά στο "Walcott", για να κλείσουμε με μια gay δόση Police στο "The Kids Don't Stand a Chance".

Έχουν πάρει καλές βαθμολογίες γενικώς, αλλά νομίζω ότι είναι περισσότερο λόγω διαφορετικότητας παρά λόγω αρτιότητας. Όπως και να 'χει εμένα μου ακούγεται ως δίσκος που βγήκε περισσότερο γιατί έπρεπε να βγει παρά επειδή είχαν την τρελή έμπνευση.

Lend an ear to : Campus