Vinicius
Η Βραζιλιάνικη ποπ που έχει τις ρίζες της στη bossa nova, ένα κίνημα που γεννήθηκε στα 50s από καλλιτέχνες όπως ο Antonio Carlos Jobim, o Joao Gilberto και ο Vinicius De Moraes και ήταν επηρεασμένο τόσο από τη samba όσο και από τη jazz, είναι από κάθε άποψη υπόθεση λεπτών αποχρώσεων. Η μουσική κρατιέται πάντα σε χαμηλούς τόνους (ξεχάστε την ξέφρενη τουριστική καρναβαλίστικη samba) αφήνοντας τον ερμηνευτή να εκφράσει το ταλέντο και τη δεξιοτεχνία του μέσα από τη λεπτομέρεια που θα περάσει ανεπαίσθητη από τα αυτιά του βιαστικού, του αμύητου και του απλοϊκού ακροατή. Τα συναισθήματα και τα ένστικτα εκφράζονται συγκρατημένα, ευγενικά, σχεδόν ψυχρά.
Αυτός ήταν και ο λόγος που η bossa nova έγινε τόσο αγαπητή ανάμεσα στους μουσικούς της cool jazz της δεκαετίας του 60 (με πρώτους ανάμεσά τους τους Stan Getz και Charlie Byrd που έχτισαν δεύτερες καριέρες πάνω στη μουσική του Jobim), αλλά και στους ψαγμένους μεταγενέστερους, αρκετοί από τους οποίους συμμετέχουν εδώ (David Byrne, Bill Frisell, Marc Ribot και άλλοι). Και αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι ότι η μουσική αυτή έχει φοβερή ικανότητα αφομοίωσης. Όποιος και να παίξει, μπαίνει στο κλίμα της και αφήνεται. Ο Ribot ας πούμε, ενώ έφερε τα πάνω κάτω όταν συνεργάστηκε με τον Tom Waits, εδώ περνάει σχεδόν απαρατήρητος.
Η bossa nova και η εξέλιξή της ήρθαν ξανά στο προσκήνιο μετά την παγκόσμια επιτυχία του πρώτου album της Bebel Gilberto, κόρης του Joao, του "Tanto Tempo" το 2000. Χωρίς να έχει προηγηθεί αυτή, υποθέτω ότι δύσκολα θα έφτανε στα αυτιά μας το Vinicius. Και θα ήταν κρίμα, γιατί είναι ένα πάρα πολύ ωραίο δισκάκι.
Ό,τι έγραψα παραπάνω ισχύει, και καλά θα κάνουν όσοι σκέφτονται να το αγοράσουν να τα διαβάσουν προσεκτικά, για να μη με βρίζουν μετά την απομάκρυνση από το ταμείο. Το κλίμα εδώ είναι υποτροπικό. Χαμηλοί τόνοι, περίτεχνοι αρπισμοί της κλασσικής κιθάρας, designer σόλο της ηλεκτρικής, τα ηλεκτρονικά σε διακριτικά συνοδευτικό ρόλο, τα κρουστά πιο πολύ σχολιάζουν παρά οδηγούν το ρυθμό, πρακτική καθαρά τζαζιστική, μια διασκευή τραγουδιού του Jobim αποδίδει φόρο τιμής, και οι fan (ή καλύτερα να γράψω afficionados;) του είδους, ανάμεσα στους οποίους περήφανα συγκαταλέγεται ο ταπεινός δούλος σας βρίσκονται στον έβδομο ουρανό, έστω και μέσα στο καταχείμωνο. Ο Vinicius είναι ο τελευταίος κρίκος σε μια τεράστια αλυσίδα τραγουδοποιών που υπηρέτησαν πιστά το είδος (ένας από τους πιο σημαντικούς μάλιστα, ο Caetano Veloso συμμετέχει εδώ) και κρατάει ψηλά τη σημαία του.
