What can not be, but is...

Με πόση ταχύτητα τρέχεις κόντρα στον άνεμο;
Με την μεγαλύτερη ταχύτητα που μπορεί να βάλει ο νους σου. Σκέψου μόνο πως στο πέρασμά μου ξεσηκώνω αναμαλλιασμένους φοίνικες και δωδεκαώροφες πολυκατοικίες με απαράμιλλη τεχνική και ευκολία. Μόνο τους Vitesse δεν μπορώ να ξεπεράσω... Το λέει άλλωστε και το όνομά τους, η ταχύτητα σημαίνει δύναμη και η δύναμη σημαίνει έμπνευση. Το όνομά τους το λέει, όχι εγώ.

Οι Vitesse δηλώνουν βορειοαμερικάνικο ντουέτο, από το Chicago συγκεκριμένα. Οι Josh Klein και Hewson Chen ξεκίνησαν να φορούν από μωρά-παιδιά κοστούμια, με ραμμένες στα μανίκια σε χρώμα πορτοκαλί τις robo φωνές και τις cult εικόνες της βρετανικής (New Order, Electronic, OMD κλπ) synth-pop και αμερικάνικης (Magnetic Fields, Yo La Tengo κλπ.) σκηνής του '80. Μετά τη συνάντησή τους στην αυλή του Πανεπιστημίου του Chicago το '97, έβγαλαν το πρώτο τους άλμπουμ "A certain hostility" -ο θρύλος λέει πως γράφτηκε σε μόλις μιάμιση μέρα- ενώ πέρυσι ήρθε το επόμενο "Chelsea 27099". Τρίτη δουλειά τώρα, αλλά με τη μητρική στοργή της ισπανικής Acuarela που, η αλήθεια είναι, δεν μας έχει συνηθίσει σε εξω-ευρωπαϊκές κυκλοφορίες. Για να δούμε τι θα δούμε...

Τους Vitesse να καταπιάνονται ξανά με την synth-pop σκηνή. Το σχήμα χρησιμοποιεί drum machines και keyboards για να ανασυντάξει τον ελαφρά ηλεκτρονικό μικρόκοσμό του, με μινιμάλ συνθέσεις και μικρές ιστορίες για δακρυσμένα μάτια, ανικανοποίητες ψυχές και την επιτακτική ανάγκη της λύτρωσης. Υπάρχει αυτός ο συναισθηματισμός και η μελαγχολικότητα που υπάρχει λίγο-πολύ σε όλα τα synth-pop συγκροτήματα, η dreamy αισθητική που κάνει τον ήχο οικείο ή ακόμη τα συμπαθητικά φωνητικά. Όλα ωραία και καλά.. πού είναι λοιπόν το πρόβλημα;

Το πρόβλημα είναι μάλλον οι κραγμένες επιρροές και, για ακόμα μια φορά, η επανάληψη δίχως την προσθήκη προσωπικής σφραγίδας. Και λέω «μάλλον» γιατί πολλές φορές δεν χρειάζονται βαρύγδουπα επιχειρήματα για να μεταφέρεις τις όποιες εντυπώσεις. Αν κλείσεις τα μάτια είναι βέβαιο πως θα μυρίσεις το τσιγάρο του shoegazer Stephin Merritt, θα νιώσεις στη γλώσσα το αγαπημένο φαγητό του Peter Hook ή θα ακουμπήσεις το gel που φορούσε ο Andy McCluskey λίγο πριν βγει στη σκηνή. Όσο και αν αγαπώ αυτήν την μουσική, μετά από είκοσι (και βάλε) ακροάσεις δεν βρήκα κάτι το ιδιαίτερο να με συγκινήσει.

Κάποιες επιλογές θα ήταν πάντως το «A statue on Easter Island» για τις ζεστές κιθάρες, το «Starlight» για τα ανάλαφρα αλά Soviet beats και το «Late Morning» για την pop Trembling Blue Stars-ική ατμόσφαιρά του. Ειδική μνεία και στις δύο διασκευές του cd, το «2nd Thought» των OMD και το «Unsatisfied Heart» του Bruce Springsteen (!!), με την δεύτερη να κλέβει περισσότερο τις εντυπώσεις.

Αν σας αρέσει η ανόθευτη 80s synth-pop μουσική (χωρίς τα retro-disco τεχνάσματα της νέας electro-clash σκηνής) τότε τρέξτε να μάθετε τους Vitesse. Ακόμη και αν δεν σας κλέψουν την καρδιά, θα σας κρατήσουν καλή συντροφιά. Είναι άλλωστε καιρός για κεραυνοβόλους έρωτες;