What's wrong with this picture?
Τι κοινό έχουν ο Van Morrison, ο Peter Hammill και οι Fall (δηλαδή ο Mark E. Smith);
Πέρα από το ότι είναι τρεις μοναδικές περιπτώσεις αυτόφωτων μεγαλοφυών καλλιτεχνών με εκπληκτικό σε ποιότητα, ποσότητα και πρωτοτυπία έργο πίσω τους (γεγονός που αφορά το αρκετά ως πολύ μακρινό παρελθόν) είναι και οι τρεις τους τοτέμ των κριτικών και του κοινού τους. Θεωρείται περίπου ιεροσυλία το να αμφισβητήσεις οτιδήποτε βγάλουν.
Ως ένα σημείο αυτό έχει βάση, γιατί ποτέ δεν έχουν βγάλει δίσκο που να μην είναι καλός. Με το πέρασμα των χρόνων όμως, έχουν σταματήσει να βγάζουν και δίσκους που να έχουν σημασία για οποιονδήποτε άλλο εκτός από τους φανατικούς τους, και ακόμη κι αυτούς τους κολακεύουν τα αυτιά προσφέροντάς τους αυτό που περιμένουν ν' ακούσουν σε νέα και βελτιωμένη συσκευασία. Αν η δισκογραφία του Van the Man είχε σταματήσει στο 'Into the Music', του Hammill στο 'And Close as This' και των Fall στο 'I am Kurious Oranj', η θέση τους στην ιστορία θα ήταν ακριβώς η ίδια. Και δεν είναι ότι η αξία τους μειώθηκε από τις επόμενες δουλειές τους, απλά εμείς οι αχόρταγοι θέλουμε πάντα κάτι παραπάνω, ξεχνώντας ότι είναι απόλυτα φυσικό το να τα έχει δώσει κάποιος όλα. Τη στιγμή μάλιστα που οι περισσότεροι δε μας έχουν δώσει ούτε το ένα δέκατο από τους τρεις.
Και φτάνουμε στον τελευταίο δίσκο του Van. Αξιοπρεπέστατος R&B δίσκος με jazz πινελιές. Καλογραμμένα δωδεκάμετρα, που δεν ξεφεύγουν ρούπι από την παραδοσιακή συνταγή, εκτός από την ερμηνεία του, που κι αυτή βέβαια δεν ξεφεύγει από τη δική του παραδοσιακή συνταγή. Πλούσιες και εντυπωσιακές ενορχηστρώσεις με τα πνευστά πάντα πρωταγωνιστές (φυσικό, αφού είναι και το σηματάκι της Blue Note στο εξώφυλλο) και χορταστικές αναπτύξεις. Τίποτε άσχημο με την εικόνα. Και τίποτε που θα απογειώσει τον ανήσυχο ακροατή που ψάχνει για πρωτόγνωρες συγκινήσεις. Όχι εδώ.
Τελικά αυτός ο δίσκος απευθύνεται μόνο στους φίλους του συγκεκριμένου είδους, που δεν θέλουν να ακούσουν κάτι διαφορετικό και αγοράζουν μουσική όπως αγόραζε ο Αινστάιν ρούχα: Κάθε χρόνο ένα καινούργιο κοστούμι ίδιο με το προηγούμενο. Για όλους τους υπόλοιπους, είναι ένα περιστασιακό άκουσμα που δεν ενοχλεί, αλλά δεν έχει και λόγο ύπαρξης.
