Distractions

Μονάχα ως εμπνευστική για ονοματοδοσία μπορεί κανείς να εκλάβει την ελαιογραφία του George Grosz απ' το '19 με τίτλο "A Victim Of Society" για να φτάσει πραγματικά στους δικούς μας A Victim Of Society. Αν φτάσει. Διότι με την υφολογία της μουσικής των τελευταίων δεν υπάρχει καμία σίγουρη γέφυρα. Ο Grosz στην εποχή του ήταν νεωτεριστής, οι A Victim Of Society στη δική τους πάλι, όχι.

Αυτό που παίζουν οι Αθηναίοι, το ενέργημά τους κοινώς, στοιχίζεται πίσω από πραγματοποιήσιμα στάνταρντ και κλισέ. Θετικά μεν, ετσιθελικά και περισσότερα από όσα θα έπρεπε δε. Σ' ένα παρόν που γονατίζει απ' τον υπερπληθυσμό μουσικών κυκλοφοριών δεν έχει νόημα να τα περιγράψεις αναλυτικά κι εφόσον αποφασίσεις να το κάνεις, καλύτερα να 'ναι ανοιχτά, χρησιμοποιώντας κι ανάλογους κλισέ προσδιορισμούς. Garage; Noise surf; Suicide alike; Κανέναν; Όλους μαζί;

Όλους μαζί. Υπάρχει ως αποκρυστάλλωσή τους το punk εξάλλου. Ή άλλως η ροκ γκρίζα ζώνη των ανωνύμων. Όσο μικροί κι αν έγιναν πλέον οι αριθμοί με τους οποίους προσπαθεί αυτή να εκφραστεί (ή εντέλει εκφράζεται), πάντα σύμφωνα με τις παλιές, φαν απόψεις περί της σπουδαιότητας γενικού είδους, για το πανκ αρκούν. Φίλτρο στα φωνητικά, κιθάρες με παραμορφωτικά εφέ, το wah πετάλι στην πρίζα, πώρωση, δύναμη, θόρυβος, τραγούδια που στο δίσκο λειτουργούν χωροθετικά ενώ στις συναυλίες ανεβαίνουν σε ύψος.

Οι A Victim Of Society στήθηκαν απ' τον Βαγγέλη Μακρή, ο οποίος ήταν και το μοναδικό μέλος τους όταν το '11 βγήκε η σπουδαία εκείνη συστατική κασέτα τους. Σπουδαία, καθότι στα μόλις έξι τραγούδια της, ηχογραφημένα σπιτικά και με περιορισμένο εξοπλισμό, η lo-fi αίσθηση μπόρεσε να κρατήσει μέσα τους γερά τις δυνατότητές της. Χωρίς να 'χει απόθεμα να ξοδέψει, βγάζει μια αυτοδημιούργητη προωθητική ικανότητα κάποτε το do it yourself.

Αρχικά για τα λάιβ και σύντομα σε μόνιμη βάση τα μέλη διπλασιάστηκαν με την είσοδο του Φώτη Ντούσκα. Το φετινό ντεμπούτο "Distractions" έρχεται από στούντιο - η ηχογράφησή του έγινε στο Sonic Playground στην Αθήνα και το mastering στο West West Side Music στην Νέα Υόρκη. Ωστόσο, οι A Victim Of Society δεν θεώρησαν απαραίτητη κάποιου είδους διόρθωση πορείας και συνέχισαν να παίζουν περίπου ή κι ακριβώς τα ίδια με παλιότερα. Και κάνουν πολύ καλά. Ο πρώιμος ήχος του σχήματος, ο οποίος εντοπίζεται κι εδώ, ήταν απαραίτητο να δοκιμαστεί και στουντιακά για να εξαντλήσει και το ίδιο το γκρουπ τα περιθώριά του (ήχου κι εαυτού). Και κομμάτια σαν τα εξαιρετικά "Enough Said" και "Certain Sense" έρχονται ως δικαίωση.

Επιπλέον, δόθηκε η ευκαιρία να καταγραφεί το "Jane's Insane", το πιο ιδιαίτερο τραγούδι συνολικά του δίσκου αλλά και των A Victim Of Society μέχρι σήμερα, το οποίο έχουμε τώρα πια ως αποτέλεσμα κι όχι ως υπόθεση ή αρχικό δεδομένο φαντασίας. Αποτελεί την ύψιστη στιγμή ωριμότητας για το ντουέτο, λες και μόλις κατέφτασε από έναν κόσμο βαθιά σκοτεινό.

Στοιχείο θεμελιώδες στους punk rock δίσκους, ιδίως όταν οι δημιουργοί τους ασπάζονται εμφανώς την άποψη του Alan Vega περί επαναληπτικού τραγουδιού χωρίς ρεφρέν, είναι η όποια γνώση να συνοδεύεται από συναρπαστική πλοκή. Στο παρόν δεν φαίνεται πάντοτε να επιτυγχάνεται κάτι τέτοιο. Στα πιο μέτρια συνθετικά τρακ διασώζεται σημαντικό μέρος γύρω-γύρω της ουσίας εξ αιτίας του καλού στουντιακού χτισίματός τους. Μοιάζει λίγο σαν να θέλεις να αυξήσεις την ένταση ή να στήσεις τεχνητά φόρτε όποτε οι ιδέες σου μένουν χωρίς προσανατολισμό στις μελωδίες (βλ. "Choices").

Ακόμη κι έτσι, εντούτοις, η πανκ δημιουργία συχνά κι ανακριβώς κάνει φροντίδα το να παύει να θεωρείται προφανής. Εν προκειμένω λογικός ο ειρμός. Γιατί λόγω αυτού ακριβώς το "Distractions" είναι ένα άλμπουμ αφετηρίας που ανεξαρτήτως απ' ό,τι θα περίμενε κάποιος από ροκ συνθέτες στην ηλικία των εικοσιπέντε παρουσιάζεται πλουσιότερο σε ερωτήσεις παρά σε απαντήσεις. Δηλαδή ως, τουλάχιστον, οριακά αναθεματικό αντί οριακά πρέπον.