Music for people

To Music for People κερδίζει με το καλημέρα δύο βραβεία για το 2000. Του χειρότερου εξώφυλλου (ένα πραγματικό μνημείο του κιτς) και του πιο ηλίθιου τίτλου. Όσοι περιμένουν όμως ένα μπαράζ κακιών στη συνέχεια, θα απογοητευτούν. Γιατί είναι ένας καλός δίσκος. Αν τους λένε ακόμη έτσι δηλαδή...
Κατ' αρχήν, είναι σοβαρά φτιαγμένο και φιλόδοξο. Η φιλαρμονική της Βομβάης, ας πούμε, όπου συμμετέχει, δεν παριστάνει την ταπετσαρία αλλά είναι βασικό στοιχείο της δομής των τραγουδιών. Τα οποία τραγούδια είναι στην πλειοψηφία τους καλογραμμένα, με στυλ και σεβασμό στις επιρροές τους, είτε οι Cure είναι αυτές είτε οι Led Zeppelin, για να αναφέρω δύο ακραίες περιπτώσεις.
Ως εδώ όμως. Για να βάλω τα πράγματα στη θέση τους, οφείλω να γράψω ότι ο Jon Crosby με έπεισε, αλλά δεν κατάφερε να με συγκινήσει. Δεν μπορώ να τον απορρίψω στο φτερό, αλλά όσο καλοπροαίρετα και να προσπάθησα (πολύ, αν σκεφτεί κανείς τα δύο εμπόδια που αναφέρω στην πρώτη παράγραφο) δεν αισθάνθηκα ούτε για μια στιγμή εκείνη τη γλυκειά αίσθηση που σου δίνει, έστω και για λίγα δευτερόλεπτα, η μουσική που σου μιλάει.
Ίσως να πρέπει να προσπαθήσει πιο πολύ. Ίσως να πρέπει να αφεθεί πιο ελεύθερος από τις επιρροές του. Ίσως πάλι και να μην τόχει μέσα του. Σίγουρα πάντως παίρνει πολύ στα σοβαρά τον εαυτό του, και αυτό μόνο σε κακό μπορεί να του βγεί.
Το 'Music for People' αξίζει μια στάση και ο Crosby μια ακόμη ευκαιρία. Αν χάσει και την επόμενη, το φίδι του εξωφύλλου του θα τον περιμένει στη γωνία (δεν άντεξα...) μαζί με εκατοντάδες wannabes πιο νέους απ' αυτόν...