The vanity set
Όταν βλέπεις επί είκοσι και βάλε συναπτά έτη έναν άνθρωπο πίσω από τα τύμπανα και μάλιστα σε σχήματα κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητα (από The Cramps, Lydia Lunch μέχρι Congo Norvell), θέλει καταρχήν ψυχραιμία και κατά δεύτερον αυτοσυγκράτηση, για να τον συνηθίσεις ξαφνικά μια μέρα στον ρόλο του ευαίσθητου, νυχτερινού, τροβαδούρου. Ή μήπως και αυτό ακόμη εξηγείται από την περίφημη μαγκιά της φυλής;
Ο James Sclavunos κάνει μία απίστευτη στροφή σχηματίζοντας τους The Vanity Set, μαζί με τους Thomas Wydler (Nick Cave & The Bad Seeds, Die Haut) και Pete Shore (Boss Hog), σε ήχους κάποτε αδιανόητους για αυτόν. Crooner ένας άνθρωπος που έχει συνοδεύσει μερικά από τα πιο κακά παιδιά των 80's; Ναι, ναι και μάλιστα συνθέτει ο ίδιος τα τραγούδια, γράφει τους στίχους και τα ερμηνεύει. Εκτός από τους αναφερθέντες βασικούς μουσικούς συμμετέχει επιπλέον μια πλειάδα άλλων, ανάμεσά τους μέλη από Congo Norvell, Iggy Pop, God Is My Co-Pilot, The Unsane.
To 'The Vanity Set' έχει κάποια αγιάτρευτα πλην. Το ένα είναι η ανεπαρκής παραγωγή. Το άλλο η κοινότυπη και για αυτό αμφισβητήσιμη, ερμηνεία. Το πιο άλλο ότι, ειλικρινά, δεν βρίσκεις πολλά στις δακρύβρεχτες, μελοδραματικές μπαλάντες για όλη την οικογένεια που αυτό περιέχει και τέτοια είναι αρκετά τραγούδια εδώ. Πρόλαβαν και τα είπαν άλλοι πιο πριν και πιο επιτυχημένα. Έπρεπε να το ξέρεις αυτό Jim!!
Φυσικά, δεν αδιαφορούμε στην έκδηλη έλξη του από την αίγλη μιας, ενίοτε glamour, pop. Ειδικά όταν προσπαθεί να φτάσει τον πήχη ψηλά, όπως στο ρυθμικό 'Personal Hell'. Δεν είναι αυτό όμως το καθοριστικό στοιχείο.
Ο οργανισμός μου θέλει και άλλο από την στυλιστική ειρωνεία του 'The World Keeps Turning' (ο Tom Waits είναι καλό σημείο αναφοράς), την βγαλμένη από cartoon χλευαστική φόρμα των The Residents στο 'Don't Be Afraid' και την, ευρέως φάσματος, avant jazz του οργανικού 'The Heavenly Host Are Gathered'. Με διαβεβαιώνει κανείς ότι το μέλλον των The Vanity Set μπορεί να μου τα εξασφαλίσει; Γιατί ατυχώς το ντεμπούτο τους δεν μπορεί.
Παράκληση θερμή λοιπόν στον James Sclavunos να ξαναμετρήσει το πουγκί του. Αν έχει και άλλα τέτοια τυχερά κρυμμένα, να κοπιάσει πάλι κατά δω και να είναι σίγουρος ότι θα τον υποδεχτούμε με μεγάλη μας χαρά. Ειδάλλως, θα το πω ωμά, καλύτερα για όλους να ξαναπιάσει τις μπακέττες του. Τότε τουλάχιστον οι προθέσεις του ήταν σαφείς.
Τέλος, θα αναφέρω ότι έρχεται, κάπου στο finale, μια συμπαθητική διασκευή του 'Raindrops Keep Falling On My Head' των Burt Bacharach/Hal David ως κρυφό bonus track, όταν ήδη το αποτέλεσμα είναι δεδικασμένο, βέβαια.
