The end is the beginning

Πεταγόμαστε, αναπάντεχα και χωρίς επισημότητες, μέχρι την Θεσσαλονίκη. Αλλά τι να τις κάνεις τις επισημότητες, σάμπως υπήρξαν και ποτέ τους βαρίδι στη μουσική;

Ο λόγος είναι ο Βασίλης Αβδελάς και το δεύτερό του άλμπουμ. Άλλη μία ανεξάρτητη παραγωγή, όπως τέτοια ήταν και το ντεμπούτο του πριν δυο χρόνια. Παρότι δεν μεσολάβησε δα κι ένα απορίας άξιο διάστημα, η πρωταρχική, κι ίσως η κρισιμότερη, διαπίστωση είναι ότι η ηχοτεχνική του Αβδελά με το χρόνο υπέστη αλλαγές. Αρκεί να ακούσει κανείς πώς ήταν στο "The Beneficial Influence Of Non Reality" και πώς φέτος για να κατανοήσει τι έκταση έχουν αυτές. Και δεν τίθενται ως προϋπόθεση για κάτι περισσότερο, ο κάθε δίσκος στέκει από μόνος του ολοκληρωμένα.

Λιγοστοί νέοι συνθέτες στην Ελλάδα σήμερα τοποθετούνται επί της μουσικής όπως ο Βασίλης Αβδελάς. Πράγματι, όπως έχει το θέμα στο παρόν κόνσεπτ, ο συνθέτης δείχνει να έγραψε στα απόνερα ενός απόλυτα ιδιωτικού fusion. Όπου η κινηματογραφική μουσική, τα ηλεκτρονικά, η τζαζ και το (ποστ) ροκ συναντιούνται, αχρηστεύοντας το ένα το άλλο και συνάμα γιγαντώνοντας εαυτούς σε έναν υβριδικό λυρισμό που θυμίζει σεκάνς της αβανγκάρντ. Παράτολμα ρήματα και μετοχές, παράτολμα σπουδαίο έως εξαιρετικό και το αποτέλεσμα.

Στον δίσκο παίζουν επίσης ανάμεσα σ' άλλους οι Ηρακλής Ιωσηφίδης και Κωστής Λιολιόπουλος (συνευρίσκονται με τον Αβδελά στα Χείλια Λουλούδια, μα ας μην το θίξουμε τώρα), κι ο Χρήστος Γαλανόπουλος. Έχω την πεποίθηση πως η αραιή δισκογραφία του τελευταίου τον έκανε να λείψει απ' το μουσικό γίγνεσθαι τούτου του τόπου. Διότι ταλέντα του δικού του μεγέθους δεν βγαίνουν κάθε μέρα. Άποψη που κάπου κάποτε ήθελα να την εκφράσω και γραπτώς, κι εδώ δεν ήταν μια αναπάντεχη ευκαιρία; Ήταν.

Συλλογιστείτε την ψυχή ή ό,τι άλλο πιστεύετε για τέρμα του ανθρώπινου βάθους. Αφήστε το βλέμμα σας να πάει πίσω απ' το εύστοχο artwork της Σπυριδούλας Ζάχου. Ύστερα πατήστε το "play". Θα 'ναι σαν να λύνονται κάποια μάγια κι ένα αόρατο χέρι να σχεδιάζει εικόνες από μια πόλη έρημη που δεν την ξέρετε αλλά σας καλεί η ίδια να την περπατήσετε. Δρόμοι, σοκάκια, σκαλοπάτια, μικρές πλατείες, τρεμοκαίοντα φώτα, ελλοχεύσεις κινδύνων, υποψίες, φόβοι, συναισθηματικές μεταβολές, παιχνίδι μ' όλα όσα κάποιος θέλει να ξεχάσει, άλλο παιχνίδι με όλα αυτά που δεν βλέπει (αμφότερα χωρίς να αναδεικνύουν νικητές όσο κι αν παίζονται).

Έχει ασυνήθιστα χαρακτηριστικά η παραπάνω αλληλουχία. Μα βγαίνει έτσι ανοίκεια, σαν μέθη, μέσα απ' τα δέκα ορχηστρικά θέματα του "The End Is The Beginning" καθώς αυτό μετακινείται απ' το "Shadows" της αρχής στο "Rise" του τέλους. Μουσική σχεδιασμένη να 'ναι πάνω απ' όλα, και με τρόπο, υπέρτερα εκφραστική. "Regret...Forget...Survive".

Με τον καιρό, έμαθα ότι οι μουσικοσυνθέτες όταν γράφουν διακινδυνεύουν πολλά την ώρα που τα ζουν. Ούτε πιο νωρίς. Ούτε πιο μετά. Ακριβώς τότε. Αντιδρώντας στο κάλεσμα μιας άγραφης οφειλής που τους παροτρύνει με την επόμενη δουλειά να πάνε πιο πέρα απ' την προηγούμενή τους. Ίσως γι' αυτό δίσκοι όπως ο προκείμενος βαφτίζονται έργα εμπειρίας. Ισχυρισμός που ποτέ δεν ακούστηκε τόσο βαθιά σοβαρός όσο μόλις τώρα, καταλήγοντας.

Άμα περάσετε το γκρίζο σημείο με τα φτωχά λόγια δε κι αναλάβουν να μιλήσουν οι ήχοι, τότε θα 'χετε ήδη ένα σημάδι πως σερφάροντας, τα πάντα στο λειτουργικό του υπολογιστή σας δουλεύουν κατ' ευχή. Μερικές φορές και στις κριτικές το τέλος είναι μια αρχή. Ή τουλάχιστον μπορεί να είναι.