Non Player Character

Μόλις σήμερα απέκτησα τον ολοκαίνουριο δίσκο των Victory Collapse από την Inner Ear. Δεν ήμουν ιδιαίτερα φίλος της μουσικής της μπάντας και από χρόνια έχω επιφυλάξεις σχετικά με το ποστ πανκ ριβάιβαλ. Απέκτησα το "Non Player Character" λόγω της ενθουσιώδους ανάρτησης του Νίκου Μποζινάκη. Τον διαβάζω πολλά χρόνια και δεν θυμάμαι να με έχει απογοητεύσει ποτέ. Έτσι και τώρα. Το νέο άλμπουμ των Victory Collapse  είναι ότι πιο κοντινό σε αριστούργημα έχω ακούσει, σε μορφή άλμπουμ, τα τελευταία χρόνια.

Δεν είναι μόνο οι συνθέσεις, που άλλωστε ακολουθούν τους δρόμους αυτού που πλέον αποκαλούμε ποστ πανκ, και δεν είναι μόνο το σφιχτό, νευρώδες και ψυχωμένο παίξιμο. Είναι αυτό ακριβώς που επεσήμανε ο Νίκος Μποζινάκης. Η μίξη και η παραγωγή του δίσκου. Αγγίζουν την τελειότητα για τον απλούστατο λόγο ότι το γκρουπ ήξερε τι ήθελε να πει, ήξερε και τον τρόπο να στήσει και επεξεργαστεί τις ιδέες του, όχι για να έχει "ήχο κρύσταλλο", αλλά προκειμένου να προκαλέσει στον ακροατή και στην ακροάτρια τα συγκεκριμένα κάθε φορά συναισθήματα, τις συγκεκριμένες, κάθε φορά, συναισθηματικές μεταβολές. Ακούστε, για παράδειγμα, το εναρκτήριο κομμάτι "The Abstainer": ακούστε πως είναι ηχογραφημένη η φωνή και σε τι ένταση την έχει φέρει η μίξη και πως φαίνεται σαν να θρηνεί ο ερμηνευτής, δίχως όμως, γραφικότητες.

Φυσικά, υπάρχουν αναφορές και μάλιστα αρκετά σαφείς. Εκεί που κυριαρχούν τα πλήκτρα, με το αδρό παλαιικό ή βίνταζ ηχόχρωμα τους, έρχονται εύκολα στο μυαλό οι Cure. Συγκεκριμένα θυμίζουν την περίοδο του ‘Disintegration’ αλλά και το ύφος, τις ενορχηστρώσεις και τη διάθεση στο πρόσφατο άλμπουμ τους. Πάντα, βέβαια, ο χαρακτήρας είναι πιο κοντά στο σκοτάδι και λιγότερο στον λυρισμό, με λίγα λόγια η λογική των Victory Collapse  είναι πανκ.

Αν ψάξει κανείς, θα βρει και άλλες αναφορές, λόγου χάρη τους Chameleons. Αλλά θα αδικήσουμε την μπάντα αν μείνουμε σε αυτές, διότι έτσι θα είναι σαν να παραβλέψουμε όχι μόνο την σκληρή δουλειά που φαίνεται ότι έριξαν προκειμένου να βγει το τελικό αποτέλεσμα, αλλά και το γεγονός ότι υπάρχουν όμορφες συνθέσεις, κάτι όχι αυτονόητο. Επίσης, υπάρχουν και τραγούδια που στο λάιβ προσφέρονται για να γίνει ο σχετικός χαμός (δεν μου ακουγόταν ποτέ καλά ο όρος mosh pit, πάντα προτιμούσα τον παλιομοδίτικο λυκειακό όρο "σχιζοφρένεια"). Ειδικά το "Industry of PhDs" είναι από τα αγαπημένα μου τόσο επειδή είναι ξεσηκωτικό όσο και για τη θεματική του, με τα άπειρα χρήματα που πέφτουν στην αγορά των μεταπτυχιακών, διδακτορικών και γενικά την παροχή μετεκπαίδευσης αμφιβόλου ποιότητας.

Μπράβο για την προσθήκη των πλήκτρων. Μαζί με τις τσιριχτές κιθάρες και το βρώμικο μπάσο, δένουν μούρλια. Μπράβο, επίσης, για το γεγονός ότι από τα οκτώ τραγούδια, δεν περισσεύει κανένα. Προσωπικά, κάτι τέτοιο σε ροκ δίσκο συναντώ εξαιρετικά σπάνια. Μπράβο και για την επιλογή του υπέροχου πίνακα για το εξώφυλλο. Ονομάζεται "Ανάκριση" και είναι έργο της Βάσως Κατράκη, της οποίας η κόρη Μαριάννα Κατράκη παραχώρησε τα δικαιώματα για την χρήση.

Το ‘καλός δίσκος για ελληνικό’ ήταν, είναι και θα είναι μούφα. Το "Non Player Character" είναι γαμώ τους δίσκους και όταν το λέει κάποιος που τελευταία κράζει το ποστ πανκ ως στείρα μόδα, ε κάτι σημαίνει.